II SA/Bd 900/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania działalności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Inspektor Sanitarny na rzecz skarżącej kwotę [...](sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] maja 2021r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. N. - [...] (dalej określana jako Skarżąca) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. (dalej określany jako PPIS) z dnia [...] .04.2021 r., nr [...], nakazującej zaprzestanie działalności w obiekcie służącym poprawie kondycji fizycznej zlokalizowanym przy ul. M. w M., tj. działalności w formie zajęć służących poprawie kondycji fizycznej świadczonej dla osób niebędących członkami kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich, zawodnikami przygotowującymi się do igrzysk paraolimpijskich i igrzysk głuchych - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że [...] .04.2021 r. PPIS przeprowadził kontrolę sanitarną działalności obiektu służącego poprawie kondycji fizycznej w M. przy ul. M. Zakres przedmiotowy kontroli obejmował sprawdzenie przestrzegania przepisów określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii). Stosownie do zapisu w protokole kontroli organ odstąpił od zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze wszczęcia kontroli - jako przyczynę podano art. 48 ust. 11 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162). Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot prowadzi działalność związaną ze sportem w obiekcie służącym poprawie kondycji fizycznej, a obiekty te mieszczą się w PKD 93.13.Z - a zatem działalność podlega czasowemu ograniczeniu z uwagi na stan epidemii. Klientami zajęć sportowych są osoby dorosłe będące członkami P., ćwiczące pod opieką instruktora. Ponadto w obiekcie prowadzone są zajęcia personalne przez profesjonalnych instruktorów sportowych, nauczycieli i trenerów. W dniu kontroli w obiekcie znajdowały się 2 osoby uczestniczące w treningu personalnym oraz grupa 10 osób ćwiczących na matach pod nadzorem instruktora sportowego. W dniu [...] kwietnia 2021 r. PPIS decyzją nr [...] nakazał zaprzestanie działalności w obiekcie służącym poprawie kondycji fizycznej zlokalizowanym przy ul. M. w M., tj. działalności w formie zajęć służących poprawie kondycji fizycznej świadczonej dla osób niebędących członkami kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich, zawodnikami przygotowującymi się do igrzysk paraolimpijskich i igrzysk głuchych. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie, a stanowiącego, że Rzeczpospolita Polska jest państwem prawnym; art. 22 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie, a stanowiącego, że ograniczenie wolności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny; art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie, a stanowiącego, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego; art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez jego błędne zastosowanie - przepis ten nie zezwala na nakazanie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, którą prowadzi Skarżąca; art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie, a który stanowi, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa; art. 6 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie, a stanowiącego, że właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności od przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa; art. 8 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie, a stanowiącego, że organy administracji publicznej wspierają rozwój przedsiębiorczości, tworząc korzystne warunki do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności wspierają mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców; art. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie, a stanowiącego, że wykonując swoje zadania, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, właściwy organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy; art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez jego niezastosowanie i poprzez naruszenie zasady powiadamiania kontrolowanego przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia postępowania; art. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie, zgodnie z którym podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach; art. 48 ustawy Prawo przedsiębiorców przez jego niezastosowanie, a stanowiącego o konieczności powiadamiania kontrolowanego przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia postępowania; § 9 ust. 16 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, w treści nadanej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 8 kwietnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów - poprzez jego niezastosowanie. Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 kpa poprzez zaniechanie przez organ podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; art. 77 kpa poprzez niewzięcie pod uwagę protokołu kontroli z [...] .04.2021 r. i jej pkt 13; art. 77 kpa poprzez niewzięcie pod uwagę protokołu kontroli z [...] .04.2021 r., w szczególności ustaleń z kontroli, z których wynika, że stan sanitarnohigieniczny wyposażenia i pomieszczeń nie budzi zastrzeżeń; art. 77 kpa poprzez niewzięcie pod uwagę protokołu kontroli z [...] .04.2021 r. punktu III stwierdzającego, że w kontrolowanym obiekcie przeważająca działalność gospodarcza zgodna z PKD 85.51 Z, która to działalność nie jest zabroniona w obowiązującym porządku prawnym; art. 11 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia odwołującej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ I instancji przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Rozpatrując odwołanie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło stwierdzenie naruszeń obowiązujących przepisów dotyczących określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. W wyniku kontroli przeprowadzonej [...] .04.2021 r. PPIS stwierdził, że działalność prowadzona w przedmiotowym obiekcie przez Skarżącą podlega czasowemu ograniczeniu z uwagi na stan epidemii. Kontrolowany podmiot prowadzi bowiem działalność związaną ze sportem w obiekcie służącym poprawie kondycji fizycznej, a obiekty te mieszczą się w PKD 93.13.Z, zatem działalność podlega czasowemu ograniczeniu z uwagi na stan epidemii (z wyłączeniami wskazanymi w rozporządzeniu). Z wyjaśnień złożonych przez Skarżącą wynikało, że ćwicząca w obiekcie grupa to członkowie - zawodnicy P., posiadający licencje tego związku. Kontrolujący zapoznali się z przedłożoną dokumentacją (m.in. licencja sportowa klubowa [...] - [...] K. N., lista zawodników [...] K. N. i potwierdzenie, że są członkami kadry narodowej "C" w sporcie [...], wydane przez PZPL). Organ I instancji słusznie uznał ww. dokumenty za niewystarczające, aby osoby te mogły korzystać z kontrolowanego obiektu. Zgodnie bowiem z obowiązującym w dniu kontroli i w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 512 ze zm., dalej powoływane jak rozporządzenia z 19.03.2021 r.) prowadzenie przez przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu basenów, aquaparków, siłowni, klubów i centrów fitness jest zakazane z wyłączeniem basenów, siłowni, klubów i centrów fitness dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich oraz zawodników przygotowujących się do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych. Faktem jest, że wcześniej korzystanie z ww. obiektów było dopuszczone dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych, więc członkowie PZPL mogli z mocy prawa z nich korzystać, jednakże z uwagi na wprowadzenie zmian w przepisach (Dz. U. z 2021 r. poz. 617 z dnia 1 kwietnia 2021 r. i poz. 654 z dnia 8 kwietnia 2021 r.) możliwość ta została zakazana. Z uwagi na powyższe, twierdzenie Skarżącej, że w analizowanej sprawie prowadzenie jej działalności jest dozwolone na podstawie § 9 ust. 16 pkt 1 rozporządzenia z 19.03.2021 r., jest bezzasadne. § 9 ust. 16 dotyczy działalności obiektów sportowych (ujętej w PKD w podklasie 93.11.Z, która nie obejmuje działalności obiektów służących poprawie kondycji fizycznej, sklasyfikowanej w 93.13.Z, tj. działalności centrów i klubów fitness oraz innych obiektów służących poprawie kondycji fizycznej i kulturystyce). Z powyższego jednoznacznie wynika, że przedłożone dokumenty nie są podstawą do legalnego korzystania z obiektu, co wskazuje, że Skarżąca udostępniła obiekt osobom nieuprawnionym z mocy prawa. Powyższe uzasadnia wydanie przez organ I instancji zaskarżonej decyzji nakazującej zaprzestanie działalności w obiekcie służącym poprawie kondycji fizycznej, tj. działalności w formie zajęć służących poprawie kondycji fizycznej świadczonej dla osób niebędących członkami kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich, zawodnikami przygotowującymi się do igrzysk paraolimpijskich i igrzysk głuchych. Przedstawione przez Skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na fakt, że ustawa ta została uchylona w 2018 r. Pojawiające się w odwołaniu uwagi natury konstytucyjnej mogłyby podlegać rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu (w trybie skargi konstytucyjnej). Niemniej jednak należy podkreślić, że stosownie do zapisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1845 ze zm.) w przypadku wystąpienia stanu epidemii Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców (art. 46a, art. 46b). Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii zostały wydane właśnie na podstawie m.in. ww. artykułów i doprecyzowują ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Z powyższego wynika, że zakaz prowadzenia określonej działalności został wprowadzony na podstawie ustawy, która upoważniła Radę Ministrów do dookreślenia ograniczeń, nakazów i zakazów. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez jego błędne zastosowanie, gdyż przepis ten nie zezwala na nakazanie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, którą prowadzi. Stosownie do ww. artykułu, jeżeli naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. W analizowanej sprawie ze względu na szeroko rozumianą ochronę zdrowia publicznego zastosowanie tego przepisu było jak najbardziej uzasadnione. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zostały na podstawie ustawy kompetencyjnej wyposażone w narzędzie, które uprawnia do niezwłocznego podejmowania działań podczas prowadzenia bieżącego bądź zapobiegawczego nadzoru. Wskazanie przez stronę, że PPIS wykorzystał wzór decyzji do likwidacji hodowli norek, jest dla organu II instancji całkowicie niezrozumiałe i nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji. Tak samo zarzut dotyczący braku zamieszczenia zgodnie z art. 47 ustawy Prawo przedsiębiorców w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ ogólnego schematu procedur kontroli, które wynikają z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z ww. artykułem, kontrole planuje się i przeprowadza po uprzednim dokonaniu analizy prawdopodobieństwa naruszenia prawa w ramach wykonywania działalności gospodarczej. Analiza obejmuje identyfikację obszarów podmiotowych i przedmiotowych, w których ryzyko naruszenia przepisów jest największe. Sposób przeprowadzenia analizy określa organ kontroli lub organ nadrzędny. Przepisu nie stosuje się do kontroli, w przypadku gdy organ kontroli poweźmie uzasadnione podejrzenie zagrożenia życia lub zdrowia - w wyniku wykonywania działalności gospodarczej objętej kontrolą. Pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia ustawy Prawo przedsiębiorców (art. 2 i art. 48) również nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do zapisu w protokole kontroli organ odstąpił od zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze wszczęcia kontroli - jako przyczynę podano art. 48 ust. 11 pkt 4 ustawy Prawo przedsiębiorców. Zgodnie z ww. przepisem, zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku, gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska. W przedmiotowej sprawie działalność związaną ze sportem w obiekcie służącym poprawie kondycji fizycznej, w czasie stanu epidemii, polegającą na obecności nieuprawnionych prawem osób w kontrolowanym obiekcie stanowi bezpośrednie narażenie na zakażenie wirusem SARS-CoV-2 i z całą pewnością jest zagrożeniem dla zdrowia i życia ww. osób, co uzasadnia zastosowanie ww. przepisu. Strona nie uzasadniła, na czym polega naruszenie przez organ przepisu ogólnego ww. ustawy (podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach). Podkreślenia wymaga fakt, że PPIS nie nakazał Skarżącej zakończenia prowadzenia działalności ani zamykania obiektu, a jedynie zakazał udostępniania obiektu osobom do tego nieuprawnionym z mocy obowiązujących przepisów wydanych w związku ze stanem epidemii. Należy podkreślić, że pomimo, iż działalność gospodarcza o kodzie PKD 85.51.Z nie została zakazana w rozporządzeniu Rady Ministrów z 19.03.2021 r. (co podniosła strona w odwołaniu), to taka działalność musi pozostawać w zgodności z innymi ograniczeniami określonymi przepisami ww. rozporządzenia. Zgodnie z wydrukiem CEIDG Skarżąca prowadzi m.in. działalność w podklasie 93.13.Z, tj. działalność obiektów służących poprawie kondycji fizycznej, która obejmuje działalność centrów i klubów fitness oraz innych obiektów służących poprawie kondycji fizycznej i kulturystyce. Z wyjaśnień złożonych przez Skarżącą w toku kontroli wynika, że osoby obecne podczas kontroli w obiekcie to członkowie - zawodnicy [...], posiadający licencje tego związku. Skarżąca przedstawiła potwierdzającą ten fakt dokumentację, PPIS uznał dokumenty za niewystarczające, aby osoby te mogły korzystać z obiektu. Wskazać należy, że ustanowiono zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu m.in. basenów, aquaparków, siłowni, klubów i centrów fitness, z wyłączeniem basenów, siłowni, klubów i centrów fitness (...) dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich. P. nie widnieje w wykazie Polskich Związków Sportowych w sportach olimpijskich, co jednoznacznie wskazuje, że osoby posiadające licencje tego związku nie mogą korzystać z obiektu służącego poprawie kondycji fizycznej, w którym działalność prowadzi Skarżąca. Skarżąca podniosła, że PPIS naruszył przepisy kpa (art. 7, art. 11 i art. 77) poprzez niewzięcie pod uwagę zapisów protokołu kontroli, zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ I instancji kierował się przy załatwianiu sprawy. Z powyższym nie sposób się zgodzić. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji działał zgodnie z zasadami kpa. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także wyjaśnił stronie przesłanki, jakimi się kierował przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Zebrana w sprawie dokumentacja jest wystarczająca do stwierdzenia, że strona nie przestrzegała obowiązującego prawa. Wobec powyższego zdaniem organu II instancji sprawa nie wymagała dalszego wyjaśnienia ani zbierania dodatkowego materiału dowodowego. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W analizowanej sprawie nie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby konieczność uchylenia decyzji I instancji Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej: I. naruszenie przepisów prawa materialnego § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.03.2021 r. poprzez jego zastosowanie i wskazanie ww. przepisu rozporządzenia jako podstawy do wprowadzenia ograniczenia działalności gospodarczej, podczas gdy przepis art. 22 Konstytucji RP stanowi, że takie ograniczenie jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny, a art. 46b pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi dopuszcza jedynie czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców, a nie ich zakazanie; § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.03.2021 r. poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że dyscyplina sportowa "[...]" nie jest sportem olimpijskim, podczas gdy dyscyplina ta występowała w Igrzyskach Olimpijskich wiatach 1900-1920; § 9 ust. 16 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.03.2021 r. poprzez wskazanie, że nie dotyczy działalności obiektów sportowych sklasyfikowanej w PKD podklasie 93.13.Z, podczas gdy przepis ten wskazuje, że prowadzenie przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0) jest dopuszczalne w przypadkach wskazanych w niniejszym przepisie; art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez wskazanie go jako podstawy do wprowadzenia nakazu zaprzestania działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji obu organów i umorzenie postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę decyzji obu instancji stanowiły m.in. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.03.2020 r., a w szczególności § 9 ust. 16 pkt 1, zgodnie z którym do dnia 9 kwietnia 2021 r. prowadzenie przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0) polegającej na organizacji współzawodnictwa sportowego, zajęć sportowych i wydarzenia sportowego lub działalności obiektów sportowych (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 93.11.Z), jest dopuszczalne po spełnieniu łącznie następujących warunków: 1) wyłącznie w przypadku sportu zawodowego w rozumieniu art. 2 pkt 143 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu lub zawodników pobierających stypendium sportowe, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1133), lub zawodników będących członkami kadry narodowej lub reprezentacji olimpijskiej, lub reprezentacji paraolimpijskiej, lub uprawiających sport w ramach ligi zawodowej w rozumieniu tej ustawy. W związku z zagrożeniem zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 ustawodawca podjął działania legislacyjne polegające na zmianie ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wprowadzane regulacjami szczególnymi, poczynając od ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Na mocy tej nowelizacji m.in. dodano do ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi art. 46a i art. 46b (nowelizacja ta weszła w życie 8 marca 2020 r.). Zgodnie z art. 46a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów: 1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego, 2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b - mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. W myśl zaś art. 46b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić: 1) ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4; 2) czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców; 3) czasową reglamentację zaopatrzenia w określonego rodzaju artykuły; 4) obowiązek poddania się badaniom lekarskim przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 4a) obowiązek stosowania określonych środków profilaktycznych i zabiegów; 5) obowiązek poddania się kwarantannie; 6) miejsce kwarantanny; 7) (uchylony) 8) czasowe ograniczenie korzystania z lokali lub terenów oraz obowiązek ich zabezpieczenia; 9) nakaz ewakuacji w ustalonym czasie z określonych miejsc, terenów i obiektów; 10) nakaz lub zakaz przebywania w określonych miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach; 11) zakaz opuszczania strefy zero przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 12) nakaz określonego sposobu przemieszczania się; 13) nakaz zakrywania ust. i nosa, w określonych okolicznościach, miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach, wraz ze sposobem realizacji tego nakazu. Rozporządzeniem wydanym na podstawie przywołanych wyżej przepisów delegacyjnych jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, w chwili orzekania przez Sąd już nieobowiązujące, ale którego § 19 ust. 16 pkt 1 stanowił aktualną współpodstawę prawną kwestionowanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie istotne jest przede wszystkim rozważenie istnienia samej podstawy prawnej nałożenia nakazu zaprzestania działalności na Skarżącą. Zatem na tym etapie rozważań Sąd nie będzie dokonywał analizy stanu faktycznego, a w szczególności czy działalność opisana w protokole kontroli faktycznie wypełnia znamiona określone w cyt. przepisie rozporządzenia. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że problem obowiązywania rozporządzeń wydawanych w oparciu o art. art. 46a i art. 46b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi dostrzegły sądy administracyjne orzekające w szeregu spraw dotyczących m.in. nakładanych przez organy inspekcji sanitarnej kar pieniężnych za niestosowanie się do regulacji rozporządzeń w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Podkreślenia zatem wymaga, że zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Oznacza to, że ustawa musi samodzielnie określać podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności (tak Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniach z 20.02.2001 r., sygn. akt P 2/00, z 10.04.2001 r., sygn. akt U 7/00, z 19.02.2002 r., sygn. akt U 3/01, z 8.07.2003 r., sygn. akt P 10/02, z 16.03.2004 r., sygn. akt K 22/03, z 5.12.2007 r., sygn. akt K 36/06, z 19.05.2009 r., sygn. akt K 47/07, z 7.03.2012 r., sygn. akt K 3/10). Co oczywiste, tylko unormowania, które nie stanowią podstawowych elementów składających się na ograniczenie konstytucyjnych praw i wolności, mogą być zawarte w rozporządzeniu. Należy również zważyć, że przy ograniczaniu konstytucyjnych praw i wolności na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP kompletność i szczegółowość regulacji ustawowej musi być znacznie zwiększona. Stąd też zasadnym jest zaakcentowanie, że przepisy stanowione na poziomie rozporządzenia, oprócz tego, że nie mogą regulować podstawowych konstytucyjnych wolności i praw, muszą także spełniać warunki określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Rozporządzenie musi w związku z tym zostać wydane przez organ wskazany w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. W tej materii, w kontekście odwołania się rozstrzygających organów do zakazów określonych w aktach podustawowych (rozporządzeniach), podzielić należy stanowisko wyrażone w wielokrotnie przywoływanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 27.10.2020 r. (sygn. akt II SA/Op 219/20), w którym wskazano, że wprowadzając przepisy związane z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem epidemii wywołanej wirusem SARS CoV-2, zerwano z opisanymi wyżej konstytucyjnymi regułami. Wprowadzone ograniczenia wolności i praw wynikają bowiem z aktu rangi rozporządzenia, czyli aktu podustawowego. Taki zabieg legislacyjny, bez wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, nie był możliwy do wprowadzenia w polskim systemie prawa. Przyjęta przez ustawodawcę technika legislacyjna nowelizacji ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie polegała na wprowadzeniu ograniczeń w zakresie korzystania z praw i wolności jednostki poprzez przyjęcie stosownych merytorycznych rozwiązań ustawowych, przewidujących takie ograniczenia wraz z możliwością regulowania bardzo szczegółowych zagadnień technicznych na poziomie rozporządzenia. Polegała ona wyłącznie na przypisaniu wprost Radzie Ministrów kompetencji do bezpośredniego wprowadzania takich ograniczeń, bez dostatecznego zawarcia kompetencji w samej ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zgodnie z art. 233 ust. 3 Konstytucji RP, ustawa określająca zakres ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w stanie klęski żywiołowej może ograniczać wolności i prawa określone w art. 22 (wolność działalności gospodarczej), art. 41 ust. 1, 3 i 5 (wolność osobista), art. 50 (nienaruszalność mieszkania), art. 52 ust. 1 (wolność poruszania się i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), art. 59 ust. 3 (prawo do strajku), art. 64 (prawo własności), art. 65 ust. 1 (wolność pracy), art. 66 ust. 1 (prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy) oraz art. 66 ust. 2 (prawo do wypoczynku). W myśl art. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1897), stan klęski żywiołowej może być wprowadzony dla zapobieżenia skutkom katastrof naturalnych oraz w celu ich usunięcia. Przez katastrofę naturalną rozumie się zdarzenie związane z działaniami sił natury m.in. masowe występowanie chorób zakaźnych ludzi (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o stanie klęski żywiołowej). Zakres dopuszczalnych ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w stanie klęski żywiołowej został natomiast szczegółowo wymieniony w art. 21 ust. 1 tej ustawy. Wprowadzone przepisem art. 46b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi ograniczenia, nakazy i zakazy stanowią powtórzenie ograniczeń wolności i praw człowieka określonych w art. 21 ust. 1 ustawy o stanie klęski żywiołowej. Podjęte działania legislacyjne stworzyły więc taki stan prawny w zakresie ograniczenia wolności i praw człowieka, który w istocie odpowiada regulacjom obowiązującym w stanie klęski żywiołowej, choć stan ten nie został wprowadzony. Jak wskazano wyżej, konstytucyjnie dopuszczalne jest wprowadzanie takich ograniczeń tylko w ustawie, z zachowaniem zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, bez naruszenia istoty danego konstytucyjnego prawa lub wolności i z zachowaniem wszelkich relacji zachodzących pomiędzy ustawą a rozporządzeniem opisanych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 92 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP, upoważnienie (ustawowe - przyp. Sądu) powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Przez "wytyczne" należy rozumieć merytoryczne wskazówki dotyczące treści norm prawnych, które mają znaleźć się w wydawanym rozporządzeniu. Zawierające upoważnienie ustawowe dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia przepisy art. 46b pkt 2-12 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie zawierają, w ocenie Sądu, jakichkolwiek wytycznych co do wymaganych poszczególnych treści mających być przedmiotem regulacji w rozporządzeniu. Upoważnienie ustawowe określa jedynie organ właściwy do wydania rozporządzenia (art. 46a) oraz zakres spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu (art. 46b pkt 2-12). Zawarte w art. 46a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stwierdzenie, że wydając rozporządzenie Rada Ministrów, powinna mieć "na względzie zakres stosowanych rozwiązań" oraz "bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego" nie realizuje zawartego w ustawie zasadniczej wymogu wskazania wytycznych, a w konsekwencji nie spełnia ono warunków wymaganych przez art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Nadmienić należy, że wytycznych, o których mowa w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, nie można także odnaleźć w zakresie przedmiotowym ujętym w art. 46b pkt 1 cyt. ustawy, gdzie odsyła się jedynie do ograniczeń, obowiązków i nakazów określonych w art. 46 ust. 4 ustawy, a więc jedynie do określonego zakresu tego przepisu i nie obejmuje warunków wprowadzenia tych ograniczeń, obowiązków i nakazów. Opisana konstrukcja przepisów 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy przesądza w ocenie Sądu o tym, że rozporządzenie Rady Ministrów wydane na podstawie tych przepisów nie spełnia konstytucyjnego warunku jego wydania na podstawie upoważnienia ustawowego zawierającego wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Ustawodawca w treści wskazanych wyżej upoważnień ustawowych nie zawarł wskazówek dotyczących materii przekazanej do uregulowania w kwestionowanym rozporządzeniu. Powyższy pogląd dominuje w bieżącym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (vide: powołany wyrok II SA/Op 219/20, wyrok WSA w Rzeszowie z 10.11.2020 r., sygn. II SA/Rz 732/20, WSA w Szczecinie z 11.12.2020 r., sygn. II SA/Sz 765/20, WSA w Warszawie z 12.01.2021 r., sygn. VII SA/Wa 1614/20, WSA w Gliwicach z 12.01.2021 r., sygn. III SA/Gl 421/20). Taka działalność prawotwórcza doprowadziła zaś do objęcia regulacjami rozporządzenia materii ustawowej i naruszenia szeregu podstawowych wolności i praw jednostki, w tym wolności działalności gospodarczej określonej w art. 22 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Słusznie zauważył nadto WSA w Gdańsku w wyroku z 18.03.2021 r., sygn. III SA/Gd 1043/20, że wprowadzone czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców działalności gospodarczej sprowadza się w istocie do całkowitego zakazu tej działalności. Taką regulację zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19.03.2020 r., jak i rozporządzenia następujące po nim, którymi wprowadzano tożsame "ograniczenia". Upoważnienie ustawowe zawarte w art. 46 ust. 4 pkt 3 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zezwalało Radzie Ministrów (art. 46b pkt 1 tej ustawy) na ustanowienie w rozporządzeniu "czasowego ograniczenia funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy". Rada Ministrów mogła również na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 2 cyt. ustawy wprowadzić "czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców". Oba te upoważnienia ustawowe pozwalają "ograniczyć" prowadzenie działalności gospodarczej, i to czasowo. Nie pozwalają natomiast na przyjęcie konstrukcji prawnej polegającej w istocie na ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej poprzez jej zakazanie. Ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej (rozumiane jako stan, kiedy działalność może być prowadzona po spełnieniu określonych warunków) nie jest równoznaczne z zakazem jej prowadzenia (czyli stanem kiedy działalność gospodarcza danego rodzaju w ogóle nie może być prowadzona). W kontekście zatem przywołanego wcześniej art. 22 Konstytucji RP stwierdzić należy, że o ile niewątpliwie konieczność zwalczania epidemii mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego uzasadniającego w drodze ustawy ograniczenie wolności działalności gospodarczej, to dopuszczalne jest ono przy zastosowaniu omówionych już odpowiednich upoważnień ustawowych zawartych w art. 46 ust. 4 pkt 3 i art. 46b pkt 2 ustawy. Wskazać w tym miejscu należy, że istotą wolności działalności gospodarczej jest podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej wolne dla każdego na równych prawach (art. 2 ustawy - Prawo przedsiębiorców). Stąd też wprowadzany kolejnymi rozporządzeniami od dnia 31 marca 2020 r., w tym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19.03.2020 r., zakaz wykonywania określonych w nich rodzajów działalności gospodarczej z całą pewnością wkracza w naturę wolności działalności gospodarczej określonej art. 22 Konstytucji RP. Prawodawca może ingerować w opisaną wyżej istotę konstytucyjnej wolności działalności gospodarczej, jednak aby to było możliwe, musi działać przy użyciu środków przewidzianych przez Konstytucję RP. Zakaz naruszania istoty wolności i praw konstytucyjnych nie ma, co do zasady, zastosowania w stanach nadzwyczajnych, poza wyjątkami, o których mowa w art. 233 ust. 1 Konstytucji RP. Wśród tych wyjątków nie ma wolności działalności gospodarczej. Z art. 233 ust. 3 Konstytucji RP wynika natomiast wprost, że ustawa określająca zakres ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w stanie klęski żywiołowej może ograniczać wolność działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP). W związku z tym warunkiem konstytucyjnym umożliwiającym ingerencję w istotę wolności działalności gospodarczej jest uczynienie tego w jednym ze stanów nadzwyczajnych opisanym w Konstytucji RP. W sytuacji gdy nie doszło do wprowadzenia któregokolwiek z wymienionych w Konstytucji RP stanów nadzwyczajnych, żaden organ państwowy nie powinien wkraczać w materię stanowiącą istotę wolności działalności gospodarczej. Odnosząc się do stanowiska organów obu instancji akcentujących konieczność, z uwagi na istniejący stan epidemii, wprowadzenia i egzekwowania wynikających z rozporządzenia rozwiązań, stwierdzić należy, że o ile oceniane zakazy, nakazy i ograniczenia są merytorycznie uzasadnione, to tryb ich wprowadzenia doprowadził do naruszenia podstawowych standardów konstytucyjnych i praw w zakresie wolności działalności gospodarczej. Dlatego stosując konstytucyjną zasadę określoną w art. 178 Konstytucji RP (zasada podlegania sędziów w sprawowaniu urzędu tylko Konstytucji oraz ustawom), Sąd odmówił zastosowania wskazanych wyżej regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19.03.2020 r., czego przy rozstrzyganiu - co należy dostrzec - nie mogły uczynić organy administracji publicznej procedujące w sprawie. Odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej wadliwości ustaleń faktycznych w zakresie rodzaju wykonywania (w dniu kontroli) przez Skarżącą działalności, należy wskazać, mając na uwadze powyższe rozważania, co do wadliwości trybu wprowadzenia zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej, że ustalenia w tym zakresie nie mają znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Wskazać ponadto trzeba, że nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie art. 27 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 cyt. ustawy: "1. W razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. 2. Jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu". Jak z powyższego wynika, warunkiem zastosowania art. 27 ust. 2 jest wcześniejsze stwierdzenie, że doszło do naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Nie ulega wątpliwości, że wymagania te muszą znaleźć odzwierciedlenie w stosownych przepisach i takowym przepisem był przywoływany wcześniej § 9 ust. 16 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19.03.2020 r., a zatem przepis, który nie mógł zostać uznany z przyczyn wskazanych wyżej za obowiązujący. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako "ppsa") uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Jednocześnie, uznając, że brak jest podstaw do kontynuowania w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie w art. 145 § 3 ppsa, umorzył postępowanie administracyjne, o czym orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku. W tym zakresie wskazać należy, że przepis art. 145 § 3 ppsa jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego przewidzianej w art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256). Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017). W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania (por. uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja, s. 17). W konsekwencji umorzenie postępowania nie zależy więc od uznania sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Takowa przyczyna, z powodów wskazanych wyżej, wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 uzasadnia przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Nie można było nadto przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącą wpisu w kwocie 200 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.