II SA/Bd 877/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na czynność Przewodniczącego Rady Miasta W. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 lipca 2006 r. J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na czynności Przewodniczącego Rady Miasta W. podejmowane w związku z wniesioną przez nią w trybie art. 229 pkt 3 k.p.a. skargą do Rady Miasta na Prezydenta W. Skarżąca zarzuciła Przewodniczącemu Rady, że nie nadał jej skardze biegu zgodnego z art. 233 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.), nie zachował bezstronności podczas rozpoznawania skargi, a nadto dopuścił do rozpoznania skargi niezgodnie z k.p.a. i przekroczenia terminu do jej załatwienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późń. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Ponadto zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)- zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Art 5 § 2 pkt 3 k.p.a., zawiera legalną definicję organu administracji publicznej. Zgodnie z przepisem wyżej wskazanego artykułu przez organ administracji publicznej należy rozumieć ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2. Następnie art. 5 § pkt 6 k.p.a. zalicza do organów jednostek samorządu terytorialnego między innymi organy gminy, którymi zgodnie z art. 11a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tj. Dz. U. 2001 nr 142 poz. 1591 z późn. zm.) są rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta). Przepis ten nie zalicza do organów gminy przewodniczącego rady. Należy zauważyć, iż w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że określony organ, podmiot jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 k.p.a., gdy z mocy prawa czy wskutek zawartego porozumienia w określonych rodzajach spraw przyznaje mu kompetencje do władczego załatwiania indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. W związku z powyższym Sąd uznał, iż przewodniczący rady miasta nie jest organem administracji publicznej, ponieważ żaden przepis prawa nie uznaje go za organ ani żaden przepis prawa nie przyznaje mu prawa wykonywania zwierzchniej władzy przysługującej państwu. Zadania przewodniczącego zgodnie z art. 19 ust 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ograniczają się wyłącznie do organizowania pracy rady oraz prowadzenia obrad rady i są to czynności wyłącznie o charakterze materialno-technicznym, nie spełniające kryteriów przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; ze zm.), a jako takie nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Poza tym czynności, o których mowa w skardze podejmowane były przez Przewodniczącego Rady Miasta w ramach prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a., które to postępowania (ocena jego prawidłowości) także nie jest objęte kognicją sądu administracyjnego. Dodatkowo wyjaśnić należy, że art. 233 k.p.a. ma zastosowanie tylko do sytuacji, w których przedmiotem skargi jest sprawa indywidualna podejmowana w drodze decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.