II SA/Bd 822/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że Prezydent Miasta [...] nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania postanawia odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2096) – dalej jako: "k.p.a." uznało, że Prezydent Miasta [...] nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku D. C. o dofinansowanie do likwidacji barier technicznych (i w komunikowaniu się) w roku [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019r. skarżący wniósł skargę do tut. Sądu na opisane w sentencji postanowienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest skontrolowanie działalności administracji publicznej. Poddanie kontroli sądu administracyjnego wykonywania administracji publicznej nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej objęta została taką kontrolą. Taka kontrola obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach wymienionych w art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". W związku z tym ustalenie, że przedmiotem skargi jest akt lub czynność, które nie zostały wymienione w przywołanych przepisach, jest negatywną przesłanką procesową, stanowiącą bezwzględną podstawę odrzucenia skargi. Rolą sądu administracyjnego jest wstępne zbadanie dopuszczalności każdej z wniesionych skarg. Dopiero stwierdzenie, że zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej otwiera drogę do merytorycznej oceny skargi. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie SKO, którym stwierdzono, że Prezydent Miasta [...] nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku D. C. o dofinansowanie do likwidacji barier technicznych w roku [...]. W podstawie prawnej postanowienia organ powołał art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia wydanego na jego podstawie, do wniesienia zażalenia. Wydane postanowienie nie rozstrzyga także istoty wniosku Skarżącego o pomoc finansową, jak również nie kończy postępowania w tej sprawie. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nierozstrzygających o istocie sprawy. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności lub przewlekłości postępowania w trybie administracyjnym. Podczas tego postępowania organ nie wypowiada się merytorycznie o kwestii materialnej (w rozpatrywanym przypadku - o dofinansowaniu do likwidacji barier technicznych w 2019r.). W tym postępowaniu ocenia się jedynie, czy organ rzeczywiście pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu podania strony, czy postępowanie zainicjowane wnioskiem strony przed organem administracyjnym pierwszej instancji jest prowadzone przewlekle, czy przestrzega się, określonych w k.p.a. oraz przepisach szczególnych terminów wydawania decyzji. Nie rozstrzyga się zaś istoty sporu (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2017r., sygn. akt II OSK 2098/17, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem instytucji ponaglenia unormowanej w art. 37 k.p.a., co podkreślić należy, jest likwidacja bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego. Dodatkowo wyczerpanie przez stronę tego trybu stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Dodać należy, że organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że jest ono ostateczne i nie służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Biorąc pod uwagę powyższe, zaskarżone postanowienie nie może stać się przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2-3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). Bez wątpienia zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, a z przyczyn wskazanych wyżej nie stanowi również postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie lub postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. W konsekwencji zaskarżone postanowienie SKO nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które zgodnie z art. 3 § 2, 2a i 3 p.p.s.a. mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego - postanowił jak w sentencji.