II SA/Bd 85/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku spółki A w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Spółka A w [...] reprezentowana przez radcę prawnego D. G. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją pierwszoinstancyjną wydaną przez Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego w dniu [...] września 2013 r. nr [...], utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], odmówiono umorzenia opłaty rocznej za 2013 r. kwocie [...] zł z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z użytkowania w związku z budową zakładu produkcji części metalowych do [...] w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...], usytuowanych na części działki nr [...], naliczonej na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, że niniejszy wniosek "uzasadnia przedmiotem postępowania o umorzenie opłaty z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej w ramach pomocy de minimis. Obowiązek zapłaty stwarza po stronie skarżącego problem natury prawnej. W przypadku uchylenia decyzji przez Sąd wniosek trafia przed Marszałka, gdzie Marszałek będzie miał zapłacone opłaty i jednoczesne wnioski o umorzenie opłat. Następnie będzie prowadzony proces o zwrot opłaty. Znowu przez kilka miesięcy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" jako zwroty niedookreślone wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Ogólnie przyjmuje się, że przy przesłance "znacznej szkody" chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 oraz B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, komentarz do art. 61). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Należy podkreślić, że to do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w cyt. przepisie. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez NSA w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), że "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na ogólną przesłankę związaną z długością trwania ewentualnego procesu zwrotu pobranej opłaty, przypadku uchylenia decyzji odmawiającej jej umorzenia. Strona powinna wskazać we wniosku konkretne okoliczności na poparcie swojego stanowiska. Ogólnikowe twierdzenia dotyczące długości trwania zwrotu pobranej opłaty są w tym zakresie niewystarczające. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż zachodzi któraś z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro więc skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazała, że takie podstawy zachodzą, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. a contrario.