II SA/Bd 779/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa Przemysłu Drzewnego S. A. w [...] na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w [...] na rzecz skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 19 maja 2010 r. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w B. nakazał, na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm., dalej jako: "ustawa o PIP"), T. Przedsiębiorstwu Przemysłu D. S.A. w T. Zakładowi Przemysłu D. w B. (dalej również jako: "kontrolowana jednostka" lub "oddział") zapewnić wymaganą nośność dróg i placów składowych na surowiec drzewny i tarcicę w zakładzie oraz wyposażyć stanowisko ręcznego przemieszczania tarcicy z traka ramowego w techniczne rozwiązanie eliminujące zespołowe ręczne dźwiganie materiałów. Odwołanie od powyższego nakazu w terminie złożył dyrektor kontrolowanej jednostki K. W., nie wykazując jednak swojego umocowania w sposób prawidłowy. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 r. (Nr rej. [...]) Okręgowy Inspektor Pracy w B., na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIP oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a."), stwierdził niedopuszczalność odwołania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosło T. Przedsiębiorstwo Przemysłu D. S.A. w T. (dalej również jako: "Spółka"), zarzucając naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie niedopuszczalności odwołania i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania na swoją rzecz. Do skargi dołączony został dokument pełnomocnictwa wykazujący umocowanie udzielone przez zarząd Spółki dyrektorowi oddziału K. W. do występowania w jej imieniu przed urzędami, instytucjami, bankami, sądami i jednostkami gospodarczymi. Dysponując tym dokumentem Okręgowy Inspektor Pracy w B., już po przekazaniu skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 22 lipca 2010 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem. Jako podstawę wznowienia wskazano nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania postanowienia i nieznane wówczas organowi w postaci dokumentu pełnomocnictwa dla K. W. (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Na wezwanie Sądu do wyjaśnienia czy wznowienie postępowania zostało zakończone ostatecznym orzeczeniem oraz do przesłania stosownego rozstrzygnięcia, organ administracji publicznej przesłał decyzje Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 5 sierpnia 2010 r., wydane po rozpatrzeniu odwołania od nakazu z dnia 19 maja 2010 r. Z przedstawionych dokumentów wynika, że nakaz został uchylony w całości a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Natomiast na rozprawie przed tutejszym Sądem pełnomocnik organu na pytanie Sądu oświadczył, że zaskarżone postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r. nie zostało uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona ze względu na uchybienie przepisom postępowania, które bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej jako: "ustawa p.p.s.a."). Zaznaczyć przy tym należy, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem a ocena dokonywana jest, co do zasady, w oparciu o stan faktyczny istniejący w dniu wydawania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie zatem fakt wznowienia postępowania i wydania stosownych rozstrzygnięć uchylających nakaz z dnia 19 maja 2010 r. nie ma znaczenia wobec nieuchylenia zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Fakt, że postanowienie to funkcjonuje wciąż w obrocie prawnym nie może pozostać bez wpływu na reakcję sądu administracyjnego. Słuszne jest stanowisko skarżących, że niedołączenie dokumentu wykazującego umocowanie do działania w cudzym imieniu (pełnomocnictwo) stanowi brak formalny. Jeżeli brak ten, pomimo stosownego wezwania, nie zostanie uzupełniony, możliwe jest wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z tej przyczyny, że zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną. W rozpatrywanej sprawie Okręgowy Inspektor Pracy w B. opisanej powyżej procedury nie dopełnił i wydane w konsekwencji postanowienie należy określić jako przedwczesne. W świetle opisanych w części faktycznej niniejszego uzasadnienia okoliczności dotyczących wydania decyzji uchylających w całości nakaz z dnia 19 maja 2010 r. uznać należy, że uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu spowoduje ten skutek, że organ II instancji postępowanie odwoławcze umorzy jako bezprzedmiotowe (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Niemniej jednak sąd administracyjny obowiązany był wyeliminować zaskarżone postanowienie z obrotu, skoro organy administracyjne tego nie uczyniły. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd skargę uwzględnił i orzekł stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy p.p.s.a. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono jak pkt 2 sentencji wyroku, zaś na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a. zasądzono zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego.