II SA/Bd 897/13

Dnia 5 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [....] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] znak [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. D. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 897/13 Uzasadnienie Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. ([...]) Prezydent Miasta B. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z zm.) i art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2013 r. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki A. z T. drogi dojazdowej oznaczonej symbolem [...], remont i przybudowę ul. W. oraz budowę trzech zjazdów na teren projektowanej inwestycji z ul. W., ul. S., i drogi [...] w B (działka o nr ew. [...],[...],[...] w obrębie [...] oraz działka o nr ew. [...]). W odwołaniu od decyzji M.D., M.A., D.O., K.R. oraz A. i M. O. domagali się jej uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając naruszenie art. 33 ust. 1 i 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 6 i 8 Kpa, poprzez wydanie decyzji w odniesieniu tylko do wybranych obiektów, których funkcja związana jest z realizacją innej inwestycji objętej odmiennym pozwoleniem na budowę - decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2012 r. znak [...] i wydanie decyzji sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych. Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2013 r. – [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję. Wg organu zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Analizując zarzut niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazano, że odwołujący powołują go w kontekście zezwolenia na budowę usługowych obiektów kubaturowych, a w niniejszej sprawie pozwolenie nie dotyczy budowy takich obiektów, więc zarzut nie odnosi się do inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Inwestycja zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla W. z fragmentem terenu [...] w jednostce F. w B.. Nadto zatwierdzony projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informacje dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Inwestor załączył do wniosku oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec tego zgodnie z art. 35 ust. 4 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie miał podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia. Składając skargę M. D. domagała się uchylenia obu decyzji, zarzucając (jak w odwołaniu) naruszenie art. 33 ust. 1 i 35 Prawa budowlanego, oraz art. 6 i 8 Kpa poprzez wydanie decyzji w odniesieniu tylko do wybranych obiektów, których funkcja nieodłącznie związana jest z realizacją inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2012 r. znak [...], a także wydanie decyzji ewidentnie sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co spowodowało, że decyzja jest niezgodna z prawem i narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych. Nadto organ nie wziął pod uwagę, że ul. W. po projektowanej przebudowie zmieni parametry techniczne; dotychczasowa ulica ma szerokość pasa ruchu ok. 2,25 m, a więc jej parametry techniczno użytkowe odpowiadają drodze klasy D - dojazdowej, zgodnie z obwiązującym planem zagospodarowania. W wyniku przebudowy, szerokość pasa ruchu osiągnie wartość 3,0 m, i jej parametry odpowiadać będą, drodze klasy L –lokalnej, co oznacza zmianę klasy drogi w stosunku do ustaleń planu. Sprzeczność inwestycji z miejscowym planem jest ewidentna. Nadto projekt opracowano niezgodnie z decyzją [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej; szerokość projektowanej jezdni ul. W. należało dostosować do fragmentu istniejącej, tymczasem szerokość projektowanej jezdni została zwiększona. To również przesądza o tym, że decyzja o pozwoleniu na budowę dla tej inwestycji nie powinna zostać wydana. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, wskazując, że budowa zjazdu publicznego nie spowoduje zmiany drogi dojazdowej na drogę lokalną, gdyż sklasyfikowane drogi następuje ze względu na jej wymagania techniczne i użytkowe, a nie charakter istniejących lub projektowanych zjazdów. Zarówno droga dojazdowa jak i droga lokalna należą do dróg publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że dla terenu objętego pozwoleniem budowlanym w niniejszej sprawie obwiązuje uchwalony przez Radę Miasta B. w dniu [...] grudnia 2003 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...]) przewidujący w odniesieniu do ul. W. utrzymanie jej statusu jako drogi dojazdowej. Z akt sprawy wynika także, że w decyzji z [...] kwietnia 2012 r. – Nr [...] wydanej na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 29 ust. 1,3 i 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 55 ust. 1 pkt 3 oraz § 77 i 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie również określono ul. W. jako drogę dojazdową, stwierdzając także, że "Szerokość projektowanej jezdni ul. W. należy dostosować do fragmentu istniejącej". Tymczasem zatwierdzony projekt budowlany przewiduje poszerzenie szerokości ul. W. do 6 m, co spowoduje, że po myśli ww. rozporządzenia droga taka miałaby status nie drogi dojazdowej lecz drogi lokalnej. Byłoby to także sprzeczne z ww. uchwałą Rady Miasta oraz przywołaną decyzją z [...] kwietnia 2012 r. – Nr [...]. Tymczasem przepis art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (DZ. U. z 2010 r., Nr 243, poz., 1623 z zm.) stanowi m.in., iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. W świetle powyższego z uwagi na spełnienie przesłanek zawartych w przywołanym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę uwzględnić i dlatego na podstawie ww. przepisów oraz art. 135 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku, rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku opierając na przepisach art. 152 tej ustawy. Podzielając zasadnicze wywody skargi Sąd nie mógł podzielić jednak wyrażonego w niej poglądu, że "dzieci do lat 7 mogą na jezdni przebywać bez opieki dorosłych." W niniejszej sprawie jest to pozbawione jakiegokolwiek znaczenia prawnego, nie mniej należy w tym miejscu (choćby w trosce o bezpieczeństwo dzieci) zwrócić uwagę skarżącej na treść art. 89 ustawy – Kodeksu wykroczeń! Wskazywanie natomiast na regulację zawartą in fine art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w niniejszej sprawie stanowiącej kolejny etap zamierzenia inwestycyjnego jest chybione. Winno ono być przedmiotem uwagi stron i organu przy postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta B. z [...] września 2012 r. – [...] udzielającą pozwolenia inwestorowi na budowę zespołu mieszkalno – usługowego. Wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie wynikają z powyższych ocen, które po myśli art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są dla organu wiążące. Rzeczą organu będzie więc ponownie rozpatrzenie wniosku Spółki A z dnia [...] marca 2013 z uwzględnieniem powyższych wskazań i ocen oraz wszystkich przepisów obowiązującego prawa, w szczególności ustawy z 7 lipca 1994 Prawo budowlane, mając także na uwadze zasady wskazane treścią art. 6-10 Kpa.