II SA/Bd 795/07

Dnia 6 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 roku sprawy ze skargi W.D. na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] wydanym w dniu [...] lipca 2007 r., Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], działając na podstawie art. 21b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66 z późn. zm.), w wyniku skierowania Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w [...], uznała W. Dz. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej wobec rozpoznanego utrwalonego zespołu zaburzeń urojeniowych i powołując § 70 pkt 5 zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 listopada 2005 r. (Dz.U. Nr 253, poz. 2130 i art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. (Dz.U. Nr 179, poz. 1750) ustaliła kategorię zdrowia N. Powołując zaś treść rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. (Dz.U. Nr 151, poz. 1595) Komisja stwierdziła trwałą i całkowitą niezdolność W. Dz. do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny – kategoria zdrowia E. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że stopień nasilenia schorzeń czyni badanego trwale niezdolnym do zawodowej służby wojskowej oraz częściowo niezdolnym do pracy zarobkowej, zastrzegając przy tym, iż schorzenie to nie pozostaje w związku przyczynowym ze służbą wojskową i wobec tego kwalifikuje badanego do drugiej grupy inwalidów, bez związku z tą służbą. Rozstrzygnięcie powyższe zostało przez W. Dz. zakwestionowane w związku ze złożonym przez niego odwołaniem, w którym stwierdził, że nie zgadza się z określoną dla niego w zaskarżonym orzeczeniu kategorią zdrowia i jego uzasadnieniem. Wskazał, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie opinii, którą sporządzono w oparciu o nieprawdziwe informacje, zaś przedstawione przez odwołującego sytuacje nie zostały sprawdzone przez lekarzy, nie sporządzono żadnej dokumentacji medycznej podczas obserwacji i badań, a ponadto nie stwierdzono żadnych dolegliwości podczas tych czynności. Odwołujący podnosił, że Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w [...] prowadzi śledztwo w sprawie, w której pokrzywdzonych jest kilkanaście osób przez funkcjonariusza S. K. W. przy użyciu urządzenia specjalnego, które to działanie opisał lekarzom i które uznano za nieprawdziwe, określając chorobowymi urojeniami. W związku z powyższym zarzucił, że opinia lekarska w jego sprawie jest nierzetelna i potwierdza nieprawdę, ponieważ lekarze opiniujący nie wystosowali pisemnego zapytania do prokuratury celem sprawdzenia, czy opisane przez niego informacje są prawdziwe, a zatem nie można wydać na takiej podstawie orzeczenia o niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Zdaniem organu odwoławczego zawarta w aktach dokumentacja orzeczniczo – Iekarska potwierdza, że oceny stanu zdrowia psychicznego W. Dz. dokonano w oparciu o opinię psychiatryczną Kliniki Psychiatrii i Stresu Bojowego [...] na skutek dwukrotnej obserwacji w okresie [...] maja do [...] lipca 2006 r. i [...] marca do [...] kwietnia 2007 r. Wskazano, ze opinia ta obejmuje opinię służbową, opinie służbowe okresowe, dotychczasową dokumentację orzeczniczą, dokumentację medyczną oraz wyniki obserwacji psychiatrycznej z 2006 i 2007 r. Obszerna dokumentacja tej sprawy poparta badaniami dodatkowymi takimi jak: badanie MRI głowy, EEG, badanie psychologiczne – stanowiła, zdaniem organu, podstawę do ustalenia rozpoznania jak w zaskarżonym orzeczeniu, co uzasadniało konieczność orzeczenia za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrażone zostało przede wszystkim niezadowolenie z zapadłych w sprawie rozstrzygnięć określających stopień zdolności W. Dz. do zawodowej służby wojskowej. Argumentując swoje stanowisko, skarżący przywołał zarzuty zawarte w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji wraz z ich uzasadnieniem, stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie opinii sporządzonej w oparciu o nieprawdziwe informacje, a przedstawione przez skarżącego sytuacje nie zostały sprawdzone przez lekarzy i uznane za urojenia. Ponadto skarżący konsekwentnie odwołuje się do wyników śledztwa prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w [...], które – jak wynika z jego stwierdzenia, jeszcze się nie zakończyło i dlatego nie może przedstawić żadnego dokumentu potwierdzającego tę okoliczność. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W szczególności potwierdzona została prawidłowość kwalifikacji skarżącego w zakresie przydzielenia do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej oraz wskazano, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie poprzedzone zostało analizą posiadanej dokumentacji medycznej oraz wyników przeprowadzonych badań potwierdzających aktualny stan zdrowia, z ukierunkowaniem na wyjaśnienie istnienia i nasilenia schorzeń opisywanych w dokumentacji z leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą zdolności do zawodowej służby wojskowej, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zakres właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), który w § 2 stanowi, iż Sąd sprawuje kontrolę zaskarżonych rozstrzygnięć pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że rozpatrując skargę na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej Sąd bada prawidłowość postępowania administracyjnego poprzedzającego określenie stanu zdrowia poborowego, w szczególności czy zbadanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie i badaniach, a następnie czy dokonana przez odpowiednią wojskową komisję lekarską, ocena zdolności poborowego do służby wojskowej jest zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do poddania merytorycznej ocenie rozpoznania dokonanego przez uprawnionych lekarzy, jak i kwalifikacji badanego do określonej jednostki wykazu chorób i ułomności. Zasady określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach określone zostały w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151 z 2004 r., poz. 1594, z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 14 tego rozporządzenia, orzeczenia o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii zdolności do służby wojskowej wydają właściwe wojskowe komisje lekarskie na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby – także obserwacji szpitalnej, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, które dotyczą stanu zdrowia żołnierza niezawodowego i mogą mieć znaczenie dla ustalenia zdolności do służby wojskowej. Przedstawiona w ten sposób charakterystyka postępowania w przedmiocie określenia zdolności do czynnej służby wojskowej przed wojskowymi komisjami lekarskimi podlega reżimowi prawnemu określonemu przez Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), który zawiera ujednolicenie wymagań dotyczących prawidłowego przeprowadzenie postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem administracji publicznej, celem którego jest wydanie opartej na przepisach prawa decyzji administracyjnej. Jednym z takich wymogów, statuowanym przez zasadę ogólną Kodeksu postępowania administracyjnego – art. 7, jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, które zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przeprowadzonemu w niniejszej sprawie postępowaniu nie można zarzucić naruszenia art. 77 K.p.a. przez nie zebranie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go, bowiem analiza akt sprawy, w szczególności zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza tego zarzutu. Dokonane ustalenia stanu faktycznego w zakresie stanu zdrowia skarżącego oparte zostały na materiale dowodowym w wyczerpujący sposób dokumentującym istnienie i nasilenie schorzeń skarżącego w kontekście określenia zdolności do służby wojskowej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględniało szereg dowodów przeprowadzonych w sprawie, przede wszystkim zaś przedstawioną opinię psychiatryczną z dnia [...] maja 2007 r. Kliniki Psychiatrii i Stresu Bojowego Centralnego [...], wydanej na podstawie dwukrotnej obserwacji w okresie [...] maja do [...] lipca 2006 r. i [...] marca do [...] kwietnia 2007 r., która stanowiła podstawę do wydania orzeczenia przez TWKL i RWKL. Opinia ta zawiera informacje o przebiegu całej służby wojskowej, dokumentację orzeczniczą, dokumentację z dotychczasowego leczenia, wywiad od rodziny, autoanamnezę, opis stanu psychicznego, opinię psychologiczną, testy organiczne, skalę inteligencji Wechslera, test Rorscharcha, obserwację kliniczną, badanie przeprowadzone przez Kierownika Kliniki oraz szereg badań dodatkowych - m.in. badanie MRI głowy, czy też EEG. Nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, odnoszący się do braku przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na okoliczność rzekomego istnienia opisywanej przez skarżącego działalności funkcjonariusza SKW, który przy użyciu urządzenia specjalnego prowadził działalność przestępczą. Jakkolwiek przeniesienie postępowania administracyjnego na skutek odwołania do organu wyższego stopnia, powoduje z mocy prawa konieczność ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy objętej zaskarżeniem co do istoty, zwrócić jednak należy uwagę, że to organ odwoławczy, jako dysponent prowadzonego postępowania decyduje o ewentualnym uzupełnieniu przeprowadzonego w I instancji postępowania dowodowego, jednak tylko w niezbędnym zakresie i tylko w przypadku gdy nie spowoduje to konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W niniejszej sprawie organ administracji słusznie uznał kompletność zebranego materiału dowodowego na potrzeby wydania rozstrzygnięcia, a strona na etapie postępowania odwoławczego nie wnosiła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Wskazana wyżej dokumentacja lekarska została ponownie przeanalizowana przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w trakcie rozpatrywania odwołania i w efekcie organ ten nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia organu I instancji. W ocenie Sądu Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska miała pełne podstawy do oparcia swojego orzeczenia wyłącznie na dokumentacji zawartej w aktach sprawy tym bardziej, że skarżący w odwołaniu nie podniósł żadnych okoliczności mogących wpłynąć na zmianę rozpoznania Podobnie też nie może odnieść zamierzonego skutku podnoszona przez skarżącego na rozprawie w dniu [...] listopada 2007 r. okoliczność późniejszego dysponowania przez niego dokumentami potwierdzającymi, iż jego twierdzenia nie są urojeniami, bowiem kontrola legalności wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje badanie prawidłowości pod tym względem zaskarżonego aktu administracyjnego, przy czym zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego ograniczona jest tylko do dowodów z dokumentów i jedynie w przypadku, gdy jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Jak już wyżej wskazano, stan faktyczny niniejszej sprawy nie wymaga dodatkowego wyjaśnienia jakichkolwiek okoliczności, tymbardziej okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.