II SA/Bd 908/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. L. i H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia [...]., nr [...] 2. umarza postępowanie administracyjne w sprawie, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz W. L. i H. L. solidarnie kwotę 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] 2014r. (znak [...]), na podstawie art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.; zwana dalej: "u.g.n.") oraz §1 uchwały [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej na terenie gminy [...]: ustalił dla W. L. i H. L. opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynikającej z podziału działki nr [...] położonej w [...], o pow. [...] ha, w wysokości [...] zł (pkt 1), zobowiązał ww. strony do zapłaty ustalonej opłaty adiacenckiej na wskazane konto nie później niż czternastego dnia od daty w której decyzja stanie się ostateczna (pkt 2) oraz wskazał, że w razie niezapłacenia w terminie należności zostaną naliczone odsetki ustawowe za zwłokę oraz zastosowanie mają przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji W uzasadnieniu organ wskazał, że na wniosek W. L. i H. L. wydał decyzję z [...]2013r. (znak: [...]), zatwierdzającą podział działki nr [...] na trzy działki oznaczone numerami: [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, która stała się ostateczna [...]2014r. W dniu [...]2013 r. weszła w życie uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2013r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej na terenie gminy [...]. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte [...]2014 r. Powołany postanowieniem z [...]2014 r. rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy, który organ uznał za zgodny z przepisami, zupełny, logiczny i wiarygodny, a który wartość wyceny oszacował metodą porównywania parami, dzięki czemu wynik analizy określono wartość rynkową nieruchomości, przez którą rozumie się najbardziej prawdopodobną cenę możliwą do uzyskania na rynku. Wartość rynkową nieruchomości gruntowej według stanu sprzed podziału rzeczoznawca ustalił na [...] zł a po podziale na [...] zł, wobec czego wzrost wartości nieruchomości wyniósł [...] zł. Zgodnie z § 1 uchwały z 2013 r. stawka procentowa opłaty adiacenckiej wynosi 30% różnicy wartości nieruchomości przed i po podziale a zatem opłata w niniejszej sprawie wynosi [...] zł. Odnosząc się do stanowiska stron, zgodnie z którym podział nieruchomości nie wpływa na zwiększenie jej wartości, gdyż wartość 1 m2 działki o pow. 3000 m2 czy 1000 m2 jest tak samo wyceniana, organ stwierdził, że art. 146 ust, 1a u.g.n. stanowi, iż ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Podział nieruchomości jest dokonywany głownie w celu poprawy sposobu jej użytkowania i sprzedaży, bowiem na rynku lokalnym nieruchomości osiągają wyższe ceny jednostkowe niż działki duże, czego w sprawie dowodzi opinia rzeczoznawcy. Na skutek odwołania W. i H. L., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]2014r., znak [...], na podstawie art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2014r. poz. 518) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazując materialnoprawną podstawę orzekania stwierdził, zostały spełnione wszystkie przesłanki do ustalenia opłaty adiacenckiej z art. 98a ust. 1 i 1a u.g.n.: podziału nieruchomości dokonano na wniosek właściciela, nie upłynął termin 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, w dniu [...]2014 r. w którym decyzja o podziale stała się ostateczna obowiązywała uchwała z 2013r. a podział został dokonany na wniosek właściciela zgodnie z decyzja nr [...] o warunkach zagospodarowania terenu wydana przez Burmistrza [...] w dniu [...]2012 r., dlatego też nie miała zastosowania przesłanka negatywna z art. 98 ust. 2 u.g.n. Rzeczoznawca w operacie z [...]2014r. dokonał oszacowania wartości nieruchomości według poziomu cen na dzień [...]2014r. przed podziałem (według stanu na dzień [...]2013r.) i po podziale (według stanu na [...]2014r.), ustalenia dokonano podejściem porównawczym, metodą porównywania parami. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 153 ust. 1 u.g.n. podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenionej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Dokonując wyceny rzeczoznawca wskazał, że analizą objęto obszar gminy [...], rynek nieruchomości gruntowych o przeznaczeniu pod tereny inwestycyjne w tym pod zabudowy mieszkaniowej o zbliżonej powierzchni położnej na terenie gminy w szczególności miejscowości [...] lub nieposiadające aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego z zapisami w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania na te cele. Organ odwoławczy dokonał szczegółowej oceny operatu szacunkowego stwierdzając, że został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami u.g.n. i rozporządzeniem w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Nadto Kolegium odniosło się do zarzutów odwołania. W. L. i H. L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnieśli o uchylenie decyzji Burmistrza [...] z dnia [...]2014r. i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Uzasadniając powyższe skarżący podkreślili wadliwość postępowania Burmistrza [...], bowiem wniosek o wydanie decyzji złożyli już w [...] 2013r. i zgodnie z art. 12 oraz 35 K.p.a. sprawa powinna być załatwiona bez zbędnej zwłoki, w terminie miesiąca lub dwóch w sprawie szczególnie zawiłej. W przedmiotowej sprawie organ nie zachował terminu oraz nie powiadomił stron o jego przekroczeniu, nie wyznaczył nowego terminu do załatwienia sprawy. Zaistniała zwłoka była umyślnie spowodowana przez organ, którego celem było przeciąganie postępowania podziałowego do chwili przyjęcia uchwały z 2013 r. i umożliwienie naliczenia opłaty z niej wynikającej. W ocenie skarżących takie postępowanie jest sprzeczne z prawem wobec czego decyzja powinna być uchylona, gdyż organ nie ma prawa do nakładania obowiązku z data wsteczną, bowiem załatwienie sprawy w ustawowym terminie oznaczałoby, że nie istniał podstawa do naliczenia opłaty adiacenckiej. Ponadto operat szacunkowy, który jest podstawą decyzji został sporządzony dla działek budowlanych a sporna działka skarżących nie jest budowlana, gdyż brak w tym przedmiocie jakichkolwiek decyzji, wobec czego użyty operat jest niewłaściwy i nieprzydatny dla ustalenia wartości działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2014 r. Postanowieniem z [...]2014r. sygn. akt II SA/Bd 1396/14 WSA w [...], na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi odrzucił skargę, wskazując w uzasadnieniu, iż skarga dotyczy decyzji Burmistrza [...] czyli organu pierwszej instancji, a strona powinna wyczerpać tryb instancyjny i skierować skargę przeciwko decyzji organu II instancji. Na skutek skargi kasacyjnej skarżących, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...]2015r. sygn. akt I OSK 1394/15, uchylił powyższe postanowienie, wskazując, że z treści skargi oraz przebiegu postępowania administracyjnego wynika, że intencją skarżących było zaskarżenie decyzji organu II instancji, a wobec powziętych wątpliwości Sąd powinien wezwać skarżących do uzupełnienia braków formalnych. Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania została zarejestrowana pod nową sygnaturą – II SA/Bd 908/15. Pismem z [...]2015 r. udział w sprawie jako pełnomocnik skarżących zgłosił radca prawny A. S.i, jednocześnie podając, że uchwała Rady Miasta [...] została uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm., dalej jako "P.p.s.a."). Sąd uwzględnia skargę na decyzję w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sąd stwierdza natomiast nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, bądź stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.). Przedmiot sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]2014r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...]2014r. znak [...] o ustaleniu dla skarżących opłaty adiacenckiej w kwocie [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynikającej z podziału działki nr [...] położonej w [...]. Materialnoprawną podstawę decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej stanowi przepis art. 98a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (w dacie orzekania przez organy tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 518 ze zm.). Zgodnie z ust. 1, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. W ust. 1a art. 98a ustawodawca zastrzegł, że ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Jak wynika z akt sprawy oraz treści decyzji Burmistrza [...] z dnia [...]2014r., uchwałą z dnia [...]2013r. nr [...] Rada Miejska w [...] ustaliła wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej na terenie gminy [...]. Uchwała weszła w życie z dniem [...]2013r. Decyzją z [...]2013r. (znak [...]), Burmistrz [...] zatwierdził, na wniosek W. L. podział działki nr [...] o pow. [...] ha położonej w [...], na trzy działki o nr [...]. Decyzja w dniu [...]2014r. uzyskała przymiot ostateczności. W dniu [...]2014r. Burmistrz [...] wszczął postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – działki nr [...] w związku z jej podziałem, które po uzyskaniu operatu szacunkowego wskazującego na wzrost wartości nieruchomości na skutek podziału na kwotę [...] zł zakończył wydaniem decyzji z [...]2014r. Wysokość należnej opłaty adiacenckiej tj. [...] zł organ ustalił uwzględniając stawkę procentową (30% różnicy wartości nieruchomości przed podziałem i po podziale) ustalona w § 1 powyższej uchwały Rady Miejskiej [...]. Jednocześnie, w punkcie 2 decyzji, organ pierwszej instancji zobowiązał skarżących do zapłaty ustalonej opłaty na wskazane konto bankowe, nie później niż 14 dnia, licząc od daty, w której decyzja stanie się ostateczna. Wskazał, że w razie niezapłacenia w terminie należności, mają zastosowanie przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pkt 3), a w przypadku zwłoki z zapłatą w terminie określonym w decyzji, naliczone zostaną od wymagalnej kwoty odsetki ustawowe za zwłokę (pkt 4). W skardze z dnia [...]2014r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarżący zarzucali wyłącznie zwłokę organu w wydaniu decyzji o podziale co związane było ich zdaniem z oczekiwaniem na uchwalenie uchwały w sprawie stawki procentowej opłaty adiacenckiej. W piśmie z dnia [...]2015r. przystępujący do postępowania w charakterze pełnomocnika skarżących radca prawny A. S., poinformował, jedynie że "skarżący powziął informację o uchyleniu uchwały Rady Miasta [...] będącej podstawą wydania zaskarżonej w I instancji decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej" (k. 61 akt sądowych). Profesjonalny pełnomocnik nie przedstawił na tę okoliczność żadnego dowodu, ani też nie wskazał jakie konsekwencje prawne ma ta okoliczność dla rozpoznawanej sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że ewentualne uchylenie uchwały rady gminy w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie tej opłaty, pozostawałoby bez wpływu na ocenę jej zgodności z prawem. Sąd administracyjny co do zasady dokonuje bowiem kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności administracyjnej uwzględniając stan sprawy w dacie jego wydania (dokonania czynności). Sądowi z urzędu znana jest jednak okoliczność, iż prawomocnym wyrokiem z dnia [...]2015r. w sprawie o sygn. II SA/Bd 1237/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] stwierdził nieważność w całości uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]2013r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrok ten został także ogłoszony w Dz.Urz.Woj. [...] z [...] 2015r. poz. [...]). Podkreślenia wymaga, że stwierdzenie przez sąd nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, w świetle przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2015r. poz. 1515), skutkuje wyeliminowaniem tego aktu prawnego ze skutkiem ex tunc, czyli jako nieważnego od samego początku. Uchwała taka, także akt prawa miejscowego, nie wywołuje zatem żadnych skutków prawnych. Wobec treści art. 98a ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, w okolicznościach niniejszej sprawy, w sytuacji zatem, gdy prawomocnym wyrokiem sądu stwierdzono nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]2013r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, tym samym odpadła podstawa prawna wydania przez Burmistrza [...] decyzji z [...]2014r. o ustaleniu dla skarżących opłaty adiacenckiej, w oparciu o tę właśnie uchwałę organu stanowiącego gminy. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż w toku postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie zrealizowała się przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...]2014r., o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, jako że decyzja ta musi być oceniona jako wydana bez podstawy prawnej. W konsekwencji zaistniała również przesłanka do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jako dotkniętej kwalifikowaną wadą, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje okoliczność, iż skutki te są następstwem dopiero późniejszego od podjęcia tych decyzji - wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały stanowiącej ich podstawę prawną. Sąd zważył jednocześnie, że stwierdzenie nieważności uchwały (aktu prawa miejscowego), stanowiącej materialnoprawną podstawę decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., bowiem nie jest to sytuacja przewidziana w dyspozycji tej normy prawnej. Stanowi natomiast przesłankę wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych na podstawie takiej uchwały decyzji administracyjnej jako nieważnych - dotkniętych kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd podziela argumentację powołaną w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 marca 2012r. sygn. I OPS 2/12. Rolą sądu administracyjnego, w sytuacji gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach jest stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, po myśli art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zbędne bowiem i naruszające zasady ekonomiki procesowej byłoby wyłącznie uchylenie decyzji tylko po to, by właściwe organy lub strona miały inicjować odrębne postępowanie administracyjne, celem stwierdzenia nieważności czyli kwalifikowanych wad decyzji stwierdzonych już wszakże w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd zważył jednocześnie, że nie zaistniały w sprawie określone w przepisach K.p.a. przeszkody do orzeczenia o nieważności decyzji. Niezależnie od powyższego, Sąd również z urzędu stwierdził, że kwalifikowaną wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dotknięta jest od jej wydania decyzja Burmistrza [...] z [...]2014r. w części obejmującej punkty 2-4, brak jest bowiem jakiejkolwiek podstawy prawnej do orzekania przez organ administracji we władczej indywidualnej formie decyzji administracyjnej o sposobie, terminie uiszczenia przedmiotowej opłaty i konsekwencjach niedopełnienia tego obowiązku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], powyższa kwalifikowaną wadę prawną winno konwalidować w postępowaniu odwoławczym (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.) czego zaniechało, utrzymując w mocy decyzję w części dotkniętej nieważnością. Tym samym zaskarżona decyzja, w części w której utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie punktów 2-4, została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne umarza się w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Z akt sprawy wynika, że w dniu w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nr [...] stała się ostateczna obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]2013r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Z treści tej uchwały, ani akt sprawy nie wynika, iżby zmieniała ona jakąś wcześniejszą uchwałę w tym przedmiocie. Na skutek zatem stwierdzenia nieważności tej uchwały w całości, wyrokiem sądu z dnia [...]2015r., brak jest możliwości ustalenia opłaty adiacenckiej przez Burmistrza, na skutek braku obowiązującej uchwały rady gminy ustalającej wysokość stawki procentowej tej opłaty (art. 98a ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami). Tym samym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedmiotowej opłaty adiacenckiej stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a., stwierdzając nieważność decyzji organów administracji obydwu instancji, jednocześnie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie Stwierdzone przez Sąd kwalifikowane wady decyzji organów zarówno drugiej, jak pierwszej instancji, skutkujące stwierdzeniem ich nieważności w całości, czyni zbędnym odnoszenie się do zarzutów skargi. Z tych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 K.p.a., Sąd orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (200 zł wpisy sądowe, 180 zł wynagrodzenie radcy prawnego - zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa).