II SA/Bd 897/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego G. K. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2009r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek radcy prawnego G. K. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi na brak w powyższym wniosku wymaganego oświadczenia, iż w przedmiotowym postępowaniu koszty nie zostały uiszczone w całości lub w części. Sprzeciw od powyższego postanowienia złożył radca prawny G. K., zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, twierdząc, iż brak stosownego oświadczenia, że koszty nie zostały uiszczone w całości lub w części, jest brakiem, który konwalidowany zostać może wskutek jego uzupełnienia na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późno zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, iż ustanowiony w ramach pomocy prawnej pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 p.p.s.a. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 20 cyt. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Złożenie wyżej wskazanego oświadczenia stanowi konieczną przesłankę warunkującą przyznanie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenia. Przytoczone w uzasadnieniu kwestionowanego przez pełnomocnika rozstrzygnięcia postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98, LEX nr 34587) zyskało aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie, w jakim stanowi, iż niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, toteż nie podlega ewentualnemu uzupełnieniu. Pogląd taki wyrażony został przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 21 czerwca 2006r., sygn. akt II FSK 862/05 (LEX nr 242945), w którym Sąd ów stwierdził , iż brak oświadczenia pełnomocnika o jakim mowa w § 20 wskazanego powyżej rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. Pogląd ten utrwalony został ponadto w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. Reasumując wskazać należy, brak oświadczenia, że koszty nie zostały uiszczone w całości lub w części jest nieodzownym elementem wniosku o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczenie takie zawarte musi zostać w wyżej wskazanym wniosku, nie jest zatem dopuszczalne złożenie oświadczenia w czasie późniejszym, jak uczynił to pełnomocnik w sprzeciwie będącym przedmiotem rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.