II SA/Bd 803/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2021 r. sprawy ze skargi spółki A. na uchwałę Rady Gminy Jeżewo z dnia 18 czerwca 2020 r. nr XXIII/176/2020 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. odrzuca skargę w części dotyczącej: § 5 ust. 1 pkt 5, § 6 ust. 3 pkt 3, pkt 5, pkt 7 i ust. 10 pkt 1, § 7 ust. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a, § 8 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a, § 9 ust. 2 pkt 1 oraz § 10 ust. 3 pkt 2 i 3 zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza nieważność § 6 ust. 3 pkt 6 zaskarżonej uchwały oraz § 11 ust 1, ust, 2 pkt 1, ust. 3, ust. 4 zaskarżonej uchwały i odpowiadającego mu rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 w zakresie ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem 60R odnoszących się do działek nr 89/3, 89/4 i 89/5, obręb 005 Buczek, gmina Jeżewo, 3. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 11 ust. 2 pkt 2 zaskarżonej uchwały, 4. oddala skargę w pozostałej części, 5. zasądza od Gminy Jeżewo na rzecz skarżącej spółki A. 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu ewidencyjnego B., gmina J., Rada Gminy J. działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" lub "upzp") przyjęła ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej powoływany jako "mpzp", "plan miejscowy" lub "uchwała"). Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przez skarżącą spółkę [...] sp. z o.o. w K., która powołując się na interes prawny związany z posiadanym prawem własności niezabudowanych działek nr [...], położonych m.in. w objętej planem miejscowym jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 60R oraz z podjętymi działaniami ukierunkowanymi na rozpoczęcie prowadzenia na ww. działkach hodowli trzody chlewnej, w tym prowadzone postępowanie administracyjne o wydanie decyzji środowiskowej dla tego rodzaju działalności, zaskarżyła przedmiotowym plan miejscowy w części obejmującej: § 5 ust. 1 pkt 5, § 6 ust. 3 pkt 3, 5, 6, 7 i ust. 10 pkt 1, § 7 ust. 3 pkt 1 lit. a i b, § 8 ust. 3 pkt 1 lit. a i b, § 9 ust. 1 pkt 1, § 10 ust. 3 pkt 2 i 3 oraz §11. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 6 i 7 upzp poprzez ustanowieniu dla całego obszaru R objętego planem miejscowym (w tym więc i nieruchomości skarżącej) całkowitego zakazu lokalizacji zabudowy zagrodowej i jakichkolwiek budynków (gospodarczych, inwentarskich) w ramach działalności rolniczej, co stanowi nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności nieruchomości, zastosowaną tylko dla terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolem R dla których ustalona niekorzystne przeznaczenie jedynie pod tereny rolnicze, naruszające istotę prawa własności, a zakaz jakiejkolwiek zabudowy rolniczej, w tym lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został wprowadzony w sytuacji braku przyrodniczych i technicznych przeciwwskazań do prowadzenia hodowli rolnej na tej części terenu gminy, a za zakazem nie przemawiają wymagania ładu przestrzennego ani potrzeby interesu publicznego; 2) art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 upzp w zw. z art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione, nadużywające władztwo planistyczne i naruszające zasadę równego traktowania obywateli przez władze publiczne zróżnicowanie sytuacji prawnej właścicieli podobnych nieruchomości w Gminie J. w związku z ustaleniem w planie miejscowym dla nieruchomości stanowiących własność skarżącej spółki całkowitego zakazu zabudowy na terenach rolnych, co nie ma miejsca w przypadku nieruchomości nieobjętych planem, jak również poprzez wprowadzenie w planie miejscowym zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko bez uzasadnionego powodu i bez ważenia interesu publicznego i prywatnego, co stanowi niedozwolone ograniczenie swobody działalności gospodarczej lub rolniczej i niezasadne ograniczenie prawa własności; 3) art. 18 ust. i art. 19 upzp w związku z brakiem ponownej opinii właściwych organów w sytuacji uwzględnienia części uwag złożonych po pierwszym wyłożeniu projektu planu miejscowego (uwagi zgłosiła m.in. B. sp. z o.o., prowadząca biogazownię w B., które zostały częściowo uwzględnione przez Wójta Gminy J. i naniesione do projektu planu, a pomimo tego, że zgłoszone uwagi dotyczyły ewentualnej rozbudowy i modernizacji biogazowni, a tym samym dotyczyły sfery oddziaływania na środowisko, zaś biogazownia sama w sobie jest instalacją znacząco oddziałującą na środowisko, Wójt Gminy J. nie dokonał ponownych analiz w trybie art. 19 upzp); 4) art. 14 ust. 5 upzp poprzez nieuwzględnienie przez organ gminy sporządzonej przez firmę G. w 2019 r. na zlecenie Wójta Gminy J. - Analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek położonych w obr. ewid. B. i K. w gminie J. i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J., przyjętego uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. (dalej powoływanych odpowiednio jako "Analiza" i "Studium"), która to Analiza wskazuje celowość i korzyści rozwoju rolnictwa w zakresie trzody chlewnej w tym w zakresie lokowania inwestycji rolnych znacząco oddziałujących na środowisko, co doprowadziło do wydania skarżonej uchwały niezgodnie ze Studium; 5) art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 upzp polegające na uchwaleniu planu miejscowego naruszającego ustalenia Studium w zakresie: - nieuzasadnionego wprowadzenia zakazu lokalizacji budynków gospodarczych i inwentarskich oraz zabudowy zagrodowej na terenie oznaczonym symbolem R (a zatem ograniczenie działalności rolniczej tylko do uprawy zbóż) wbrew kierunkom wyznaczonym w Studium, które tereny role (grunty dla sołectwa B. objęte są oznaczaniem B1 jako obszar rolny) określa jako "rolniczą przestrzeń produkcyjną bez żadnych ograniczeń", nie wprowadzając w tym zakresie żadnych uwarunkowań, a tym samym dopuszcza lokalizację zagrody / siedliska traktowanego jako warsztat pracy rolnika z możliwością budowy i rozbudowy obiektów w produkcji tej niezbędnych, w tym budynków gospodarczych i inwentarskich oraz inwestycji w zakresie działalności rolniczej, - nieuzasadnionego wprowadzenia na terenie oznaczonym symbolem R zakazu lokowania nowych inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko podczas gdy w Studium, w części dotyczącej uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego Gminy J. stwierdza się, że gmina J. została zaliczona do obszarów chronionych przed użytkowaniem nierolniczym z przewagą rolnictwa niekonwencjonalnego w części zachodniej, a ponadto Studium nie przewiduje takiego ograniczenia, co oznacza że tym samym doszło do nieuzasadnionej zmiany przewidzianego w Studium przeznaczenia tego obszaru, - nieuzasadnionego wykluczenia w § 11 ust. 3 uchwały zasad kształtowania zabudowy, wskaźników zagospodarowania terenu, maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy etc., podczas gdy Studium wymaga dla nowych terenów (tj. dla terenów nie objętych żadnym miejscowym planem uchwalonym po 31 grudnia 1994 r.) opracowania miejscowych planów, które określą podział tych terenów na poszczególne funkcje, ustalą odpowiednie standardy i wskaźniki zabudowy, w tym również dla terenów rolniczych rozumianych jako nieruchomości rolne, - § 6 ust. 3 pkt 8 planu miejscowego, w którym stwierdza się, iż wymagane sytuowanie nowych budynków zgodnie z maksymalnymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, określonymi na rysunku planu – podczas gdy nie istnieją̨ takie linie na rysunku planu na terenach rolniczych oznaczonych R, co jest sprzeczne ze Studium wymagającym określenia wskaźników zabudowy; 6) art. 15 ust. 2 upzp poprzez braku precyzyjnego określenia warunków wysokości zabudowy i przebiegu pasa technologicznego linii elektroenergetycznej. Na podstawie powyższych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowego planu miejscowego w części odnoszącej się do nieruchomości skarżącej, a dotyczącej: § 1 ust. 1 uchwały - stwierdzającego, że projekt planu nie narusza ustaleń Studium, § 6 ust. 3 pkt 6 uchwały - wyłączającego dopuszczalność lokalizacji urządzeń i obiektów związanych z prowadzoną działalnością rolniczą w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz § 11 ust. 2 pkt 2 i 3 uchwały - ustalających zakaz w zasadzie wszelkiej zabudowy na terenach oznaczonych w planie symbolem R oraz wyłączających dopuszczalność lokalizacji zabudowy zagrodowej oraz urządzeń i obiektów związanych z prowadzoną działalnością̨ rolniczą w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 3 pkt 3 uchwały - w związku niewskazaniem do jakiego stanu wyjściowego (początkowego) odnosi się tolerancja zwiększenia powierzchni zabudowy i wysokości budynków do 20%; § 6 ust. 3 pkt 5 - co do zapisu, iż wysokość inwestycji celu publicznego z zakresu łączności zgodnie z odrębnymi przepisami, podczas gdy tego typu zapis nie ma podstawy prawnej i odsyła do bliżej nieokreślonych przepisów; § 7 ust. 3 lit. a i b, § 8 ust. 3 lit. ba i b, § 9 ust. 2 pkt 1, § 10 ust. 3 pkt 2 i 3 - w których określono wysokość zabudowy w metrach, a nie określono definicji wysokości zabudowy, jak również poprzez wskazanie tylko górnej granicy pomiaru wysokości bez wskazania odniesienia, to jest dolnego punktu, od którego należy przeprowadzić pomiar. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy J. wniosła o jej oddalenie. Stwierdziła, że organ planistyczny ma kompetencję znajdującą umocowanie w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 upzp do ingerowania w interesy prywatne podmiotów indywidualnych i przysługujące im prawo własności zgodnie z poszanowaniem zasady proporcjonalności oraz, że przedmiotowy plan miejscowy zmierza do właściwego wyważenia interesu publicznego z interesem indywidualnym i wprowadza równe warunki prowadzenia gospodarki rolnej dla wszystkich podmiotów. Podkreśliła, że po publicznym ogłoszeniu o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wpłynęło 684 wniosków do planu (z czego 388 przez mieszkańców gminy J.), które głównie sprzeciwiały się możliwości realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, co wskazuje – zdaniem organu - na wyraźny sprzeciw lokalnej społeczności wobec planowanej przez skarżącą inwestycji związanej z budową chlewni, co do której prowadzone jest postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, a w związku z zawieszeniem którego to postępowania związane było m.in. podjęcie procedury uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego. Po analizie złożonych wniosków do planu miejscowego Rada Gminy J. zdecydowała – jak wyjaśnił organ – uwzględnić wnioski, których przedmiotem jest zakaz realizacji inwestycji mogących zawsze znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, który to zakaz uwzględniono dla całego obszaru objętego planem, dopuszczając jednak działalność, która może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie nie uwzględniono wniosku skarżącej o wprowadzenie w planie miejscowym ustaleń, które umożliwią realizację planowanego przez skarżącą zamierzenia inwestycyjnego związanego z lokalizacją na terenie objętych planem działek skarżącej nr [...] - kompleksu chlewni z hodowlą trzody chlewnej o łącznej obsadzie 2070,9 DJP. Organ wyjaśnił, że przyjęte rozwiązanie w zakresie zgłoszonych wniosków do planu wynika z kontrowersji jakie wzbudził w społeczności lokalnej zamiar lokalizacji na terenie objętym planem przedsięwzięcia skarżącej. Organ wskazał przy tym, że przyjęty plan miejscowy umożliwia zachowanie walorów środowiskowych przy uwzględnieniu potrzeb mieszkańców, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Zaznaczył, że umożliwia on lokalizację zabudowy według zasad utrzymania jej ciągłości, tj. zapewnia możliwość rozbudowy i powiększenia istniejącej zabudowy zagrodowej i produkcyjnej, a ogranicza rozproszenie zabudowy na terenach otwartych rolnych, co byłoby niekorzystne dla budżetu gminy (konieczność zapewnienia mediów) i ze względu na ochronę krajobrazu, a co nie wzbudziło społecznych kontrowersji, poza uwagami skarżącej. Odnosząc się natomiast o do zgłoszonych przez skarżącą uwag do projektu planu miejscowego, organ wskazał, że podnoszone przez skarżącą wnioski dotyczące dopuszczenia realizacji zabudowy rolniczej na należących do niej terenach rolnych i zniesienia zakazu realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie zostały uwzględnione, gdyż zgodnie z zawartymi w planie miejscowym ustaleniami rolnicza przestrzeń produkcyjna na terenie obrębu Buczek podzielona została na tereny rolne – otwarte, pozbawione możliwości jakiejkolwiek zabudowy i tereny zabudowy rolniczej RM, na których możliwa jest kontynuacja zabudowy. Podział ten sankcjonuje istniejące zagospodarowania terenów i funkcje zabudowy. W toku procedury planistycznej znane były organowi zastrzeżenia i zamiary inwestycyjne skarżącej, były one poddawane analizie technicznej, prawnej i funkcjonalnej, niemniej ze względu na silny sprzeciw społeczności na etapie składania wniosków do planu miejscowego, zdecydowano na ograniczenie rodzajów działalności rolnicze na terenach R, co jest zgodne ze Studium i stanowi jego doprecyzowanie, gdyż Studium nie wskazuje dokładnie jaka działalność musi być prowadzona w danej części gminy, a ponadto dla całego obszaru objętego planem wprowadzono zakaz lokalizacji inwestycji zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko, co stanowi wyraz ochrony środowiska i interesu społecznego, a jednocześnie nie jest sprzeczne ze Studium, które w stosunku do obszaru objętego planem nie porusza kwestii realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wyłączenie z tej koncepcji, działek skarżącej, byłoby więc – jak wskazał organ – niemożliwe, gdyż umożliwiłoby wybudowanie obiektów uciążliwych dla środowiska, które spotkały się z silnym sprzeciwem społeczności lokalnej. Organ wyjaśnił przy tym, że w związku z tym, iż na użytkowanych rolniczo nieruchomościach rolnych mogłyby być lokalizowane budynki, koniecznym było wyłączenie w § 11 ust. 2 pkt 2 uchwały takiej możliwości, czego konsekwencją jest brak określenia w planie jakichkolwiek parametrów i zasad zabudowy i zagospodarowania terenów R, w tym na zasadzie regulacji szczególnej nieprzekraczalnych linii zabudowy. Organ stwierdził, że zapisy planu miejscowego, wbrew stanowisku skarżącej, nie naruszają Studium, lecz stanowią jego doprecyzowanie. Odnosząc się do kwestii sporządzonej w sprawie Analizy, uwzględniającej – co podkreślił organ - nie tylko uwarunkowania środowiskowe, ale i gospodarcze, w tym związane z inwestycją skarżącej, organ wskazał, że z wniosków Analizy wynika, że organ dopuszczał możliwość realizacji inwestycji skarżącej, jednak zmienił tę możliwą koncepcję na skutek kontrowersji jakie wywołały plany inwestycyjne skarżącej i w związku ze znacznym oporem społecznym w toku procedury planistycznej, która to procedura z mocy ustawy dopuszcza do głosu wszystkie strony korzystające z przestrzeni, a nie tylko właścicieli nieruchomości. W kwestii zastrzeżeń skarżącej dotyczących zapisów planu miejscowego odnośnie pasa technologicznego linii elektroenergetycznej organ wskazał, że ustalenia dotyczące pasa technologicznego dotyczą stanu faktycznego, jakim jest obecność napowietrznej linii elektroenergetycznej na terenie objętym planem, że przyjęte obostrzenia w zakresie zagospodarowania terenu wynikają z oddziaływania urządzeń wytwarzających pole elektroenergetyczne, że w przypadku, gdy linia zostałaby zdemontowana i zlikwidowane zostałoby wobec tego źródło promieniowania to wówczas nie byłoby podstaw dla istnienia ograniczeń na terenach dla których wygasła podstawa ich obowiązywania, a wobec tego zarzut "trwałości czasowej przepisu" nie ma w tym przypadku zastosowania. Organ zaznaczył także, że wbrew stanowisku skrzącej, nie wprowadzono w planie ustaleń mogących uchodzić za przejmowanie statusu prawnego przebiegu samej linii elektroenergetycznej, ponieważ przedmiotowa linia jest obiektem istniejącym, w związku z czym miejscowy plan sankcjonuje jej przebieg jako urządzenia przesyłowego, gdyż organy planistyczne są zobligowane do uwzględnienia przebiegu istniejących sieci przesyłowych oraz związanych z nimi ograniczeń w użytkowaniu (art. 10 ust. 1 pkt 1 i 13 oraz art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp). Organ wyjaśnił również, że ustalenia dotyczące przedmiotowego pasa technologicznego dla linii SN uwzględniają̨ wnioski zgłoszone przez gestora sieci. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących uwzględnienia - bez uzyskania ponownych opinii/uzgodnień właściwych organów - zgłoszonych do projektu planu miejscowego w okresie jego wyłożenia do publicznego wglądu części uwag (innych podmiotów niż skarżąca) odnoszących się do kwestii uwzględnienia w planie dodatkowych funkcji takich jak agroturystyka, gabarytów zabudowy, korekty linii rozgraniczających tereny o rożnym przeznaczeniu, organ wskazał, że wskazane uwagi spowodowały zmiany w projekcie planu, które nie spełniały przesłanek zmieniających w istotny sposób projektu planu, co do jego zasadniczych funkcji. Korekty wprowadzone na skutek uwzględnienia tych uwag miały charakter techniczny i nie zmieniały podstawowych warunków uzgodnienia i opiniowania przez ograny do tego powołane, chociażby w np. zakresie ochrony środowiska, zasady zrównoważonego rozwoju czy też walorów kulturowych. Opinie i uzgodnienia wydane przez ograny w odniesieniu do projektu planu miejscowego były jednoznacznie pozytywne, a więc w związku z tym uznano, że nie jest wymagane ponowienie czynności, o których mowa w art. 17 upzp. Organ stwierdził również, w kontekście zarzutów skargi, że wymogiem prawnym jest określenie w planie miejscowym wysokości projektowanej zabudowy, a nie definicji "maksymalnej wysokości zabudowy" czy sposobu jej mierzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ppsa kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Natomiast w myśl art. 147 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, przepis art. 147 § 1 ppsa nie określa rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Stosowane regulacje w tym zakresie, w przypadku aktów prawa miejscowego w postaci miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, zawiera art. 28 ust. 1 upzp. Przepis ten stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania planu rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem problematyki merytorycznej związanej ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc ustaleń i zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki). Tryb sporządzania planu miejscowego odnosi się natomiast do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tego aktu. Do kategorii "istotnych" naruszeń prawa należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały, dotyczące meritum sprawy. Chodzi tu zatem o takie naruszenie prawa, które prowadzą do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa. Naruszenia istotne to takie naruszenia, które prowadzą w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stanowi akt prawa miejscowego, podejmowany w celu ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 upzp). Zawartość planu miejscowego określa art. 15 upzp, który w art. 15 ust. 2 upzp stanowi, że w planie określa się obowiązkowo m.in.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1), zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 2), zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (pkt 3), zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6), szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9). Procedura planistyczna, w ramach której uchwalany jest analizowany akt, ma charakter sformalizowanych i podejmowanych w określonej kolejności czynności procedurach wymienionych w art. 17, art. 19 i art. 20 upzp. Procedurę tę inicjuje uchwała rady gminy o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1 upzp), następnie Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje kolejno wskazanych w art. 17 i ewentualnie w art. 19 upzp czynności składających się na postępowanie planistyczne, w tym m.in. ogłasza o pojęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu i o możliwości składania wniosków do planu (pkt 1), sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując złożone wnioski (art. 17 pkt 4 upzp), występuje o konieczne opinie i uzgodnienia właściwych organów (pkt 6), wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień (pkt 9), ogłasza o możliwości składania uwag do sporządzonego projektu planu, które rozpatruje i wprowadza zmiany do projektu planu wynikające z rozpatrzenia tych uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia (pkt 11, pkt 12, pkt 13), po czym przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag (14). Postępowanie planistyczne kończy się ostatecznie podjęciem przez radę gminy uchwały w sprawie planu miejscowego wraz z rozstrzygnięciem uwag do projektu planu (art. 20 ust. 1 upzp). W niniejszej sprawie skarżąca spółka złożyła skargę na uchwałą Rada Gminy J. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu ewidencyjnego B., gmina J., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm., dalej powoływanej w skrócie jako "usg"). Przepis ten stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego (ust. 1). Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił (art. 101 ust. 2). Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (art. 101 ust. 2a). Stosownie do przytoczonego art. 101 ust. 1 usg, stanowiącego postawę prawną legitymacji do wniesienia przez skarżącą spółkę skargi na przedmiotową uchwałę, skuteczne zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego determinowane jest wymogiem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej, co wymaga wykazania się nie tylko "interesem prawnym lub uprawnieniniem" w zaskarżeniu uchwały, ale i zaistniałym w dacie wnoszenia skargi "naruszeniem" tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny, o którym art. 101 ust. 1 usg, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną strony wnoszącej skargę, przy czym powinny ów interes cechować: bezpośredniość, indywidualność, konkretność, aktualność i realny charakter. Interes prawny w przypadku uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niewątpliwe może być oparty na prawie własności nieruchomości znajdującej się w obszarze objętym planem miejscowym. Aby jednak mieć legitymację do wniesienia skargi, konieczne jest jak podkreślono – naruszenie interesu prawnego, a więc w wypadku gdy ów interes oparty jest na prawie własności - wykazanie wpływu uchwały na przysługujące prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego (a nie faktycznego) opartego na tym prawie. Dodatkowy wymóg ustawowy związany z koniecznością zaistnienia "naruszenia" interesu prawnego (uprawnienia) wiąże się wiec z obowiązkiem wykazania przez stronę wnoszącą skargę, że istnieje określony związek pomiędzy jej indywidualną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, skutkujący negatywnymi następstwami prawnymi dla strony np. ograniczeniem lub pozbawieniem jej możliwości realizacji określonych uprawnień lub nałożeniem nowych obowiązków bądź ich zmianą. Musi więc zaistnieć taka sytuacja, w której strona na skutek podjęcia przez organ gminy uchwały w sprawie planu miejscowe nie może zrealizować przysługujących jej praw/uprawnień wynikających z określonych przepisów prawa materialnego (w tym wypadku norm kształtujących instytucję prawa własności nieruchomości) bądź jest w tym działaniu ograniczona. Samo powołanie się na sprzeczność kwestionowanej uchwały z prawem nie legitymuje jeszcze do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 usg – gdyż skarga ta nie ma charakteru actio popularis – lecz niezbędne jest jeszcze wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia we wskazanym rozumieniu jej prawnie chronionego interesu prawnego lub uprawnienia. Dopiero po wykazaniu tej okoliczności, sąd administracyjny jest władny przystąpić do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Stwierdzenie, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia daje zatem stronie skarżącej podstawę do tego, aby Sąd rozpoznał sprawę i orzekł o tym, czy naruszenie tego interesu prawego (a nie faktycznego) bądź uprawnienia, nastąpiło wraz z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Granice interesu prawnego strony skarżącej, a dokładniej jego naruszenia, wyznaczają też co do zasady zakres orzekania przez Sąd o nieważności zaskarżonej uchwały. W przypadku zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 usg uchwały organu gminy w sprawie przyjęcia planu miejscowego, merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest więc w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego strony opartego na przysługującym jej tytule prawnym (prawie własności) do oznaczonej nieruchomości objętej planem. Skoro przedmiotem zaskarżenia w trybie art. 101 usg, mogą być tylko te postanowienia (części) uchwały, które dotyczą nieruchomości, wobec których strona skarżąca ma możliwość wykazania jej naruszenia interesu prawnego, to kontrola Sądu ogranicza się jedynie do tych postanowień. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie planu miejscowego w trybie art. 101 ust. 1 usg, sąd może badać i stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy zarzucane i stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości strony skarżącej, prowadziłoby w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 usg, gdyż skarga taka nie różniłaby się w takiej sytuacji od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 usg, której celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu. Podsumowując, stwierdzić należy, że z poczynionych uwag wynika, że w niniejszej sprawie przedmiotem skutecznego zaskarżenia i oceny Sądu może być tylko ta część zaskarżonej uchwały, która objęta jest naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącej spółki, opartego – jak wynika z argumentacji skarżącej - na prawie własności nieruchomości objętych planowanym przez skarżącą zamierzeniem inwestycyjnym, a nie również ta część uchwały, która nie ma wpływu na interes prawny i uprawnienia skarżącej. Wskazać bowiem należy, że skarżąca wykazując legitymację do skutecznego wniesienia skargi na przedmiotowy plan miejscowy, powołała się na przysługując jej prawo własności niezabudowanych działek rolnych nr [...], jako podstawę interesu prawnego w sprawie, które to działki znajdują się – jak wynika z załącznika graficznego planu - w granicach terenów oznaczonych symbolem 60R, 40R/WS i 25ZP/ZC. Skarżąca nie wykazała przy tym, aby posiadała tytuł prawny także do innych nieruchomości lub inne źródło indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia dla ustaleń dotyczących innych terenów objętych skarżonym planem miejscowym. Jednocześnie wskazując na naruszenie interesu prawnego wynikającego z prawa własności ww. działek, skarżąca powołała się na podjęte działania ukierunkowane na rozpoczęcie prowadzenia na ww. działkach hodowli trzody chlewnej, tj. na prowadzone od 2016 r. postępowanie administracyjne o wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji: "Budowa kompleksu chlewni z niezbędną infrastrukturą techniczną, przeznaczonych do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym, o łącznej obsadzie 2070,9 DJP oraz biogazowi o mocy do 0,5MW do wytwarzania gazu w wyniku beztlenowej fermentacji surowców pochodzenia rolniczego (przetwarzanie odpadów) a także ujęcia wód podziemnych, zlokalizowanych na działkach ewidencyjnych gruntu nr [...] w obrębie 005 B., gmina J.", podkreślając przy tym, że ustalenia planu uniemożliwią jej realizację przedmiotowej inwestycji, z uwagi na wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz zakaz zabudowy ww. działek. Skoro więc skarżąca wywodzi swój naruszony interes prawny z prawa własności ww. niezabudowanych działek rolnych i pozbawienia jej możliwości prowadzenia na nich zamierzonej działalności rolniczej, to stwierdzenie nieważności planu miejscowego, w sytuacji stwierdzenia przez Sąd naruszenia w tym zakresie obiektywnego porządku prawnego, może nastąpić tylko w odniesieniu do tych zapisów planu miejscowego, które dotyczą stanowiących własność skarżącej działek nr [...] i objęte są nieruszeniem jej aktualnego interesu opartego na tym prawie, które - jak podkreślono - strona wykazała brakiem możliwości realizacji na skutek uchwalanie planu miejscowego planowanego zamierzenia inwestycyjnego na ww. działkach. Oznacza to, że skarżąca nie była uprawniona do skutecznego zaskarżenia tych zapisów planu, które nie odnoszą się do ww. działek nr [...] i w stosunku do których nie wykazała się więc naruszeniem jej indywidualnego interesu prawnego. Z tych przyczyn związanych z brakiem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, Sąd zobligowany był odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a) ppsa, skargę strony w zakresie dotyczącym: przepisu § 6 ust. 3 pkt 3 uchwały, jako przepisu odnoszącego się do istniejących już budynków, albowiem działki skarżącej stanowią nieruchomości niezabudowane, przepisu § 6 ust. 3 pkt 7 uchwały z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia przedmiotu zaskarżenia, a tym samym brak wykazania w zakresie objętym tym przepisem naruszenia interesu prawnego skarżącej (zauważyć należy, że skarżąca nie wniosła nawet o stwierdzenie nieważności tego przepisu), a ponadto tych przepisów planu w ramach których skarżąca kwestionowała sposób określenie w planie wysokości zabudowy w ramach jednostek planistycznych na których nie znajdują się działki skarżącej, tj. dla jednostek 22MN, 1-21RM, 86-87RM, 23U i 24 PE, a więc przepisów § 7 ust. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a, § 8 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a, § 9 ust. 2 pkt 1 oraz § 10 ust. 3 pkt 2 i 3 uchwały (wobec niejednoznacznego określenia zakresu zaskarżenia poszczególnych jednostek redakcyjnych w ramach § 7, § 8 i § 9, Sąd przyjął na podstawie analizy treści skargi, że przedmiot zaskarżenia stanowią wyżej wymienione jednostki redakcyjnej wskazanych paragrafów, gdyż to właśnie one odnoszą się do kontestowanej przez skarżącą kwestii sposobu określenia wysokości zabudowy). W skardze skarżąca spółka zaskarżyła również § 5 ust. 1 pkt 5, § 6 ust. 3 pkt 5 i ust. 10 pkt 1 uchwały, z tym że wniosła o stwierdzenie nieważności jedynie § 6 ust. 3 pkt 5 uchwały. Wskazać należy, że także w przypadku tych zapisów strona nie wskazała na jakiekolwiek naruszenie jej indywidualnego interesu prawnego związanego z przyjętymi, w ramach tych zapisów regulacjami, co stanowiło podstawę do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 pkt 5a) ppsa skargi także w tym zakresie. Strona nie wskazała bowiem, że przepisy te wpływają w jakikolwiek sposób na jej zamierzenie inwestycyjne, że ograniczają ją w możliwości wykonywania jakichkolwiek uprawnień związanych z tym zamierzeniem czy choćby przysługującym jej prawem własności działek nr 89/3, 89/4 i 89/5, ani też nawet nie wniosła o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 3 pkt 5 uchwały "w części odnoszącej się do nieruchomości skarżącej", jak uczyniła to w przypadku np. przepisów art. 6 ust. 3 pkt 6 czy § 11 ust. 2 pkt 2 i 3 zaskarżonej uchwały, co tym bardziej potwierdza, że nie powiązała ona swojej indywidualnej sytuacji z tymi regulacjami. Strona kwestionując powyższe regulacje powołała się wyłącznie na ich sprzeczność z obiektywnym porządkiem prawnym, z uwagi na brak podstaw prawnych do ich uchwalenia. Stanowi to o braku wykazania przez skarżącą naruszenia jej indywidualnego interesu prawnego wskazanymi zapisami planu miejscowego. Jak podkreślono powyżej, samo powołanie się na sprzeczność określonych przepisów z prawem nie jest wystarczające do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 usg, gdyż skarga wniesiona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis, w związku z czym konieczne jest w tym wypadku dodatkowo wykazanie przez stronę skarżącą "naruszenia" jej prawnie chronionego interesu prawnego lub uprawnienia związanego z danym przepisem skarżonego aktu. W wypadku wskazanych regulacji, skarżąca – jak podkreślono - takiego związku nie wykazała, co również uzasadnia odrzucenie w tym zakresie wniesionej skargi. Niezależnie od powyższego należy przy tym zauważyć, odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż § 6 ust. 3 pkt 5 uchwały odsyła do bliżej nieoznaczonych przepisów, a inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej wyłączone są spod jurysdykcji planów miejscowych, że zgodnie z art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.) plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust.1) oraz, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a). Trudno zatem, aby plan miejscowy określał wysokość inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, skoro parametry takich obiektów są ustalane na podstawie przepisów odrębnych, i to właściwych dla określonych rodzajów inwestycji z zakresu łączności publicznej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 779/19 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Ponadto, wbrew stanowisku skarżącej, z przytoczonych regulacje ustawy z dnia 7 maja 2010 r. nie wynika wymóg wyłączenia spod jurysdykcji planów miejscowych inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, lecz zakaz stanowienia w planach miejscowych zakazów i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, zgodnych z przepisami odrębnymi. Odnośnie natomiast objętych skargą zapisów uchwały dotyczących pasa technologicznego linii elektroenergetycznej, to wskazać należy, że z treści samej skargi i przywołanych w niej przepisów dotyczących przedmiotowego pasa technologicznego trudno jest jednoznacznie wywnioskować, co właściwie kontestuje strona skarżąca w związku z wyznaczaniem w planie pasa technologicznego. Jednocześnie należy wyraźnie podkreślić, że skarżąca nie zaskarżyła postanowień uchwały określających wymienione w § 6 ust. 10 pkt 2 uchwały zakazy związane z zagospodarowaniem terenu objętego pasem technologicznym. Nie wniosła też o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 10 pkt 3 uchwały, a jedynie pkt 1 wskazanej regulacji, który stanowi o samym ustaleniu przebiegu pasa linii elektroenergetycznej o określonej szerokości. Nie budzi natomiast wątpliwości Sądu konieczność wyznaczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pasa technologicznego dla prawidłowej obsługi linii elektroenergetycznej i jej urządzeń oraz związane z tym ograniczenia wynikające z obecności linii, przy czym same wymagania odległościowe dla sieci elektroenergetycznych są określane w specjalistycznych przepisach technicznych i zależą od wielu specjalistycznych czynników, w tym wysokości napięcia linii energetycznej, zastosowanej technologii, metod i środków. Jednocześnie brak linii elektroenergetycznej w następstwie jej likwidacji czy przebudowy nie stanowi uzasadnienia dla istnienia ograniczeń związanych z pasem technologicznym, czemu prawidłowo dał wyraz organ planistyczny w przyjętych rozwiązaniach zaskarżonego planu miejscowego. O odrzuceniu skargi we wskazanej powyżej części Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku. Odnosząc się natomiast do zasadniczego przedmiotu sporu pomiędzy skarżącą, a organem planistyczny, który w niniejszej sprawie stanowi kwestia legalności wprowadzenia, wbrew wnioskom i uwagom skarżącej, na obszarze oznaczonym w planie symbolem R, obejmującym działki skarżącej nr [...], zakazu jakiejkolwiek zabudowy rolniczej (budynków gospodarczych, inwentarskich) oraz zakazu lokalizacji inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (z wyłączeniem inwestycji z zakresu łączności publicznej zgodnych z przepisami odrębnymi), stwierdzić należy, że w tym zakresie skarżąca posiadała legitymację do wniesienia skargi, gdyż wykazała w sprawie naruszenie jej interesu prawnego, powołując się na przysługujące jej prawo własności ww. działek oraz pozbawienie – na skutek wprowadzonych zakazów - możliwości prowadzenia na tych działkach zamierzonej działalności rolniczej związanej z hodowlą trzody chlewnej o łącznej obsadzie 2070,9 DJP, w związku z którym to zamierzeniem prowadzone jest od 2016 r. postępowanie administracyjne o wydanie decyzji środowiskowej. W ramach zaskarżonych przepisów, objętych naruszeniem interesu prawnego skarżącej we wskazanym zakresie, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w części odnoszącej się do stanowiących jej własność działek m.in. zapisu § 11 ust. 2 pkt 2 uchwały wprowadzającego na terenach oznaczonych symbolem R zakaz lokalizacji obiektów budowlanych z zachowaniem przepisów odrębnych. Wskazać należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r. o sygn. akt II SA/Bd 1057/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził nieważność wskazanego przepisu zaskarżonej uchwały, stwierdzają że wprowadzony zakaz na obszarze stanowiącym tereny rolnicze, w sytuacji gdy studium nie wyznaczyło terenów rolniczych jako terenów wyłączonych z zabudowy, przy jednoczesnym braku właściwego uzasadnienia przyjętego rozwiązania, narusza art. 20 ust. 1 upzp (stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego). Prawomocne wyeliminowanie z zaskarżonej uchwały przepisu § 11 ust. 2 pkt 2, obligowało Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu sądowym do jego umorzenia w tym zakresie, z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, o czym orzeczono na podstawie art. 161 §1 pkt 3 ppsa w pkt 3 sentencji wyroku. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r. o sygn. akt II SA/Bd 1057/20 WSA w Bydgoszczy stwierdził również nieważność § 10 zaskarżonej uchwały, niemniej Sąd nie umorzył postępowania odnośnie objętych skargą przepisów § 10 ust. 3 pkt 2 i 3 uchwały, gdyż w tym zakresie – jak wskazano powyżej - Sąd odrzucił skargę spółki z uwagi na brak legitymacji skargowej do zaskarżenia wskazanych przepisów. W związku natomiast z faktem wyeliminowania ww. wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r. z zaskarżonej uchwały przepisu § 11 ust. 2 pkt 2, zaistniała sytuacja, że dla terenów oznaczonych symbolem R, określonych w § 11 ust. 1 uchwały, które zostały przeznaczone na tereny rolnicze, i w stosunku do których na skutek ww. wyroku nie istnieje zakaz zabudowy, nie ma określonych żadnych zasad, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak podkreślono to w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r. ustalenie przeznaczenia terenu w planie zagospodarowania przestrzennego jako gruntu rolnego nie oznacza samo przez się zakazu jego zabudowy, która nie zmienia jego przeznaczenia. Zakaz takiej zabudowy musiałby wynikać ze szczególnych warunków zagospodarowania takiego terenu, określonych w miejscowym planie. Zatem, aby ograniczyć prawo właściciela nieruchomości do podjęcia na niej zabudowy, nie wystarczy powołanie się na to, że teren według przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego jest gruntem rolnym, lecz koniecznym jest wprowadzenie zakazu zabudowy w planie miejscowym i wykazanie powodów wprowadzenia tak drastycznego ograniczenia prawa własności wynikających ze szczególnych warunkami zagospodarowania takiego terenu, co w zaskarżonej uchwale nie miało miejsca. Skoro więc przeznaczenie w planie miejscowym danego terenu na tereny rolnicze (jako gruntu rolnego) nie oznacza zakazu jego zabudowy, to w planie miejscowym powinny znajdować się ustalenia dotyczące zasad, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania takiego terenu. Tymczasem w przedmiotowym planie miejscowych odnośnie terenów R takich ustaleń nie ma, pomimo możliwości ich zabudowy, która nie zmienia ich rolnego przeznaczenia, jak zostało to stwierdzone w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r. Regulacje art. 15 ust. 2 upzp stanowi, że w planie miejscowym obowiązkowo zamieszcza się wymiennie w niej elementy, w tym więc i zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 9). Nie oznacza to jednak niedopuszczalności w uzasadnionych przypadkach odstępstwa od wymaga obligatoryjnego określenia w planie elementów wymienionych art. 15 ust. 2 upzp, gdy np. stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w miejscowym planie ustaleń, o których mowa w art. 15 ust. 2 upzp, a zatem zachodzi zbędność danego elementu, z tym że powinno to zostać wykazane przez organ planistyczny. W sytuacji natomiast, gdy potrzeba dokonania takiego odstępstwa nie zachodzi, to przepis art. 15 ust. 2 upzp obliguje to zawarcia w planie miejscowym danych w nim wyszczególnionych. W sprawie potrzeba zawarcia w zaskarżonym planie zasad i wskaźników wymienionych w art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp istnieje, skoro jak stwierdzono w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r. przeznaczanie i funkcja terenu R nie wyłącza możliwości jego zabudowy. Prawomocne natomiast wyeliminowanie w następstwie ww. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26 stycznia 2021 r. zapisu planu zakazującego na terenie oznaczonym symbolem R możliwości jego zabudowy (lokalizacji na nich obiektów budowlanych), przy jednoczesnym braku zawarcia w planie miejscowym jakichkolwiek danych dotyczących parametrów i wskaźników zabudowy i zagospodarowania tego terenu, w tym wskazywanych przez skarżącą maksymalnych nieprzekraczalnych linii zabudowy, oznacza że dla objętego planem terenu R, pomimo przeznaczania, umożliwiającego zabudowę tego terenu, nie ma w planie obligatoryjnych ustaleń wymienianych w art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp, określających warunki zabudowy i sposób zagospodarowania tego terenu, pomimo potrzeby i konieczności ich zawarcia w planie, gdyż konsekwencją ich nie określenia, jest brak wiedzy właścicieli nieruchomości w jakim sposób mogą zabudować i zagospodarować należące do nich nieruchomości, znajdujące się na terenie oznaczonym symbolem R. Naruszenie polegające na braku zawarcia w zaskarżonym planie elementów określonych w art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp, stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 upzp, skutkujące stwierdzeniem na podstawie art. 147 § 1 ppsa nieważności całego § 11 zaskarżonej uchwały (z wyjątkiem przepisu § 11 ust. 2 pkt 2, którego nieważność została stwierdzona w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r.) w części odnoszącej się do działek skarżącej położonych na terenie 60R wraz z załącznikiem graficznym w zakresie obejmującym działki skarżącej położone na terenie 60R. O powyższym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku. Na uwzględnienie zdaniem Sądu zasługuje także zarzut skarżącej dotyczący ustanowionego w § 6 ust. 3 pkt 6 planu miejscowym zakazu lokalizacji nowych inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zakaz ten, zdaniem Sądu, istotnie narusza prawo w zakresie dotyczącym działek skarżącej. Istotne naruszenie prawa nie wynika jednak, wbrew twierdzeniom skarżącej, z niezgodności wprowadzonego zakazu z zapisami Studium, ale z przekroczenia władztwa planistycznego i braku właściwego uzasadnienia oraz wykazania racjonalnych przesłanek ograniczenia w tak istotnym sposób prawa własności skarżącej. W tym kontekście wskazać należy, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy, stosownie do art. 3 ust. 1 upzp, należy do zadań własnych gminy. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 upzp), a ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 upzp). Wskazane regulacje stanowią podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji do władczego i samodzielnego rozstrzygania w ramach zadań własnych o przeznaczaniu terenu i zasadach jego zagospodarowania. Kompetencji tej jednak gmina nie może wykonywać dowolnie. Gmina, jako dysponent władztwa planistycznego, jest - jak wskazano - uprawniona do kształtowania na swoim terenie sposobu wykonywania prawa własności, gdyż ustalenia planu dotyczące przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, jednocześnie determinują wykonywanie prawa własności. Realizowanie przez gminę władztwa planistycznego będzie w znacznej liczbie przypadków łączyło się z naruszeniem interesu właścicieli nieruchomości (poprzez wkraczanie w różnym zakresie w prawo własności), co jest działaniem dopuszczalnym o ile nie przekracza granic zakreślonym prawem, znajduje oparcie w normie ustawowej i nie stanowi nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Prawo własności w RP jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), lecz prawo to nie jest prawem bezwzględnym, doznając w określonych sytuacjach ograniczeń. Możliwości tych ograniczeń dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczana, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takie właśnie przepisy ustawowe stanowią przytoczone powyżej regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które przyznając gminie kompetencje wchodzące w zakres władztwa planistycznego, jednocześnie ograniczają sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP. Nie ulega zatem wątpliwości, że gmina ma prawo do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, jednak pod warunkiem, że ograniczenia te gmina wprowadza z uwzględnieniem odpowiednich przepisów i na zasadach określonych w ustawie, w odpowiedniej proporcji do celów którym mają służyć, i gdy nie są one nadmierne i nieuzasadnione. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 1 ust. 1 wskazuje, że za podstawę zarówno określania zasad kształtowania polityki przestrzennej, jak i zakresu i sposobów postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmuje się takie wartości jak ład przestrzenny i zrównoważony rozwój, wymieniając jednocześnie w art. 1 ust. 2 upzp otwarty katalog wymagań, które należy uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz określając w art. 1 ust. 3 art. 1 upzp warunek ważenia interesu publicznego i interesu prywatnego przy ustalaniu przeznaczenie terenu lub określaniu potencjalnego sposobu zagospodarowania i korzystania z terenu. Posiadanie władztwa planistycznego, nie oznacza zatem, że gmina może to władztwo wykonywać dowolnie, a jej samodzielność w tym zakresie jest nieograniczona. Uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu nie mogą być bowiem nadużywane i nosić cech dowolności działań organu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2760/16 i z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 836/09 oraz przywołane w nich orzeczenia sądów administracyjnych – dostępne jw.). Prawnie wadliwymi będą zatem nie tylko te ustalenia planu, które naruszają określone przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. W świetle poczynionych uwag Rada Gminy J. przekroczyła przyjętym w § 6 ust. 3 pkt 6 zaskarżonej uchwały zakazem lokalizacji nowych inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływa na środowisko granice władztwa planistycznego, ograniczając w sposób dowolny prawo własności nieruchomości na terenie objętym jednostką planistyczną 60 R w zakresie odnoszącym się do działek skarżącego nr 89/3, 89/4 i 89/5, a także podlegającą konstytucyjnej ochronie (art. 22 Konstytucji RP) wolność działalności gospodarczej, pod którym pojęciem w tej sprawie należy uwzględnić także zamiar prowadzenia przez skarżącego określonego rodzaju i wielkości hodowli rolniczej. Wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że od 2016 r. prowadzone jest postępowanie administracyjne o wydanie decyzji środowiskowej dla planowanej przez skarżącego inwestycji: "Budowa kompleksu chlewni z niezbędną infrastrukturą techniczną, przeznaczonych do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym, o łącznej obsadzie 2070,9 DJP oraz biogazowi o mocy do 0,5MW do wytwarzania gazu w wyniku beztlenowej fermentacji surowców pochodzenia rolniczego (przetwarzanie odpadów) a także ujęcia wód podziemnych, zlokalizowanych na działkach ewidencyjnych gruntu nr [...] w obrębie 005 B., gmina J.". Organowi planistycznemu znana były niewątpliwie zamiary inwestycyjne skarżącej, które zostały uzewnętrznione znacznie wcześniej niż podjęta procedura planistyczna i które także zgłaszane były przez skarżącą w toku procedury planistycznej. Do planów tych pozytywnie odniosły się też w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej wyspecjalizowane organy współdziałające w procedurze wydanie tego rodzaju decyzji, w tym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jednak pomimo tego organ I instancji wydała decyzję odmowną, która została uchylona przez organ II instancji, a postępowanie przed organem I instancji następnie zawieszone. Zaznaczyć należy też, że przed podjęciem procedury planistycznej wykonana została na zlecenie Wójta Analiza dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, która wykazała po pierwsze zgodność zamierzenia ze Studium, a po drugie uzasadnione podstawy lokalizacyjne, gospodarcze i ekonomiczne do objęcia przedmiotowego terenu planem miejscowym i przyjęcia w nim rozwiązań planistycznych, umożliwiających realizacja tego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego w zakresie produkcji trzody chlewnej. Z dokumentacji planistycznej wynika, że działki skarżącego zlokalizowane są na terenach rolniczych, że są one oddalone znacznie od zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a także że w niedalekiej odległości, której znajduje się teren oznaczony w planie symbolem 24 PE tj. teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz elektroenergetyki (bioelektronika gazowa). Ponadto wskazać należy, że na obszarze części zachodniej gminy Jeżewo prowadzone jest już duża produkcja trzody chlewnej (we wsi K.) i, że w sporządzonej Analizie wskazano na zasadność koncentracji w tej części gminy, obejmującej też działki skarżącej, inwestycji w zakresie hodowli trzody chlewnej, a nie ich rozproszenia na terenie całej gminy. Co istotne, biorąc powyższe uwarunkowania, sam organ zakładał, co wprost wskazał w odpowiedzi na skargę, możliwość realizacji na terenie objętym planem, w obszarze działek skarżącego, zamierzeń związanych z produkcją trzody chlewnej, co jednak została następnie wykluczone ze względu na sprzeciw społeczności lokalnej. Wprowadzony w § 6 ust. 3 pkt 6 uchwały zakaz realizacji nowych inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bezsprzecznie niweczy możliwości realizacji zaplanowanej przez skarżącego inwestycji, w stosunku do której prowadzone jest już od 2016 r. postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej. Zakaz ten w połączeniu z wprowadzonym dla terenów R zakazem zabudowy uniemożliwia de facto realizację jakiejkolwiek inwestycji na działkach skarżącej, poza produkcją roślinną tj. uprawą pól. Wskazane zakazy stanowią bardzo daleko idące ograniczania prawa własności. Z całości dokumentacji planistycznej, jak też samych wypowiedzi organu, wynika jednoznacznie, że przyjęte rozwiązania planistyczne miały uniemożliwić realizację inwestycji zamierzonej przez skarżącego, przede wszystkim ze względu na sprzeciw mieszkańców. Sprzeciw mieszkańców jednak, w świetle prawa, nie może stanowić samoistnej przesłanki dla zastosowania tak daleko idących ograniczeń prawa własności, w tym w zakresie zamierzonej przez skarżącego inwestycji związanej z produkcją zwierzęcą, a stanowiącą zamierzenie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Fakt, że mieszkańcy są przeciwni planowanej inwestycji, bez wskazania na jej niezgodność z jakimikolwiek przepisami prawa, w sytuacji uzgodnienia inwestycji w postępowaniu środowiskowym z wyspecjalizowanymi organami, nie może stanowić podstawy do wzruszenia planowanej inwestycji w innym trybie (tj. w ramach procedury planistycznej) niż w toku postępowania administracyjnego o wydanie decyzji środowiskowej. Takie działanie gminy, bez wykazania innych racjonalnych przesłanek, nie może zasługiwać na aprobatę. Zauważyć należy przy tym, że społeczność lokalna, zgłaszając uwagi do planu, na które powołał się organ dla uzasadnienia wprowadzenia ww. zakazu, sprzeciwiała się możliwości realizacji na terenie objętym planem przedsięwzięć mogących zawsze znacząco "negatywnie" oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie "negatywnie" oddziaływać na środowisko, a więc inwestycji mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, a nie inwestycji mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Wymaga również podkreślenia, że organ wprowadził przedmiotowy zakaz w planie miejscowy, w ramach regulacji ogólnych dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Tymczasem analiza przestrzennych uwarunkowań terenu objętego planem, nie wskazuje, że wprowadzony zakaz umożliwia zachowanie ładu przestrzennego terenu. Z rysunku planu wynika zróżnicowanie przestrzenne terenu, a w szczególności rozproszenie zabudowy zagrodowej na terenie objętym planem. Tereny zabudowy zagrodowej (RM) "przeplatają się" z terenami rolniczymi (R) na dużej części terenu objętego planem. Ponadto w sąsiedztwie działek skarżącej, znajdują się tereny zabudowy zagrodowej, a w niedalekiej odległości od nich usytuowana jest jednostka planistyczna PE, gdzie zlokalizowany został zakład bioelektrowni, produkujący energię z biogazu. W tych warunkach nie sposób racjonalnie uzasadnić też wprowadzanego w § 6 ust. 3 pkt 6 uchwały zakazu ochroną ładu przestrzennego, jego ciągłości. Zdaniem Sądu dla wprowadzania przedmiotowego zakazu, uniemożliwiającego realizację skarżącej zamierzonej inwestycji, nie może stanowić też podstawy jedynie ogólnikowe (bez żadnych konkretnych argumentów) powołanie się na walory środowiskowe czy zrównoważony rozwój. W tych warunkach stwierdzić należy, że organ wprowadzając w § 6 ust. 3 pkt 6 uchwały zakaz lokalizacji nowych inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie odnoszącym się do działek skarżącej ograniczył konstytucyjnie chronione prawo własności w sposób dowolny i nieuzasadniony. Organ nie wykazał i nie przedstawił argumentów wskazujących, że wprowadzenie przedmiotowego zakazu było prawnie zasadne i oparte na racjonalnych przesłankach, a nie wyłącznie wynikało ze sprzeciwu społeczności lokalnej. Interes publiczny i konieczność jego przedłożenia nad interes indywidualny związany z prawem własności nieruchomości, wyrażający się w przyjętym w uchwale spornym zakazie, nie został w sprawie wykazany przez organ planistyczny i nie wynika z dokumentacji planistycznej. Swoboda planistyczna gminy nie jest nieograniczona i w odniesieniu do prawa własności kończy się tam, gdzie ustalenia planu miejscowego stanowiłyby już tylko dowolną ingerencję w prawo własności. Uznają więc, że naruszenie interesu prawnego skarżącej w związku z wprowadzonym w § 6 ust. 3 pkt 6 uchwały zakazem nastąpiło jednocześnie z przekroczeniem przez Radę Gminy J. władztwa planistycznego, a tym samym stanowi istotne naruszenie zasad sporządzenia planu, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ppsa w zw. z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 28 ust. 1 upzp stwierdził nieważność 6 ust. 3 pkt 6 uchwały w części odnoszącej się do działek skarżącej położonych na terenie 60R, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd oddalił na postawie art. 151 ppsa skargę w pozostałej części. Sąd nie podzielił zarzutu skargi niezgodności § 6 ust. 3 pkt 6 i § 11 ust. 3 uchwały z zapisami Studium, a w konsekwencji nie stwierdził też nieważności przepisu § 1 ust. 1 planu miejscowego w części odnoszącej się do działek skarżącej. Wskazać należy, że studium jest aktem określającym kierunki polityki przestrzennej gminy o dużym stopniu ogólności, którego doprecyzowanie następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Studium, w odróżnieniu od planu miejscowego, nie jest aktem prawa miejscowego, niemniej ustalenia studium są wiążące dla organu gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 i 5 upzp). Studium wiąże więc organ planistyczny co do ogólnych wytycznych i założeń polityki przestrzennej gminy. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy w znaczącej mierze od brzmienia ustaleń studium, przy czym plan miejscowy ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy całkowitą zmianę. Innymi słowy, ustalenia studium nie muszą być przeniesione (przekopiowane) wprost (bezpośrednio) do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. W art. 20 ust. 1 upzp ustawodawca wskazał, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Użyty zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność - wystarczy, aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami. Zdaniem Sądu w przypadku zakazu określonego w § 6 ust. 3 pkt 6 taka sprzeczność nie wystąpiła. Okoliczność bowiem, że w Studium dla określonych stref wyrażono wprost zakaz lokalizacji inwestycji zaliczanych do mogących zawsze lub potencjalne znacząco oddziaływać na środowisko, nie oznacza, że w innym strefach, w których takiego zakazu nie wyrażono w Studium, organ planistyczny nie może w ramach władztwa planistycznego takiego zakazu wprowadzić w planie miejscowym, w sytuacji gdyby zaistniały ku temu racjonalne i uzasadnione podstawy. W takim wypadku nie zaistnieje sprzeczność planu miejscowego ze Studium, skoro Studium w ogóle nie reguluje w strefie, obejmującej obszar ujęty w planie miejscowym, kwestii dotyczącej lokalizacji w tej strefie inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem pozostawia w tym zakresie możliwości decyzyjne dla organu planistycznego w ramach procedury uchwalania planu miejscowego. Również ogólny zapis Studium, że gmina Jeżewo została zaliczona do obszarów chronionych przed użytkowaniem nierolniczym z przewagą rolnictwa niekonwencjonalnego w części zachodniej, nie oznacza, że organ planistyczny w ramach uszczegółowienia zapisów Studium, nie może określić dla określonego obszaru położonego w części zachodniej gminy rozwiązań planistycznych, które realizują ogólny cel jakim jest użytkowanie rolnicze, ale nie wpisują się w zakres pojęcia "rolnictwa niekonwencjonalnego", skoro wskazany zapis Studium mówi jedynie o "przewadze" na danych obszarze rolnictwa niekonwentualnego, a nie o jego wyłącznie takim charakterze i skoro zapis ten nie został odniesiony do przeznaczenia konkretnego terenu (w szczególności strefy B1B, w której położone są działki skarżącego), lecz ogólnie do części zachodniej gminy. W tych okoliczność brak jest podstaw do stwierdzenia, że zapis określony w § 6 ust. 3 pkt 6 plan miejscowy narusza zapisy Studium. Także niewskazanie w § 11 ust. 3 uchwały zasad kształtowania zabudowy, wskaźników zagospodarowania terenu, maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy [...], nie jest sprzeczne z zapisem Studium, iż dla nowych terenów konieczne jest opracowania miejscowych planów, które określą podział tych terenów na poszczególne funkcje, ustalą odpowiednie standardy i wskaźniki zabudowy oraz zapewnią prawidłową obsługę̨ komunikacyjną i infrastrukturalną. Brak jest racjonalnych podstaw do interpretacji tego ogólnego zapisu jako nakazu określenia dla każdej jednostki planistycznej, objętej planem, wskaźników zabudowy. Przywołany zapis Studium wskazuje ogólny cel jakim jest opracowania miejscowych planów dla nowych terenów, które rozumiane jako całość (a nie poszczególne jednostki danego planu) powinny zawierać wyszczególnione w tym zapisie Studium elementy. Niezgodność z prawem regulacji § 11 ust. 3 uchwały nie wynika więc z jej sprzeczność ze wskazanym zapisem Studium, lecz – jak wykazano powyżej – z nieuprawnionego zaniechania określenia dla konkretnego terenu objętego planem (dla którego nie było podstaw do wprowadzenia zakazu zabudowy, jak stwierdził to WSA w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r.) obligatoryjnych elementów określonych w art. 15 ust. 2 pkt 9 upzp. Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut skargi naruszenie trybu uchwalenia planu oparty na argumencie braku uzyskania ponownych opinii / uzgodnień właściwych organów, pomimo uwzględnienia części uwag zgłoszonych do projektu planu miejscowego w okresie jego wyłożenia do publicznego wglądu. Sąd w całości podziela stanowisko organu, że uwzględnione uwagi nie miały charakter istotnego, a w konsekwencji nie wymagały ponowienia wskazywanych przez skarżącą czynności procedury planistycznej. Ustawodawca wskazując na wymóg "ponowienia" odwołał się do zwrotu normatywnego "w niezbędnym zakresie", co wskazuje na zasadność ponowienia uzgodnień tylko w sytuacji daleko idących, zasadniczych zmian projektu, mających charakter ogólny, a nie jednostkowy. Trafnie wskazał organ, że uwzględnione uwagi nie miały takiego istotnego charakteru i cechował je stricte indywidualny charakter (co odnieść należy w szczególności do uwag spółki B., na które powołała się skarżąca), a ponadto nie dotyczyły one działek skarżącej i nie miały na nie jakiegokolwiek wpływu. Podnieść należy też, że przedmiotowy plan miejscowy podlegał już kontroli tut. Sądu w związku ze skargą złożoną przez organu nadzoru, w ramach której to kontroli WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r. nie stwierdził z urzędu istotnego naruszenia trybu sporządzenia przedmiotowego planu. Z powyższych względów Sąd uznał więc, że w pozostałej części, obejmującej wskazane zarzuty, skargę należało na postawie art. 151 ppsa oddalić, o czym orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa. Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.