II SA/Bd 878/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 8 lipca 2022 r. nr NEP.906.18.1.2.2022 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2022 r. nr NEP.5381.100.2021, 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy na rzecz M. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] maja 2022 r. Skarżąca M. B., jako matka małoletniego C. B., wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania obowiązku poddania małoletniego szczepieniom ochronnym, oraz wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. oddalił zgłoszone przez M. B. zarzuty wniesione w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącym niewykonanych szczepień ochronnych u syna C. B.. Wskutek wniesionego zażalenia Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] maja 2022 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanej. Organ podkreślił, że wierzyciel w sposób właściwy oraz wyczerpujący określił podstawę prawną i treść obowiązku w części B, pkt 1 i nie ograniczył się jedynie do wskazania art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia [...] grudnia 2008 r.; Dz.U. z 2020, poz. 1845; dalej: "ustawa o chorobach zakaźnych"). Dokument ten spełnia wszystkie wymogi formalne, które zostały zweryfikowane przez organ egzekucyjny, na podstawie określonych przepisów prawa. W związku z powyższym uznał zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2022 poz. 479; dalej jako: "u.p.e.a.") za bezzasadny. Dalej organ wyjaśnił, że niewątpliwie do obowiązków lekarza, zgodnie z jego kompetencjami, należy ocena bezpieczeństwa przeprowadzenia szczepienia z indywidualnego punktu widzenia pacjenta. Żaden przepis ustawy nie nakłada na lekarza obowiązku przeprowadzania testów np. na ewentualne alergie na substancje znajdujące się w preparatach szczepionkowych. Brak jest również podstawy prawnej do uzależniania zgody na wykonanie szczepienia od wypisania przez lekarza zaświadczenia o braku przeciwwskazań do szczepienia, czy też złożenia przez lekarza pisemnego oświadczenia o gwarancji braku możliwości wystąpienia powikłań poszczepiennych u dziecka. Po przeprowadzonym badaniu podmiotowym i przedmiotowym, dziecko zostało zakwalifikowane do szczepień. Dziecko nie zostało jednak poddane szczepieniu ze względu na decyzję rodzica. Organ wskazał, że zaświadczenie o braku przeciwwskazań do szczepień zostało umieszczone w dokumentacji medycznej pacjenta bowiem na podstawie dokumentacji medycznej z dnia [...] sierpnia 2021 r. uzupełniono ją poprzez wystawienie w dniu [...] listopada 2021 r. zaświadczenia o braku przeciwwskazań do szczepień ochronnych. Zaświadczenie to zostało przekazane matce dziecka. W związku z powyższym organ uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 7 § 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że strona nie wykonała obowiązku szczepień ochronnych, podczas gdy z dokumentacji medycznej małoletniego nie wynika czy, kiedy i jakie przeciwwskazania zostały przez lekarza wykluczone. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2022 r. w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów podnoszonych przez stronę. W punkcie 1. i 4. uargumentował bezzasadność zarzutu pominięcia przez organ I instancji podstawy prawnej obowiązku oraz wadliwości tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. Inspektor Sanitarny podkreślił, że organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie jest Wojewoda Kujawsko-Pomorski, który w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2022 r. przytoczył Skarżącej podstawę prawną prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W złożonej do tut. Sądu skardze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj.: art. 7, 77, 136 i 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 poz. 735 z późn. zm.; dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 27 u.p.e.a. poprzez niezbadanie czy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy, podczas gdy tytuł zawiera istotne uchybienia i nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., ponadto dokonanie błędnej interpretacji zarzutów stawianych w zażaleniu; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj. uznanie przez organ, że Skarżąca nie wykonała obowiązku podczas gdy nie zostały wykluczone przeciwwskazania do szczepienia, co potwierdza kopia dokumentacji medycznej wewnętrznej, załączona przez stronę do zarzutów; 3) naruszenie art. 7a, 77 i 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść Skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego; 4) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że Skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie tego przepisu, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17). Natomiast zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Z cytowanej ustawy wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Inspektor Sanitarny, utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., którym organ pierwszej instancji oddalił zarzuty Skarżącej w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w związku z uchylaniem się od obowiązku poddania małoletniego syna obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Inspektor Sanitarny oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. W myśl art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarzut jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza wykazać, że występują wszystkie bądź niektóre okoliczności wskazane w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podkreślić przy tym należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. np. wyrok NSA z 29 marca 2022 r., III FSK 546/21). W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest więc wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Skarżąca w piśmie z [...] maja 2022 r. wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, zarzucając m.in. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów prawa; wygaśnięcie obowiązku w części dotyczącej konieczności stawienia się przez przedstawiciela ustawowego na badanie kwalifikacyjne; niewystawienie przez lekarza zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym; brak wymagalności obowiązku z innej przyczyny; przystąpienie do egzekucji podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Sąd stwierdza, że niewystawienie przez lekarza zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym czyniło zasadnym zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Małoletni C. B. urodzony [...] grudnia 2020 r., syn Skarżącej, został poddany badaniu kwalifikacyjnemu w dniu [...] sierpnia 2021 r. w NZOZ [...] ul. [...], [...]. Organ wskazuje, że po przeprowadzonym badaniu podmiotowym i przedmiotowym, jak wynika z dokumentacji przebiegu wizyty, dziecko zostało zakwalifikowane do szczepień. Niemniej jednak, lekarz nie wystawił zaświadczenia, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, (tekst jednolity Dz. U. 2018 poz. 753 z późn. zm.). W przypadku wystawienia zaświadczenia, dokument ten otrzymuje pacjent (przedstawiciel ustawowy pacjenta - w przypadku małoletniego). Ponadto zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia, w dokumentacji medycznej pacjenta dokonuje się wpisu o wydaniu dokumentacji oraz zamieszcza się adres repozytorium, pod którym znajduje się wydana dokumentacja lub załącza się cyfrowe odwzorowanie tej dokumentacji w postaci papierowej. Niesporne jest to, że w dniu przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego zaświadczenia nie wystawiono ani nie wydano matce dziecka. Zostało to dostrzeżone podczas kontroli w placówce w dniu [...] października 2021 r. Na tę okoliczność została sporządzona adnotacja służbowa Powiatowej Stacji Sanitarni – Epidemiologicznej w B. (k. 2 akt postępowania administracyjnego), w której zapisano, iż "Poinformowano o konieczności wystawienia tego zaświadczenia i zgłoszenia tego faktu do P. w B., aby można było kontynuować postępowanie". Zdaniem Sądu, braku zaświadczenia nie można było konwalidować w ten sposób, że zaświadczenie o badaniu kwalifikacyjnym przeprowadzonym [...] sierpnia 2021 r. umieszczono w dokumentacji medycznej pacjenta dopiero [...] listopada 2021 r. i wysłano Skarżącej listem za potwierdzeniem odbioru w dniu [...] listopada 2021 r. (k. 3 akt postępowania administracyjnego). Jak wynika z akt postępowania administracyjnego i co przyznaje organ, zaświadczenie zostało wystawione dopiero w dniu [...] listopada 2021 r., na podstawie dokumentacji medycznej dziecka C. B., dotyczącej przeprowadzonego badania kwalifikacyjnego w dniu [...] sierpnia 2021 r. Zdaniem Sądu niedopuszczalna jest taka próba wstecznego naprawienia istotnego braku, który wystąpił na ścieżce prawno-medycznej wiodącej do poddania dziecka szczepieniom obowiązkowym. Sąd nie kwestionuje tego, że lekarz przeprowadził badanie kwalifikacyjne. Niemniej jednak, zdaniem Sądu na drodze do podjętej przez organy próby przymusowego wyegzekwowania obowiązku zaszczepienia dziecka wystąpił istotny brak. Organ nie mógł przystąpić do egzekucji obowiązku, skoro zakwalifikowanie dziecka do szczepienia nie zostało udokumentowane w przewidziany prawem sposób. Należy zwrócić uwagę na to, że zaświadczenia nie tylko nie wydano opiekunom małoletniego, ale w ogóle go nie wystawiono w dniu badania. Wbrew twierdzeniu organu, problem zatem nie leży w samym terminie wydania zaświadczenia. Zaświadczenie w ogóle nie zostało wystawione po przeprowadzonym badaniu. Zdaniem Sądu, przejście do fazy egzekucji obowiązku w tej sytuacji nie było zasadne. Jak wynika z art. 17 ust. 2 ustawy o chorobach zakaźnych, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Badanie to musi być aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem. W ust. 3 tego przepisu ustawodawca wskazał, że obowiązkowego szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między lekarskim badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia, a tym szczepieniem, upłynęły 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 4. Przepis art. 17 ust. 4 tej ustawy stanowi z kolei, że po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania. Zaświadczenie wystawione [...] listopada 2021 r. nie mogło "wstecznie" naprawić tego, że w dniu badania tj. [...] sierpnia 2021 r., na które Skarżąca stawiła się z dzieckiem celem kwalifikacji do szczepienia, obowiązki wynikające z ustawy o chorobach zakaźnych nie zostały wykonane. Zdaniem Sądu jednoznaczna treść powyżej przywołanych przepisów ustawy o chorobach zakaźnych prowadzi do wniosku, że wydane zaświadczenie jest ważne wyłącznie przez 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu. W związku z powyższym za nieprawidłowe należy uznać wystawienie zaświadczenia w dniu [...] listopada 2021 r. odnośnie wizyty lekarskiej, która odbyła się [...] sierpnia 2021 r. Okres czasu, który upłynął pomiędzy datą badania a datą wystawienia zaświadczenia powoduje, iż dokument z dnia [...] listopada 2021 r. nie stanowi zaświadczenia, o którym mowa w art. 17 ust. 3 i 4 ustawy o chorobach zakaźnych. W konsekwencji stwierdzić należy, że przed wystawieniem tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. oraz w toku postępowania egzekucyjnego nie zostały wykonane obowiązki lekarza wskazane w art. 17 ust. 3 i 4 ustawy o chorobach zakaźnych w sposób określony w tych przepisach. W tej sytuacji organ nie może stawiać zarzutu, że strona nie stawiła się w wybranym Punkcie Szczepień celem poddania dziecka C. B. szczepieniom ochronnym. Zdaniem Sądu droga wiodąca do przymusowego wykonania obowiązku powinna być wolna od uchybień (po stronie podmiotu leczniczego czy organu egzekucyjnego). S. fakty są takie, że Skarżąca zgłosiła się z dzieckiem na badanie kwalifikacyjne [...] sierpnia 2021 r., lecz nie wystawiono jej przewidzianego prawem zaświadczenia. W tej sytuacji organ nie mógł [...] marca 2022 r. wystawić tytułu wykonawczego, a [...] kwietnia 2022 r. nałożyć grzywny w celu przymuszenia, albowiem w myśl art. 6 § 1 zd. pierwsze u.p.e.a., w razie uchylania się zobowiązanego wierzyciel podjąć kroki zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. To, że lekarz nie wystawił zaświadczenia eliminuje możliwość stwierdzenia, że strona uchylała się od wykonania obowiązku. Okoliczność, że strona manifestowała brak zgody na poddanie dziecka szczepieniu (precyzyjne, uzależniała zgodę od wykluczenia pewnych zagrożeń), ma znaczenie drugorzędne wobec uchybienia polegającego na niewystawieniu zaświadczenia o zakwalifikowaniu dziecka do szczepień. To uchybienie obciąża wierzyciela, który najpierw sam powinien zadbać o poprawność stwierdzenia przesłanek do poddania dziecka szczepieniu, a dopiero później podejmować kroki zmierzające do przymusowego wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka. Sąd ocenia prawidłowość postępowania egzekucyjnego według stanu istniejącego na moment wniesienia zarzutów przez Skarżącą, tj. [...] maja 2022 r. (wpłynęły do organu [...] maja 2022 r.). Na ten moment zdaniem Sądu postępowanie organu egzekucyjnego było wadliwe, ponieważ nie była w przewidziany prawem sposób stwierdzona przesłanka zakwalifikowania dziecka do szczepień (brak zaświadczenia). W zarzutach z [...] maja 2022 r. Skarżąca słusznie kwestionowała to, że lekarz nie wystawił zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym. Organy I i II instancji nie przywiązywały do tej kwestii właściwej wagi i oddaliły zgłoszone zarzuty uznając za prawidłowe wystawienie zaświadczenia przez lekarza po ok. dwóch miesiącach od daty badania pacjenta w sytuacji, gdy takie postępowanie jest sprzeczne z treścią art. 17 ust. 2-4 ustawy o chorobach zakaźnych. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Sądu należało uchylić nie tylko zaskarżone postanowienie, wydane jako ostatnie w sprawie, lecz także poprzedzające je postanowienie, ponieważ w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego niemożliwe było skuteczne naprawienie wcześniejszego braku zaświadczenia, który to brak czynił egzekucję wadliwą. Egzekucja od początku obarczona była niejako "pierwotną" wadą i wystawienie zaświadczenia dnia [...] listopada 2021 r. (oraz jego wydanie Skarżącej następnego dnia) nie mogło tej wady wstecznie usunąć. Dla końcowego załatwienia sprawy Sąd uznał więc za konieczne wydanie takiego rozstrzygnięcia, jakie zawarto w pkt 1 wyroku, za podstawę przyjmując art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zajmując jako wierzyciel stanowisko w sprawie zarzutów Skarżącej, zastosuje się do przedstawionego wyżej stanowiska Sądu odnośnie znaczenia braku wystawienia zaświadczenia dla dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wobec zaprezentowanego wyżej stanowiska Sądu co do najdalej idącego zarzutu, odnoszenie się do pozostałych podnoszonych przez Skarżącą kwestii było niecelowe. Wobec naruszenia przez organy art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. i art. 6 § 1 zd. 1 u.p.e.a. w zw. z art. 80 k.p.a., należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie równowartości wpisu sądowego na rzecz strony Skarżącej rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.