II SA/Bd 797/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 797/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] w sprawie utraty przez A. K. z dniem [...] czerwca 2007r. statusu osoby bezrobotnej. W jej uzasadnieniu wskazał, że A. K. jako osoba bezrobotna została skierowana do prac społecznie użytecznych od dnia [...] maja 2007r., ze świadczenia której zrezygnowała z dniem [...] czerwca 2007r., jako powód podając konieczność opieki nad [...] i [...] letnim dzieckiem. Powołując się na treść przepisu zawartego w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), organ odwoławczy nie uwzględnił podnoszonych w odwołaniu argumentów A. K. wskazując, że obowiązki opiekuńcze wobec małoletnich dzieci nie mogą wpływać na ocenę zasadności odmowy przyjęcia proponowanej pracy i w konsekwencji uznał iż spełnione zostały wymienione w przepisie przesłanki uzasadniające pozbawienie odwołującej się statusu osoby bezrobotnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy A. K. zakwestionowała stanowisko organów orzekających wywodząc, że konieczność zapewnienia opieki dzieciom w wieku [...] i [...] lat jest uzasadnioną przyczyną odmowy przyjęcia, a w jej przypadku kontynuowania pracy, z której zrezygnowała dopiero po przepracowaniu czterdziestu godzin. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które należało wziąć pod uwagę z urzędu Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w kompetencji Sądu jest wyłącznie ocena, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Uchylenie decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn z powodu których innym odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Z wadliwie przeprowadzonym postępowaniem mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Podstawę materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w myśl którego starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy, przy czym pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy jako odpowiednią pracę rozumieć należy zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorczego nie przekracza 3 godzin. Z brzmienia powyższych regulacji wynika, iż pozbawienie osoby bezrobotnej statusu bezrobotnego następuje, wówczas gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki: 1. bezrobotny odmówi przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, 2. powyższa odmowa nastąpi bez uzasadnionej przyczyny. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie organy orzekające miały oprócz, konieczności wykazania, że proponowana bezrobotnej praca jest odpowiednia, obowiązek zbadać zasadność przerwania przez nią zatrudnienia. Odnosząc się do pierwszej z wymienionych przesłanek tj. odpowiedniości zatrudnienia należy stwierdzić, że w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji, do jakiej pracy skierowana została skarżąca. Z akt nie wynika również, czy do jej wykonywania bezrobotna miała wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe, czy istniała potrzeba uprzedniego jej szkolenia, a także czy stan zdrowia skarżącej pozwalał na wykonywanie powierzonych jej obowiązków oraz jaki był łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem. Brak jakichkolwiek informacji w tym zakresie, wykluczył możliwość dokonania oceny wykonywanej przez A. K. pracy pod kątem kryteriów związanych z jej charakterem, o którym mówi przepis. W odniesieniu do kolejnej wymienionej przesłanki należy podkreślić, iż odmowę przyjęcia propozycji zatrudnienia uznaje się za uzasadnioną, jeżeli odmowa ta wynikała z obiektywnych okoliczności, była słuszna i usprawiedliwiona. Ocena zasadności odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia winna więc również uwzględniać sytuację osobistą i rodzinną bezrobotnego. W szczególności organy zobowiązane były do rozważenia, czy podjęcie proponowanego zatrudnienia mogłoby wpłynąć na prawidłowe wykonywanie przez bezrobotnego obowiązków rodzicielskich przewidzianych w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W przypadku skarżącej natomiast ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, że obowiązki opiekuńcze wobec małoletnich dzieci nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie odmowy przyjęcia proponowanej pracy, nie czyniąc w powyższym zakresie żadnych ustaleń. Nadto, podkreślenia wymaga fakt, iż A. K. wykonywała powierzoną jej pracę od [...] maja do [...] czerwca 2007r., a zatem należało wyjaśnić, czy i jakie zmiany nastąpiły w sytuacji skarżącej, które spowodowały brak możliwości dalszego jej kontynuowania. W ocenie Sądu organy orzekające nie zbadały wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych i nie dopełniły obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną i wnikliwą jego ocenę. Tym samym naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm. ) jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny dokonać analizy sytuacji rodzinnej skarżącej i ustalić, czy istnieją jakiekolwiek inne możliwości zapewnienia opieki nad dziećmi tak, by A. K. mogła kontynuować pracę, do której została skierowana, a także uwidocznić w materiale dowodowym charakter wykonywanego przez nią zatrudnienia.