II SA/Bd 781/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] marca 2021r., nr [...] 1. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2021r. B. B. (skarżąca) zwróciła się do Burmistrza K. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką S. B.. 2. Decyzją z dnia [...] marca 2021r. Burmistrz K. odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organ stwierdził, że w sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 111 – dalej "u.ś.r.") albowiem ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym, że w przypadku S. B. niepełnosprawność nie powstała przed ukończeniem 18 lub 25 roku życia. 3. W odwołaniu skarżąca powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r. sygn. akt 38/13 wniosła o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. 4. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2021r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności przywołał stan faktyczny sprawy oraz treść art. 17 ust. 1 i ust. 1b u.ś.r. Kolegium wskazało, że odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia prze organ I instancji na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. była nieprawidłowa w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 uznającego ten przepis za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie. Uzasadniając odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje zatem temu, kto nie pozostaje w zatrudnieniu tylko dlatego, aby sprawować opiekę i sprawuje tę opiekę. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca opiekuje się matką, która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji ale nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką. W kontekście powyższych uwag organ wskazał, że skarżąca urodziła się [...] czerwca 1963r., zatem w chwili składania wniosku miała 57 lat. Ponadto ze złożonych przez stronę oświadczeń pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego oświadczenia z dnia [...] lutego 2021r. oraz [...] kwietnia 2021r. wynika, iż skarżąca była aktywna zawodowo przez 15 lat, a od 4 lat jest osobą bezrobotną. Dalej Kolegium wskazało, że w kontekście zasad doświadczenia życiowego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia lub niepodejmowania zatrudnienia ze względu na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Strona bowiem była aktywna zawodowo przez 15 lat, a od 4 lat jest osobą bezrobotną. Zdaniem organu trudno uznać, aby obecnie, będąc w wieku przedemerytalnym, nawet mimo dobrego stanu zdrowia, skarżąca takie zatrudnienie miałaby podjąć. SKO zaznaczyło również, że w rozpatrywanej sprawie strona nie podnosiła, że ma lub miała możliwość podjęcia pracy, ale ofertę odrzuciła, ze względu na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, natomiast oświadczyła, że posiada udokumentowane 15 lat pracy zawodowej w ZUS. Zdaniem organu w niniejszej sprawie brak jest związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą (niepodejmowaniem przez nią pracy), a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Matkę strony zaliczono do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym od [...] grudnia 2020 r., tymczasem strona nie zrezygnowała z zatrudnienia. Z akt sprawy nie wynika zatem w żaden sposób, aby istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy stanem zdrowia matki skarżącej, a rezygnacją przez nią z aktywności zawodowej, który to związek uprawniałby stronę do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. 5. W skardze do tut. Sądu strona podniosła, że jest osobą bezrobotną od ponad 4 lat, nie posiada stałego zatrudnienia, w związku z czym aktualnie jest na utrzymaniu męża. Wskutek wypadku, któremu uległa matka skarżącej (pęknięcie rzepki w kolanie, operacja i uruchomienie nogi od pachwiny aż do kostki), który miał miejsce w grudniu 2020r., mama stała się niesamodzielna i wymaga opieki przez całą dobę. Mimo szybkiej interwencji medycznej i wykonanej operacji, mama nie wróciła do pełnej sprawności. Kolano cały czas puchnie i sprawia ból, co utrudnia wykonanie najprostszych czynności życiowych. Dalej skarżąca wskazała, że do ogólnego stanu zdrowia przyczynia się również podeszły wiek, gdyż w tym roku matka kończy 89 lat. Skarżąca podkreśliła, że w związku z zaistniałą sytuacją nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. 8. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] marca 2021r. odmawiająca skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką S. B.. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy stanem zdrowia matki skarżącej, a rezygnacją przez nią z aktywności zawodowej. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką – S. B., legitymującą się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Nakle nad Notecią z dnia [...] stycznia 2021 r., zaliczającym S. B. do znacznego stopnia niepełnosprawności do dnia [...] stycznia 2022r., z informacją, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] grudnia 2020r. Odnosząc się do istoty sporu w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności wskazać należy, że prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, iż w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. uznany został za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Wobec tego nie może powodować odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego moment powstania niepełnosprawności - po ukończeniu 18. lub 25. roku życia przez osobę podlegającą opiece, jeżeli wnioskodawca rezygnuje z pracy lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad taką osobą. W związku z powyższym art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie mógł stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia. Przechodząc do głównej kwestii spornej, która w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii niespełnienia przez skarżącą przesłanki warunkującej możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jaką jest niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki, wskazać należy, że stanowiący podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Powyższa regulacja odwołuje się zatem do dwóch przypadków. Pierwszy w którym osoba uprawniona nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki oraz drugi, w którym osoba legitymowana rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki. Lektura akt sprawy wskazuje, że w przedmiotowej sprawie występuje pierwszy przypadek, ponieważ skarżąca nie pracuje (z oświadczeń skarżącej z dnia 11 lutego i [...] kwietnia 2021r. wynika, że posiada 15-letni staż pracy, a od czterech lat jest osobą bezrobotną), czyli nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wskazując na sprawowaną opiekę nad matką. Użyty przez ustawodawcę w treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. zwrot "nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki" oznacza, że realizacja tego celu nie jest możliwa bez niepodjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Ustawa o świadczeniach rodzinnych w słowniku pojęć ustawowych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale już z treści i celu przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, iż aby można było mówić o opiece musi ona być stała lub długoterminowa. Te określenia stała lub długoterminowa wskazują, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie, skoro sprawowana opieka została przez ustawodawcę nierozerwalnie związana z koniecznością niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Oznacza to, że sprawowana opieka, jej zakres, ma uniemożliwiać wykonywanie pracy zarobkowej, zatem musi zachodzić między nimi, tj. sprawowaną opieką i niemożnością wykonywania pracy zarobkowej związek przyczynowo-skutkowy. Intencją ustawodawcy przy wprowadzeniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. była bowiem pomoc osobom sprawującym stałą, długotrwałą opiekę osobom niepełnosprawnym, nie z powodu samej okoliczności sprawowania opieki, lecz ze względu na okoliczność, że przez sprawowaną opiekę osoby te znajdują się w życiowej sytuacji zmuszającej ich do niewykonywania pracy zarobkowej. 9. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy stanem zdrowia matki skarżącej, a rezygnacją przez skarżącą z aktywności zawodowej. Swoją ocenę organ oparł w zasadzie o dwie przesłanki tj. wiek skarżącej (skarżąca ma 57 lat) oraz o okoliczność pozostawiania przez skarżącą w okresie ostatnich czterech lat osobą bezrobotną. Organ podnosi również, że strona nie wskazywała, że ma lub miała możliwość podjęcia pracy, ale ofertę odrzuciła, ze względu na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Zdaniem Sądu powyższa ocena organu nie jest prawidłowa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że niepodejmowanie zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. w odróżnieniu od użytego w tym przepisie pojęcia rezygnacji z zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) nie jest zdarzeniem, które zachodzi w określonym momencie, lecz stanem trwającym zwykle przez jakiś dłuższy czas. Z biegiem tego czasu powody niepodejmowania zatrudnienia mogą się zmieniać. Początkowo mogą one wiązać się np. z koniecznością opieki nad małoletnimi dziećmi, albo z własną długotrwałą niedyspozycją zdrowotną, by następnie, z upływem miesięcy lub nawet lat i w związku ze zmianą sytuacji osobisto-rodzinnej, przybrać postać np. konieczności opieki nad niepełnosprawnym rodzicem. Dlatego dla oceny istnienia związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym krewnym, istotne znaczenie ma nie to, z jakiego powodu zakończył się ostatni okres zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) opiekuna i od kiedy nie pozostaje on już w zatrudnieniu, lecz to, z jakiego powodu opiekun nadal nie podejmuje zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) i czy brak podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) ma związek ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Ustawodawca nie określił bowiem, jaki czas może upłynąć (maksymalnie) od "popadnięcia" w stan "niepodejmowania zatrudnienia" do momentu rozpoczęcia opieki nad niepełnosprawnym rodzicem (por. wyrok WSA z 11 marca 2020r., III SA/Kr 3/20). W kontekście powyższych uwag stwierdzić należy, że wbrew stanowisku Kolegium, nie mógł mieć w kontrolowanej sprawie rozstrzygającego znaczenia fakt, że przez ostatnie cztery lata skarżąca była bierna zawodowo oraz nie wskazywała, że ma lub miała możliwość podjęcia pracy, ale ofertę odrzuciła, ze względu na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Po pierwsze wskazać należy, że w aktach sprawy brak jest informacji czy skarżąca jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna oraz czy ewentualnie odrzuciła zaproponowaną propozycję pracy. Również w wywiadzie środowiskowym organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie. Po drugie skoro jak podnosi skarżąca nie podejmuje zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką to nie sposób racjonalnie od niej oczekiwać jednoczesnego deklarowania gotowości do podjęcia pracy. Za całkowicie niezrozumiałe zdaniem Sądu należy uznać konkluzje organu który stwierdził, że skoro skarżąca od czterech lat jest osobą bezrobotną, a obecnie jest w wieku przedemerytalnym (skarżąca ma 57 lat) to nawet mimo dobrego stanu zdrowia trudno uznać, że mogłaby podjąć zatrudnienie. Skoro skarżąca co sam przyznał organ jest w takiej sytuacji zdrowotnej, która umożliwia jej podjęcie zatrudnienia oraz w wieku aktywności zawodowej (57 lat) to nie wiadomo na jakich przesłankach organ oparł swoje założenie, że skarżąca nie mogłaby podjąć zatrudnienia. Podkreślenia również wymaga, że organy nie kwestionowały, że skarżąca sprawuje opiekę nad swoją niepełnosprawną matką z którą obecnie zamieszkuje. Powyższe ustalenie znajduje również potwierdzenie w ustaleniach z rodzinnego wywiadu środowiskowego. Skoro zatem ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne skarżąca, mając co najmniej potencjalną możliwość podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i nie podejmuje zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), sprawując jednocześnie opiekę nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, to brak, w ocenie Sądu, dostatecznych podstaw do twierdzenia o braku wymaganego w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. związku, pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem przez nią opieki nad matką. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w prowadzonym postępowaniu organy naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a."). Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadząc postępowanie dowodowe, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z uwagi na zasadę swobodnej oceny dowodów, przewidzianej w art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Poza tym, zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, przewidzianą w art. 8 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Podkreślić należy, że zarówno przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jak i odmowa przyznania tego prawa powinno wynikać z tak przeprowadzonego postępowania, by nie było wątpliwości, że stronie przysługuje to prawo, bądź że prawo to jej nie przysługuje. Niewątpliwie świadczenie pielęgnacyjne nie jest świadczeniem przysługującym jedynie za samo sprawowanie opieki, lecz związanym z koniecznością rezygnacji z wykonywania pracy zarobkowej w celu opieki tej sprawowania lub niepodejmowania pracy z tego właśnie względu. Wykonywanie opieki i jej rozmiar musi uniemożliwiać podjęcie pracy, bądź wymuszać na opiekunie rezygnację z aktywności zawodowej. W niniejszej sprawie nie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, czy w przypadku skarżącej tego rodzaju przesłanki przyznania przedmiotowego świadczenia zachodzą, czy też nie. 10. W konsekwencji organ ponownie rozpoznając sprawę w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w niniejszym uzasadnieniu wyroku (art. 153 p.p.s.a.) uzna, że w tej sprawie nie zachodzą przeszkody do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego dotychczas wywodzone przez ten organ z przepisów art. 17 ust. 1 u.ś.r. oraz art. 17 ust. 1b u.ś.r. W ramach ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustali występowanie w tej sprawie pozostałych ustawowych przesłanek (pozytywnych, ewentualnie także negatywnych) warunkujących przyznanie wnioskowanego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i stosownie do poczynionych ustaleń podejmie właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze zasygnalizowane powyżej naruszenia przez organy w niniejszej sprawie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zgodnie z którym: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 i ograniczone możliwości techniczne Sądu uzasadniają stwierdzenie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.