II SA/Bd 916/06

Dnia 7 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi Genowefy D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegającej na dobudowie w poziomie "0" (parteru) płyty balkonowej wraz z wycięciem otworu w ścianie zewnętrznej budynku od strony zachodniej w celu zamontowania drzwi balkonowych, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 556 zł (pięćset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta R., decyzją Nr [...] z dnia [...] 2006r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 31 ust. 1 i 4, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), po rozpatrzeniu wniosku Edwarda K., zatwierdził projekt budowlany i udzielił wyżej wymienionemu - pozwolenia na budowę, na działce będącej jego własnością, o Nr [...], położonej w miejscowości R., przy ul. [...]. Zatwierdzenie projektu budowy oraz pozwolenie na budowę obejmowało: 1. budowę budynku gospodarczego, w miejscu istniejącej kuźni, po jej rozbiórce z przeznaczeniem do obsługi budynku mieszkalnego; 2. rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, polegającej na dobudowie w poziomie "O" płyty balkonowej wraz z wycięciem otworu w ścianie zewnętrznej budynku od strony zachodniej, w celu zamontowania drzwi balkonowych oraz zbudowanie schodów zewnętrznych; 3. rozbiórkę budynku gospodarczego przylegającego do kuźni; 4. rozbiórkę budynku mieszkalnego, przyległego do budynku gospodarczego według przedłożonego projektu. Genowefa D. właścicielka domu, bezpośrednio sąsiadującego z działką inwestora, (dom bliźniaczy) wniosła odwołanie od wydanej decyzji, w części objętej punktem 2 pozwolenia, dotyczącym dobudowy w poziomie "O" płyty balkonowej wraz z wycięciem otworu w ścianie zewnętrznej budynku w celu zamontowania drzwi balkonowych oraz dobudowie schodów. Skarżąca wskazała, że spór w istocie dotyczy odległości pomiędzy balkonem a jej nieruchomością. Wydanej decyzji Starosty R. zarzuciła: • naruszenie art. 30 ust. 2, art. 34 ust. 3 i 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. , Nr 207, poz. 2016 ze zm.): • naruszenie § 12 ust. 1 i 5, 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim odpowiadać winny budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) – poprzez przyjęcie odległość podaną przez projektanta (bez weryfikacji i uzasadnienia stanowiska) - wynoszącą 1, 7m ; • naruszenie przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków ( Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm. ), z uwagi na fakt, iż kuźnia jest budowlą zabytkową, z przełomu wieku XIX i XX, z tego względu winna być wydana opinia konserwatora zabytków. Zdaniem skarżącej organ bezzasadnie i bez weryfikacji przyjął za prawidłową podaną przez projektanta odległość pomiędzy planowanym balkonem a ścianą jej budynku w wysokości 1,70 m, podczas gdy odległość ta winna wynieść 2,70 m. Skarżąca uznała za naruszenie prawa brak uzasadnienia ze strony organu tak przyjętej odległości jako obowiązującej. Nie zgodziła się ponadto z opinią organu, że dobudowa balkonu nie będzie oddziaływać na jej posesję, zważywszy na fakt, iż po stronie planowanej dobudowy znajduje się w jej domu kuchnia z aneksem. Skarżąca jednocześnie poinformowała organ, że złożyła w sądzie administracyjnym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] 2005r w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, oraz w oparciu o art. 82 ust. 3 cyt. powyżej ustawy Prawo budowlane, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, iż organ I instancji, zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu a także na podstawie przepisu art. 35 ust. 2 tejże ustawy sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności z § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny budynki i ich usytuowanie. ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ wskazał, iż w odniesieniu do balkonu/tarasu dobudowywanego do domu mieszkalnego - przepisy budowlane nie określają odległości tego rodzaju urządzeń od granicy działki. Przywołany w odwołaniu Genowefy D. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zdaniem organu dotyczy wyłącznie odległości budynku od granicy działki i tylko w takim aspekcie ustawodawca wymienia w § 12 ust. 5 "tarasy". Organ podniósł, iż odległość budynku, jako istniejącego, nie zmienia się. Taras ma zostać dobudowany do ściany niezwróconej w stronę granicy działki, więc jego rozmiary i położenie nie naruszają wymienionych zasad. Na informację skarżącej, co do toczącej się sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy w sprawie zaskarżenia decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta R. z dnia [...] 2005 r. o warunkach zabudowy – organ wyjaśnił, że ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nawet zaskarżona do sądu administracyjnego, nie pozwala organowi administracji publicznej na odmowę lub na "wstrzymanie" się od wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, iż w tej sytuacji ma obowiązek wydać w terminie, jaki określa art. 35 k.p.a., ze skutkami, jakie wynikają z prawa budowlanego, decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę, zastrzegając jednak, że sytuacja ta zmienia się, gdy zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej, co do inwigilacji jej działki wskutek wybudowania tarasu. Na zarzut co do braku wskazania terminu rozpoczęcia inwestycji organ wskazał, że we wniosku o pozwolenie na budowę nie określa się terminu przewidywanego rozpoczęcia robót. Tu organ wskazał, że tę kwestię jak i treść wniosku o wydanie pozwolenia na budowę reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia [...] 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, póz. 1127, ze zm.), Organ wskazał, że kwestie ścieków w prowadzonym postępowaniu nie były brane pod uwagę, gdyż nie przewiduje się, by w projektowanych obiektach takie powstawały. Organ odniósł się również do zarzutu braku opinii konserwatora zabytków, stwierdzając, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, obiekt ten nie podlega ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm. ), Organ wskazał, iż tego rodzaju zagadnienia znajdują wyraz przede wszystkim w decyzji o warunkach zabudowy. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ wskazał włączoną do projektu budowlanego decyzję Nr [...] Burmistrza Miasta R. z dnia [...] 2005 r., która zawiera stwierdzenie, że teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarami chronionymi z zakresu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz że nie stwierdzono w obrębie działki położenia udokumentowanych stanowisk archeologicznych. Dodatkowo organ podniósł, iż w opisie technicznym do projektu zagospodarowania działki projektantka - pani Gabriela M. oświadczyła, iż: "przedmiotowa działka, na której planuje się rozbiórkę kuźni nie jest objęta ochroną konserwatorską i z tej przyczyny Wojewódzki Oddział Ochrony Zabytków w T., Delegatura we W., nie wydał opinii ani postanowienia zobowiązującego inwestora do zapewnienia inwestorskiego nadzoru archeologicznego podczas prac ziemnych. Zdaniem organu odwoławczego wszystkie wymagane przepisami warunki zostały spełnione i w takim przypadku właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia [...] 2006r. skarżąca zawiadomiła Wojewodę [...] o wydanym w dniu [...] 2006r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie sygn. akt II SAl Bd 204/06 wyroku, mocą którego uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w części dotyczącej minimalnej linii zabudowy dla balkonu ( tarasu) i schodów zewnętrznych. Organ w odpowiedzi na wyżej wskazane pismo wskazał, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy przed organem odwoławczym zapadło dnia [...] 2006 r. a powyższe uzupełnienie wraz z załączonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 maja 200r r. dotarło do komórki rozpatrującej sprawę dnia [...]. Organ uznał, że w tej sprawie wskutek wydania wyroku, w którym uchylono w części decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu służy skarżącej zgodnie z art.145 § I pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego prawo wniesienia podania do organu I instancji o wznowienie postępowania. Organ wyjaśnił skarżącej, iż na mocy tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie i wyłączenie w całości z , obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty R. z [...] 2006r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Następnie precyzując skargę wskazała, iż mimo tego, że wnosi o uchylenie obu decyzji w całości, to skarga dotyczy pozwolenia na dobudowę, na poziomie "O" parteru płyty balkonowej oraz dotyczy wycięcia w murze otworu w celu zamontowania drzwi balkonowych i dobudowania schodów zewnętrznych. Skarżąca w skardze zarzuciła, iż pozwolenie na budowę w części wyżej wskazanej narusza: • przepisy § 12 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wydanym w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym wypadku dotyczy odległości od granicy działki tarasu; • art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż organy nie sprawdziły, czy projekt zagospodarowania działki jest zgodny z prawem. W uzupełnieniu skarżąca stwierdziła, iż balkon jest nową budowlą, bryłą a jedna ze ścian przylega równolegle do granicy działki. Dodatkowo zarzuciła organowi II instancji, że wiedząc o toczącym się procesie przed Sądem nie zawiesił lub nie wstrzymał postępowania do czasu rozstrzygnięcia jej sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości dokonując kontroli działania organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując sprawę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Genowefa D. złożyła odwołanie od decyzji Starosty R. z dnia [...] 2005r. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Odwołanie dotyczyło wyłącznie części pozwolenia na budowę w postaci rozbudowy budynku mieszkalnego o : • dobudowę płyty balkonowej w poziomie parteru, • wycięcie otworu w ścianie budynku w celu zamontowania drzwi balkonowych oraz • budowy schodów zewnętrznych. Należy podkreślić, iż skarżąca poinformowała organ, iż przed tutejszym Sądem toczy się sprawa z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy pierwszym etapem służącym realizacji inwestycji budowlanej jest uzyskanie przez przyszłego inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa wart. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy czym, zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z treści zacytowanych przepisów prawa budowlanego wydanie pozwolenia na budowę łączy się z koniecznością posiadania i załączenia do wniosku o pozwolenie na budowę, ważnej decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie powyższych dokumentów organ właściwy wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę. Należy zaznaczyć, że nie zasługuje na uznanie pogląd organu odwoławczego, zawarty w piśmie skierowanym do skarżącej, z dnia 30 sierpnia 2006r.,w którym organ informuję skarżącą, iż w przypadku wydania wyroku przez WSA w Bydgoszczy w sprawie skargi na decyzję o warunkach zabudowy, skarżącej przysługiwać będzie prawo do złożenia wniosku do organu I instancji o wznowienie postępowania zgodnie z brzmieniem art.145 § I pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, traktując wyrok Sądu jako zmianę okoliczności sprawy, o której organ nie wiedział. W opinii Sądu jest to niczym nie uzasadnione przerzucenie obowiązków organu na stronę. Decyzja o warunkach zabudowy, w części dotyczącej minimalnej linii zabudowy balkonu, została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Sądu z dnia 30 maja 2006r., a decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 18 lipca 2006r., prawie dwa miesiące po wydaniu wyroku. Nie można uznać powyższego wyjaśnienia organu za usprawiedliwienie braku zainteresowania sprawą zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, która w niniejszej sprawie była podstawą do wydania pozwolenia na budowę. Faktu, że decyzja ta została wyrokiem Sądu wyeliminowana z obrotu prawnego nie można było pominąć i radzić skarżącej, iż w takiej sytuacji służyć jej będzie prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. To nie skarżąca winna być źródłem informacji dla organu w sprawie. To organ sam winien po uzyskaniu informacji o zaskarżeniu tak ważnej dla załatwienia sprawy decyzji wyjaśnić stan faktyczny. Nie zasługuje na uwzględnienie tłumaczenie organu, że odpis wyroku Sądu dotarł do komórki załatwiającej sprawę dwa dni po wydaniu decyzji, gdyż to nie skarżąca jest źródłem informacji dla organu a Sąd, który wydał wyrok. Organ winien czuwać nad prawidłowością postępowania i sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i w tym celu zwrócić się do WSA w Bydgoszczy o informację o stanie sprawy i już w maju 2006r. uzyskać treść wyroku Sądu. Organ przeprowadzając sam postępowanie wyjaśniające, wbrew jego obawom, nie uchybiłby w ten sposób przepisom procedury, co do terminu załatwienia sprawy ( art. 35 Kpa). Nie musiał by zawieszać postępowania, traktując sprawę skargi jako zagadnienie wstępne (art. 97 ust. W 1 pkt Kpa) - tak jak wnosi skarżąca, a sprawę wyjaśnić we własnym zakresie, mając na uwadze obowiązki wynikające z generalnych zasad postępowania administracyjnego, takich jak konieczność tych obowiązków nie dopełnił a w zamian za to wydał decyzję niezgodną z orzeczeniem Sądu. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 wyroku, a w oparciu o art. 152 i art. 200 tej ustawy - jak w punkcie 2 i 3.