II SA/Bd 903/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant asystent sędziego Aleksandra Galla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi E. S. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz E. S. i M. S. kwotę [...](dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] grudnia 2016 [...] sp. z o. o. (inwestor) wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku biurowego o przeznaczeniu projektowo-badawczym wraz z infrastrukturą towarzyszącą po uprzedniej rozbiórce budynku socjalno-biurowego, na terenie działki o nr ewid.[...], w obrębie ewidencyjnym S. , gm. F.. W dniu [...] stycznia 2017 r. organ wszczął postępowanie administracyjne zawiadamiając strony w obszarze oddziaływania inwestycji. Pismem z [...] lutego 2017 r. E. S. i M. S. (skarżący) wyrazili sprzeciw wobec zamierzonej inwestycji. Podnieśli, że budynek biurowy, planowany na działce graniczącej z ich działką, ma zaprojektowane okna od strony ich posesji, co negatywnie wpłynie na ich poczucie prywatności. Wskazali, że budowa tak dużego budynku pozwala sądzić, że inwestor chce zatrudnić w nim dużą liczbę pracowników lub udostępnić biura zewnętrznym firmom; wyrazili obawę, że ich codziennie aktywności będą podlegać obserwacji. Skarżący podkreślili, że dotychczas nie sprzeciwiali się planom budowy biurowca, albowiem miał to być budynek parterowy. W ich ocenie tak długi i wysoki budynek usytuowany w bliskiej odległości spowoduje duże zacienienie posesji skarżących na znacznej powierzchni, która jest przez nich najczęściej używana ze względu na kącik rekreacyjny, warzywnik oraz podwórko z drogą dojazdową od bramy, a w dokumentacji brak jest jakichkolwiek informacji w tym zakresie. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi – [...] sp. z o. o., dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego o przeznaczeniu projektowo-badawczym wraz z infrastrukturą towarzyszącą po uprzedniej rozbiórce budynku socjalno-biurowego na terenie działki o nr ewid.[...], w obrębie ewidencyjnym S. , gmina F.. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, że projekt zagospodarowania działki lub terenu zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony, oraz że projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. organ wskazał, że inwestycja nie sąsiaduje bezpośrednio z działką skarżących – właścicieli działki o nr ewid.[...], w obrębie ewid. O., gm. F.. Odpowiadając na wyrażone w piśmie stanowisko, organ wskazał, że inwestor zapewnia skarżących o zamierzonym wykorzystywaniu budynku jedynie przez firmę [...] sp. z. o. o., że kwestie zacienienia posesji wyjaśnia załączona analiza nasłonecznienia, oraz że projektowany budynek spełnia warunki wymagane przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. – dalej "rozporządzenie"). Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. E. S. i M. S. (skarżący) odwołali się od powyższej decyzji do Wojewody, wskazując, że podtrzymują swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. Zwrócili ponadto uwagę na to, że właścicielem firmy [...] sp. z o. o. jest holding z Niemiec. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, przywoławszy treść art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – dalej "p.b."), organ stwierdził, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji Wójt Gminy F. , decyzją z dnia [...] marca 2015 r. ustalił warunki zabudowy, która przeznaczyła działkę nr ewid.[...] na budowę budynku biurowego o przeznaczeniu projektowo-badawczym z infrastrukturą towarzyszącą po uprzedniej rozbiórce istniejącego budynku biurowego. Wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ich ustalenia nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie organu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy inwestor ma prawo wykonać budynek biurowy z maksymalną liczna kondygnacji budynku biurowego do dwóch nadziemnych, zaś przedmiotowy projekt przewiduje budynek piętrowy, a więc spełnia warunki decyzji Wójta, w związku z czym nie można inwestora ograniczać w prawie do zabudowy jego działki ze względu na dotychczasowy sposób zagospodarowania budynkiem parterowym, czy tez narodowość inwestora. Powołując § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia organ stwierdził, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w odległości 4m od działki [...], będącej własnością [...], a zatem spełnia wymagania stawiana rozporządzeniem w przedmiocie odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Organ odwoławczy powtórzył wyjaśnienia organu I instancji dotyczące obaw skarżących co do "ściągnięcia dużej rzeszy obcych osób" wskazując nadto, że uwagi skarżących dotyczą zdanie przyszłego i hipotetycznego, niepopartego żadnymi dowodami. Powołując § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia organ potwierdził spełnienie przez inwestycję wymogów zapewnienia oświetlenia dziennego oraz warunków przesłaniania obiektu dotyczących pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – w jego ocenie analiza nasłonecznienia dowodzi, iż projektowana budowa nie będzie miała wpływu na budynek mieszkalny na działce [...], albowiem zacienienie występuje w okresie 21 marca i 21 września o godz. 9:00 jedynie na części tej działki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wniesionej za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. błędne zastosowanie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 – dalej "u.i.o.ś.") w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r., nr 213, poz. 1397, t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71 – dalej "rozporządzenie środowiskowe"), poprzez: a) zaniechanie przez organy I i II instancji dokonania jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie charakteru i powierzchni istniejącej zabudowy, której częścią jest projektowana inwestycja; b) pominięcie przez organy I i II instancji wynikającej z materiału dowodowego okoliczności, że projektowany budynek o przeznaczeniu projektowo-badawczym stanowi część większej, istniejącej na sąsiednich działkach zabudowy przemysłowej, której powierzchnia wskutek realizacji planowanego przedsięwzięcia przekroczy pow. 1 ha, c) niewyjaśnienie przez organy I i II instancji rzeczywistej funkcji i charakteru projektowanego budynku i bezkrytyczne przyjęcie za inwestorem, że będzie on miał charakter "budynku biurowego o przeznaczeniu projektowo-badawczym" wyposażonego m.in. w pomieszczenia wzorcowni i laboratorium ściśle związane z produkcją przemysłową prowadzoną na pozostałej części nieruchomości inwestora, pomimo że w zaskarżonym pozwoleniu na budowę kategorię planowanego budynku określono jako budynek kategorii XVI, tj. budynki biurowe i konferencyjne, wskutek czego organy obu instancji błędnie przyjęły, że projektowany budynek wraz z zagospodarowaniem terenu nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a wydanie zaskarżonych decyzji nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: 1. dołączonych do skargi dokumentów, tj. wydruków sporządzonych przy użyciu funkcji "printscreen" z ortofotomapy udostępnianej przez Geoportal 2 pod wskazanym adresem internetowym, na okoliczność przemysłowego charakteru zabudowy na działkach [...], zlokalizowania inwestycji planowanej na działce [...] na terenie jednego zakładu przemysłowego, stanowiącego jedno przedsięwzięcie tego samego rodzaju oraz obecnej powierzchni dotychczas zrealizowanego przedsięwzięcia zlokalizowanego na działkach [...]; 2. wydruków sporządzonych przy użyciu funkcji "printscreen" ze strony internetowej inwestora, dołączonych do niniejszej skargi, na okoliczność przemysłowego charakteru zabudowy na działkach nr [...] i obecnej powierzchni zabudowy przemysłowej zrealizowanej dotąd na działkach [...]; 3. wydruku z portalu Ministerstwa Sprawiedliwości Elektroniczna Księga Wieczysta Księgi Wieczystej nr [...] dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...], na której planowana jest inwestycja zatwierdzona zaskarżoną decyzją, na okoliczność jak w pkt 2. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli szereg argumentów, wynikających w ich ocenie bezpośrednio ze zgromadzonego materiału dowodowego, na rzecz tego, że projektowana inwestycja wchodzi w skład większego zakładu przemysłowego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...]. Wskazali, że w przypadku przedmiotowej inwestycji, odpowiadającej kryterium przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem środowiskowym, zachodziła konieczność dokonania analizy jej zgodności z przepisami u.i.o.ś. Skarżący zwrócili także uwagę, że niezauważenie przez organ odwoławczy podnoszonych naruszeń organu I instancji naruszyło dodatkowo art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 k.p.a. W ich ocenie organy bezkrytyczne przyjęły stanowisko inwestora, naruszając obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 24 kwietnia 2019 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Pełnomocnik skarżących złożył w związku z powyższym zastrzeżenie do protokołu na podstawie art. 105 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego o przeznaczeniu projektowo-badawczym wraz z infrastrukturą towarzyszącą po uprzedniej rozbiórce budynku socjalno-biurowego, na terenie działki o nr ewid.[...], w obrębie ewidencyjnym S. , gm. F.. Spór zaś sprowadził się do tego, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano), a więc przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Jak wynika z treści decyzji obu instancji organy nie zakwalifikowały zamierzonej inwestycji do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano), w związku z czym nie przeprowadzono wobec niej oceny oddziaływania na środowisko, a także wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla realizacji przedsięwzięcia. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane zostały z pominięciem analizy charakteru i powierzchni zamierzonej inwestycji w kontekście istniejącej przemysłowej zabudowy sąsiedniej. Organy nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nie dokonały w oparciu o nie analizy, czy zabudowa ta wskazuje na to, że zamierzona inwestycja stanowić będzie powiązaną funkcjonalnie część większego zakładu produkcyjnego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 u.i.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 60 u.i.o.ś., Rada Ministrów uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 (związane z dokonywaniem ewentualnej oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko), określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. W wykonaniu powyższej delegacji, Rada Ministrów w dniu 9 listopada 2010 r. wydała rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r. W § 2 rozporządzenia określono przedsięwzięcia zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w § 3 natomiast określono przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak również odpowiednio przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zauważyć należy, że przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia mogą zostać zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone (§ 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Zgodnie § 3 ust. 2 pkt 52 lit. b) rozporządzenia środowiskowego zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha – należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w tym m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego – przyp. Sądu), lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy; (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia środowiskowego). Powyższe stanowi realizację normy zawartej w art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 05.07.1985, str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 248), implementowanej do krajowego porządku prawnego powołaną wyżej ustawą o dostępie do informacji środowiskowej. W powołanym przepisie przewiduje się obowiązek poddania ocenie skutków przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne m.in. z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji. Sprzeczne i zawężające w stosunku do tego podejścia byłoby uwzględnianie w zakresie oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez przedsięwzięcie jedynie poszczególnych jego elementów bez względu na łączny rozmiar ich oddziaływania. Odnosząc poczynione uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że charakter funkcji zamierzonego obiektu może wskazywać, iż zasadnym będzie zakwalifikowanie go do kategorii zabudowy przemysłowej, co organy winny przesądzić. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, podobnie jak rozporządzenie środowiskowe i inne akty prawnej nie zawierają definicji "zabudowy przemysłowej" (w załączniku do p.b. w kat. XVIII wymienia się jedynie przykłady "budynków przemysłowych" jako budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie), w związku z czym pojęcie to należy definiować językowo jako budynki, w których prowadzone są prace związane z procesami produkcyjnymi w przemyśle. Pojęcie to rozumieć należy zatem szeroko, przyjmując jako kwalifikator przeznaczenie danego obiektu na potrzeby prowadzonej działalności przemysłowej, związanie go z procesami produkcyjnymi w przemyśle. Może być zatem w ocenie Sądu zabudową przemysłową obiekt, w którym co prawda nie jest bezpośrednio prowadzona działalność produkcyjna, ale którego funkcje służą tej działalności, wpływając korzystnie w taki czy inny sposób na efektywność produkcji i kondycję przedsiębiorstwa przemysłowego. Analiza projektu budowlanego zamierzonego obiektu wskazuje, że przewidziano w nim pomieszczenia zarówno biurowo-konferencyjne, jak i laboratoria i wzorcownie. Nie można więc wykluczyć, że działalność wykonywana w zamierzonym budynku, zwłaszcza w laboratoriach i wzorcowniach, służyć będzie potrzebom działalności przemysłowej wykonywanej przez przedsiębiorstwo inwestora. Mogą zatem zaistnieć przesłanki do zakwalifikowania przedmiotowego obiektu, jako zabudowy przemysłoweju. Zaliczenie przez inwestora i organy zamierzonego budynku do kategorii XVI załącznika do p.b. – budynki biurowe i konferencyjne, ma w kontekście przepisów rozporządzenia środowiskowego znaczenie drugorzędne, albowiem nie wpływa na ocenę, czy dany obiekt będzie realizowany w ramach przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco wpłynąć na środowisko. Wobec braku analizy, czy zamierzona inwestycja, będzie stanowić część istniejącego już zakładu produkcyjnego zlokalizowanego na działkach [...] oraz czy będzie funkcjonalne z tym zakładem powiązania, przedwcześnie organy uznały zamierzoną inwestycję za samodzielną i niezwiązaną funkcjonalnie z istniejącym na sąsiednich działkach zakładem. Tym bardziej, że istnieją dowody, które na taki związek mogą wskazywać. Dotyczy to, po pierwsze mapy sytuacyjnej stanowiącej załącznik do projektu rozbiórki istniejącego budynku socjalno-biurowego "Zagospodarowanie_rozbiórka" (str. R7), gdzie obszar "zakres opracowania" obejmuje obiekt opisany jako "istniejąca hala", przy czym wymieniona hala zlokalizowana jest na działce nr [...] sąsiadującej z działką inwestycyjną. To samo wynika z map sytuacyjnych "Zagospodarowanie" "Sieci" (str. AB5 i AB6), zaś na mapie "Sytuacja" (str. AB4) widać usytuowanie działek [...] oraz znajdującej się na nich zabudowy, które sugeruje, że planowany obiekt stanowić będzie część większego kompleksu produkcyjnego i będzie powiązany z nim chociażby komunikacyjnie, a nadto będzie komplementarny (przeznaczenie projektowo-badawcze) z pozostałymi budynkami o wyszczególnionych funkcjach (hala produkcyjna, kotłownia, serwerownia). Na stronie AB8 stwierdza się, że projektowany budynek usytuowany będzie w odległości 7,30 do 9,8 m od istniejącej hali produkcyjno-magazynowej i ponad 8 m od istniejącego budynku inwentarskiego oraz kotłowni, uwzględniono zatem lokalizację pozostałych obiektów zlokalizowanych na działkach inwestora względem obiektu zamierzonego. Akta administracyjne postępowania przed organem I instancji również wskazują na powyższe - zawarto w nich wyrys z mapy obrazujący położenie planowanego budynku względem pozostałych budynków zrealizowanych na działkach [...], których kształt i powierzchnia wskazuje na przemysłowy charakter oraz wzajemne powiązanie gospodarczo-funkcjonalne. Powyższe wynika wreszcie także z ogólnodostępnych map satelitarnych, m.in. tej zawartej w Geoportalu Krajowego, a ogólnodostępne źródła internetowe ([...]) mogą potwierdzać, że inwestorem przedmiotowego zamierzenia jest spółka prowadząca działalność produkcyjną z wykorzystaniem kompleksu budynków przemysłowych, co sugeruje, że również zamierzona inwestycja wchodzić będzie w skład tego kompleksu. Mając zatem na uwadze treść § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia środowiskowego organy winny dokonać analizy, czy zamierzenie inwestycyjne jest objęte przepisami rozporządzenia, a jeżeli tak, to w jaki sposób kształtuje się powierzchnia zabudowy zamierzonej inwestycji w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia. Następnie, w razie nieosiągnięcia progu, o którym mowa w art. §3 ust. 1 pkt 52 b rozporządzenia, organ winien stwierdzić (mając na uwadze zawarte w niniejszym uzasadnieniu wywody), czy zamierzona inwestycja jest przedsięwzięciem tego samego rodzaju co przedsięwzięcie już zrealizowane znajdujące się na terenie jednego zakładu lub obiektu, a po ewentualnym (w przypadku potwierdzenia tej okoliczności) zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami zrealizowanego już przedsięwzięcia tego samego rodzaju, znajdującego się na terenie jednego zakładu, ocenić, czy osiąga ona progi określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia. To z kolei pozwoli na stwierdzenie, czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i, w konsekwencji, czy wymagane będzie dla niej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Przypomnieć należy, że zgodnie z §3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia środowiskowego do powierzchni zabudowy zalicza się, obok powierzchni zajętej przez obiekt budowlany, również pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego wynika, że powierzchnia działki inwestycyjnej wynosi 6557,10 m˛, z czego planowana powierzchnia utwardzona wynosi 3072,50 m˛, a powierzchnia projektowanego budynku – 338,10 m˛. Należy mieć na uwadze, że do przekształcenia terenu może dojść w wyniku innych działań niż budowa obiektu budowlanego i należy wliczyć do takiej powierzchni m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, ramp, innych powierzchni utwardzonych czy obszarów roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora (np. usunięcie istniejących zadrzewień). Tak obliczoną powierzchnię przekształcenia terenu zsumować będzie trzeba z powierzchnią zabudowy zrealizowanego przedsięwzięcia związanego z inwestycją. Przekroczenie właściwego dla przedsięwzięcia parametru - progu 1 ha uzasadni kwalifikację inwestycji jako przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. Zauważyć należy, że decyzją z dnia [...] marca 2015 r. W. F. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, określając rodzaj planowanej zabudowy jako zabudowę produkcyjno-usługową, a nadto stwierdzając w punkcie 2.2.1. inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem środowiskowym (decyzja zawarta w aktach administracyjnych I instancji). Ustalenie powyższe powielił organ I instancji w punkcie I tiret drugie treści uzasadnienia decyzji o zatwierdzeniu projektu i budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.i.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie p.b., a także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie u.p.z.p. Oznacza to, że na każdym z tych etapów realizacji przedsięwzięcia organy zobowiązane są przed wydaniem którejkolwiek z tych decyzji badać, czy zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Skoro badanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach jest uzależnione od konkretnych okoliczności danej sprawy i nie w każdej sprawie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to ewentualna konieczność przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest kwestią materialną, a nie procesową, i podlega każdorazowej merytorycznej ocenie z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2893/13, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem organu I instancji, oraz organu odwoławczego rozpoznającego ponownie sprawę, było zatem dokonanie oceny w przedmiotowym zakresie, a nie tylko stwierdzenie za decyzją o warunkach zabudowy o niezaliczeniu inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zasady postępowania administracyjnego nakazują organom prowadzącym postępowanie o wydanie którejkolwiek decyzji z art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. wszechstronne rozważenie, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję mogącą chociażby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko Zaniechanie powyższego doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia środowiskowego. Organy naruszyły nadto przepisy prawa procesowego w postaci art. 7, 77 §1, 80, oraz 107 § 3 k.p.a., zaś w odniesieniu do organu odwoławczego, również art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Ponadto należy zauważyć, że nie została orzeczona rozbiórka dotychczasowego obiektu położonego na terenie planowanej inwestycji, co w świetle art. 35 ust. 5 pb, stanowi przeszkodę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Użyte w decyzji pierwszoinstancyjnej sformułowanie: "po uprzedniej rozbiórce budynku socjalno – biurowego...", nie stanowi decyzji w przedmiocie rozbiórki. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. o uchyleniu decyzji obu instancji. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu, kosztu zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Wskazania co do dalszego postępowania organów wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia. W odniesieniu do zastrzeżenia skarżących zgłoszonego na rozprawie, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopuszczenie dowodu z dokumentu jest zatem uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu, przy czym regułą jest, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w toku postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy zgłoszone dowody nie dotyczyły niezbędnych dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, albowiem w ocenie Sądu takie w sprawie nie zaistniały.