II SA/Bd 880/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski ( spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 25 października 2006r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. II SA/Bd 880/06 UZASADNIENIE Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. decyzją nr [...] z dnia [...] 2006 r. na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa i art. 5 pkt 4a ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia choroby zawodowej – odmówił stwierdzenia u I. S. choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stwierdzone u skarżącej orzeczeniem lekarskim [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. zaburzenia lękowo – depresyjne na podłożu organicznym nie stanowią choroby zawodowej. Wskazano, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115): za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Podstawą wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową jest prawomocne kliniczne rozpoznanie choroby zawodowej przez jednostkę orzeczniczą upoważnioną do rozpoznawania chorób zawodowych oraz ocena narażenia na działanie czynników szkodliwych w środowisku pracy. W przypadku I. S. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. nie znalazła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż rozpoznana choroba nie mieści się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. W trakcie przeprowadzonych badań rozpoznano u I. S. zaburzenia lękowo – depresyjne na podłożu organicznym. Z powodu braku klinicznego rozpoznania choroby zawodowej, oraz z uwagi na fakt, iż rodzaj schorzenia, które rozpoznano w trakcie badań nie mieści się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. nie znalazł podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od tej decyzji I. S. wniosła odwołanie, podnosząc że nie zgadza się z decyzją organu I instancji, twierdząc że pomimo iż nie ma jej schorzenia w wykazie chorób zawodowych to "nabyła" chorobę w trakcie pracy w Szkole Podstawowej w D. Jako przyczynę schorzenia wskazała zachowanie wizytatora, który naruszył jej godność osobistą. Wizytator zdaniem odwołującej poniżał ją, podważał autorytet, ośmieszał, kompromitował i lekceważył. Wyraziła pogląd, że jeżeli jej choroba nie zalicza się do chorób zawodowych, a nabyła to schorzenie podczas pracy to należy je uznać je za chorobę zawodową. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. jako organ drugiej instancji decyzją nr [...] z [...] 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U Nr 132, poz. 1121) zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, że stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W przypadku skarżącej rozpoznane schorzenia tj. zaburzenia lękowo – depresyjne na podłożu organicznym (orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej) i padaczka z napadami pierwotnie uogólnionymi, którą potwierdzają zaświadczenia lekarzy leczących pomimo ich uciążliwości nie mogą być stwierdzone za chorobę zawodową przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ponieważ nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych – co stanowi warunek konieczny. Na powyższą decyzję I. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę. Stwierdziła w niej, że nie zgadza się z decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. pomimo, iż jej chorób nie ma w wykazie chorób zawodowych. Schorzenia nabyła bowiem podczas pracy w Szkole Podstawowej w D. pod wpływem stresów wywołanych przez wizytatora. Ponownie opisała szczegółowo sytuację, jaka panowała w miejscu pracy i uważa, że należy jej schorzenie zaliczyć do chorób zawodowych. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Przede wszystkim na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 1 ustawy z 25 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu było więc w niniejszej sprawie zbadanie czy zaskarżona decyzja – a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji – jest zgodna z przepisami prawa, w szczególności przepisami wskazanymi w obu decyzjach. Stosownie do art. 5 ust. 4a ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2 tej ustawy należy wydawanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) wydanym w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 237§ 1 i 2 kodeksu pracy oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121) wydanym w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 237 § 4 pkt 1 kodeksu pracy do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową konieczne jest spełnienie następujących, łącznie występujących przesłanek: - choroba powinna być wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, - w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, - zespołu objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego, - konieczne jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. Nie ma więc jakichkolwiek dowolności czy uznaniowości przy zaliczeniu stwierdzonego schorzenia do kategorii chorób zawodowych. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że decyzje wydano na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] znak: [...] oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. wydał orzeczenie lekarskie w dniu 7 kwietnia 2006 r. Nr [...] znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Stwierdzono, że po badaniu psychiatrycznym u pacjentki rozpoznano zaburzenia lękowo – depresyjne na podłożu organicznym a wymienione schorzenie układu psychicznego nie mieści się w wykazie chorób zawodowych i nie może być za takie uznane. Zgodnie z § 2 w/w rozporządzenia Rady ministrów z 30 sierpnia 2002 r. przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzeniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Skoro więc stwierdzone u skarżącej schorzenie nie mieści się w przedmiotowym wykazie i dokonano wszelkich procedur przewidzianych prawem to nie można było zaskarżonej decyzji uznać za sprzeczną z prawem. I dlatego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.