II SA/Bd 783/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Krzysztofa W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego 100 (sto złotych) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [....] 2005 r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu Krzysztofa W.t z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu, jednakże nie zdołano ustalić jego aktualnego miejsca pobytu. Dotychczasowy najemca lokalu - Irena W. opuściła przedmiotowy lokal i dopełniła obowiązku wymeldowania się. Lokal został zdany protokołem zdawczo-odbiorczym do dyspozycji administratora nieruchomości. Obecnie lokal zamieszkują nowi lokatorzy. Od powyższej decyzji Krzysztof W. pismem z dnia [...] 2005 r. wniósł odwołanie, w którym wskazał, iż nieprawdą jest, iż najemcą lokalu była już nieżyjąca matka skarżącego, bowiem na mocy wyroku sądowego jest on spadkobiercą wszelkich praw po ojcu, który był jedynym głównym najemcą. W związku z tym bez zgody skarżącego, po śmierci jego ojca, nie wolno było administratorowi usuwać skarżącego z lokalu. Ponadto w odwołaniu podniesiono, że wprawdzie nie zmienił się adresu do korespondencji skarżącego, jednak wszelka poczta, na mocy umowy z Pocztą Polską, jest przekierowywana na właściwy adres, w związku z czym nieprawdą jest, że organ próbował poinformować skarżącego o wydanej decyzji dotyczącej wymeldowania. Skarżący w odwołaniu od wyżej wymienionego postanowienia zawarł ponadto wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] 2005 r., nr [...] Wojewoda [....] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [....] 2005 r.. W uzasadnieniu wskazano, iż Krzysztof W. dowiedział się o wspomnianej decyzji w dniu [....] 2005 r.. Listem poleconym nadanym w dniu [....] 2005 r.. wysłał zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem. W związku z powyższym organ uznał, iż skarżący nie zachował siedmiodniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe postanowienie (błędnie zatytułowanej "sprzeciw"), skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [....] 2005 r. w przedmiocie wymeldowania. W skardze podniósł, iż powyższego terminu dochował, gdyż w myśl pouczenia znajdującego się we wspomnianej decyzji Prezydenta Miasta B., odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, a tyle dni minęło właśnie od chwili dowiedzenia się o wspomnianej decyzji (9.06.2005 r.) do momentu nadania odwołania na poczcie ([...] 2005r.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Zaskarżonym postanowieniem odmówiono wnioskodawcy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005r. w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. U podstaw tego postanowienia leży założenie, że doręczenie decyzji w tej sprawie odbyło się w sposób prawidłowy. Założenie to jest błędne. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie administracyjne musi się toczyć z udziałem strony. Jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, jest do podstawa do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Stwierdzenie podstawy wznowienia obliguje sąd do uchylenia decyzji. Nie budzi także wątpliwości, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli nie można odnaleźć osoby, wobec której prowadzi się postępowanie to należy postąpić stosownie do treści art. 34 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej. Organ nie wystąpił do sądu z takim wnioskiem, co jest istotną wadą tego postępowania. Wniosek o wyznaczenie przez sąd przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania sąd rozpoznaje na podstawie art. 184 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Od ustanowienia kuratora czynności postępowania prowadzone są z jego udziałem, jemu też doręcza się pismo procesowe. W wyroku NSA z 12.04.2000r. sygn. SA/ Bk 1283/90 ( ONSA 2001 Nr 3, poz. 115) wskazano, że w takiej sytuacji terminu do wniesienia odwołania liczy się od daty doręczenia decyzji kuratorowi, a późniejsze doręczenie decyzji stronie nie powoduje otwarcia od początku terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie należało uchylić gdyż dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, która nie została stronie doręczona w sposób określony w postanowieniu. Należy uznać, że w sytuacji braku wyznaczonego kuratora, do wyznaczenia którego istniały warunki, doręczenie decyzji poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń nie jest skuteczne. Strona postępowania - Krzysztof Wójt - dowiedział się o decyzji 9 maja 2005r. ( odebrał osobiście kserokopię decyzji) i w ostatnim dniu 14 dniowego terminu wniósł odwołanie. Odwołanie to jest zatem skuteczne i podlega rozpoznaniu. Ze względu na to, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji, istotnego znaczenia nabiera przestrzeganie art. 10 K.p.a. Przed wydaniem decyzji należy umożliwić mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Uzasadnia to, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylenie zaskarżonego postanowienia.