II SA/Bd 922/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Stowarzyszenie Zwykłe – "A" w B. wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z ... 2014 r. znak ... utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia ... 2014 r. znak: ... w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej "B" wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy nominalnej do 2,5 MW na działce ewidencyjnej nr ... w obrębie ewidencyjnym B. w gminie K. Decyzja powyższa została wydana na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.; dalej: "u.o.o.ś." lub "ustawa") oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy: "C" sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie wnioskiem z dnia ... 2012 r. zwróciła się do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia ... 2013 r. znak ... Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w opinii z dnia ... 2013 r. znak ... wskazał, że dla przedsięwzięcia wymagane może być przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia ... 2013 r. organ I instancji stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu oddziaływania na środowisko. Następnie, postanowieniem z dnia ... 2013 r. Wójt Gminy K. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko. Stowarzyszenie "D" z siedzibą we W. zgłosiło udział w postępowaniu jako organizacji ekologicznej. Postanowieniem z dnia ... 2013 r. Wójt Gminy K. dopuścił ww. Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. W dniu ... 2013 r. wnioskodawca złożył raport oddziaływania na środowisko. W opinii z dnia ... 2013 r. (znak ...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. nie zgłosił warunków do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdził, że inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi w stopniu wymagającym stawiania szczegółowych warunków do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowieniem z dnia ... 2013 r. znak ... Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki. Decyzją z dnia ... 2014 r. znak: ... Wójt Gminy K. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stowarzyszenie "D" z siedzibą we W. wniosło odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym wskazało na naruszenie przepisów art. 82 ust. 1 w związku z art. 85 u.o.o.ś., art. 77 ust 1, 3 i 4 u.o.o.ś., art. 33 ust. 1 pkt 5 oraz art. 79 ust. 1 u.o.o.ś., art. 77 § 1 w związku z art. 7 i 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 10 k.p.a. Na tej podstawie strona odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia odwołania przez organ odwoławczy. Pismem z dnia ... 2014 r. Kolegium zwróciło się do pełnomocnika wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień poprzez wskazanie, dlaczego na stronach 36 i 37 raportu oddziaływania na środowisko z czerwca 2013 r. wskazano zasięg oddziaływania hałasu projektowanej turbiny wiatrowej przy wysokości wieży wynoszącej 120m, podczas gdy na s. 6 i 8 karty informacyjnej załączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że wieża ma mieć wysokość do 125m. W pismach z dnia 3 i 15 kwietnia 2014 r. wnioskodawca wskazał, że wysokość 120m nie przekracza wartości maksymalnej wskazanej we wniosku, a analiza hałasu na wysokości 120m wiąże się z ustaleniem szerszego oddziaływania inwestycji w zakresie hałasu na otoczenie niż miałoby to miejsce w przypadku analizy dla wysokości 125m. Wnioskodawca wskazał również, że zarzuty skarżącego są nietrafne, a decyzja powinna zostać utrzymana w mocy. Ponadto, w piśmie z dnia ... 2014 r. wnioskodawca wskazał, że skarżący nie może być uznany za organizację ekologiczną, zatem nie ma legitymacji dla złożenia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie uwzględniło odwołania. Wydając zaskarżoną decyzję oparło się na zgromadzonych w sprawie dokumentach, uznając je za wiarygodne i cechujące się mocą dowodową. Prawdziwość ani rzetelność powyższych dokumentów nie była w toku postępowania kwestionowana, zaś organy obu instancji umożliwiły stronom wypowiedzenie się co do zgromadzonych dowodów i materiałów (pismo Wójta Gminy K. z dnia ... 2014 r.; pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia ... 2014 r.; pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia ... 2014 r.). Kolegium wskazało, że organ I instancji dokonywał doręczeń pism w sprawie, w tym zaskarżonej decyzji w trybie przepisu art. 49 k.p.a., stosowanego na podstawie przepisu art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. Organ uznał, że liczba stron postępowania przekracza bowiem 20, co potwierdzają załączniki do wniosku wszczynającego postępowanie. W zakresie terminowości złożonego odwołania, Kolegium wskazało, że obwieszczenie o wydaniu decyzji udostępnione zostało w Biuletynie Informacji Publicznej organu pierwszej instancji dnia ... 2014 r. Termin 14-dniowy określony w przepisie art. 49 k.p.a. upłynął zatem dnia ... 2014 r., z upływem którego nastąpił skutek doręczenia. Termin 14-dniowy dla złożenia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.) upływał zatem dnia ... 2014 r., zaś odwołanie skarżącej zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe dnia 4 marca 2014 r. (art. 57 § 5 pkt 1 k.p.a.). Kolegium badając dopuszczalność złożenia odwołania przez skarżącego powołując się na art. 44 u.o.o.ś i art. 31 § 4 k.p.a. stwierdziło, że treść regulaminu skarżącego przemawia za dopuszczalnością uznania go za organizację ekologiczną w rozumieniu art. 44 u.o.o.ś. Celem działalności skarżącego jest bowiem m.in. ochrona środowiska (§ 7 regulaminu), który to cel ma być osiągany m.in. poprzez udział w prowadzonych postępowaniach administracyjnych (§ 9 pkt 5 regulaminu). Ocena celu organizacji w postaci ochrony środowiska, jak wskazuje orzecznictwo, powinna być dokonywana w sposób szeroki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1620/12, CBOSA). Ustawodawca nie stawia bowiem szczegółowych wymogów, które musi spełnić organizacja, aby móc uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony na podstawie art. 44 u.o.o.ś. Przeciwnie, celem powyższej regulacji jest zapewnienie szerokiego dostępu organizacji do prowadzonych postępowań. Dlatego też wskazany przedmiot działalności stowarzyszenia pozwala na uznanie skarżącego za organizację ekologiczną, która może być podmiotem na prawach strony w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem Kolegium Stowarzyszenie Zwykłe "A", które przystąpiło do postępowania pismem z dnia ... 2014 r., może być uznane za organizację ekologiczną w rozumieniu art. 44 u.o.o.ś. Regulamin tego stowarzyszenia wskazuje, że celem jego jest m.in. monitoring procesu inwestycyjnego w elektrownie wiatrowe na terenie Gminy K. i w jej sąsiedztwie oraz doprowadzenie do tego, aby nie miało ono negatywnego wpływu zarówno na zdrowie i środowisko, ewentualne zablokowanie procesu inwestycyjnego o ile interes publiczny nie będzie gwarantowany i poparty przez społeczność ww. gminy lub poszczególnych wsi, w których ma być realizowana inwestycja oraz ochrona środowiska, krajobrazu oraz dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego (punkt 8.1 i 8.3 regulaminu). Powyższe pozwala na uznanie tego stowarzyszenia za organizację ekologiczną w rozumieniu art. 44 u.o.o.ś. Kolegium zwróciło uwagę, że w przypadku przystąpienia do postępowania organizacji ekologicznej, dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu nie wymaga wydania postanowienia; postanowienie wydaje się jedynie w przypadku odmowy dopuszczenia organizacji do udziału w sprawie (D. Krajewski, Kompensacja przyrodnicza realizowana w toku procesu inwestycyjnego, cz. IV - udział społeczeństwa w postępowaniu, Nieruchomości 2013, nr 12; K. Gruszecki, Komentarz do art.44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX 2013, teza V. 1 do art. 44 u.o.o.ś.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 89/10, CBOSA). Za uchybienie bez wpływu na wynik sprawy organ odwoławczy uznał fakt wydania przez organ I instancji postanowienia dopuszczającego skarżącego do udziału w postępowaniu. Kolegium stwierdziło, że przedsięwzięcie opisane we wniosku może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to z uwagi na treść przepisu § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a) i b) rozporządzenia, zatem jego realizacja wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś został nałożony na wnioskodawcę postanowieniem Wójta Gminy K. z dnia ... 2013 r., zaś wnioskodawca złożył raport oddziaływania na środowisko oraz inne dokumenty dotyczące oceny oddziaływania na środowisko. Sporządzony w postępowaniu raport oddziaływania na środowisko zdaniem organu jest wyczerpujący i logiczny. Rozważania zawarte w raporcie poparte są szczegółowymi badaniami empirycznymi (zwłaszcza w zakresie występujących gatunków ptaków i nietoperzy), zostały prawidłowo przedstawione z wykorzystaniem map i tabel obrazujących zakres oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport zawiera niezbędne elementy i pozwala na oparcie na nim rozstrzygnięcia organu administracji. W ocenie organu odwoławczego raport spełnia wymagania wynikające z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś., raport oddziaływania na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Należy zaznaczyć, że tzw. wariant zerowy, to jest polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, nie stanowi racjonalnego wariantu alternatywnego w rozumieniu powyższego przepisu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2350/12, CBOSA). Wariant alternatywny został przedstawiony przez wnioskodawcę (punkt 4.2 raportu oddziaływania na środowisko). Prawidłowo dokonano przyjęcia, że wariant alternatywny polegający na umiejscowieniu elektrowni wiatrowej na działce ewidencyjnej nr ... jest mniej korzystny dla środowiska. Na tym obszarze występują bowiem bogate florystycznie łąki, a lokalizacja tam inwestycji może spowodować zagrożenie dla występujących w pobliżu gęsi zbożowych i koczowania żurawi (s. 35-42 raportu oddziaływania na środowisko). W raporcie oddziaływania na środowisko dokonano oceny wpływu skumulowanego na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz innych przedsięwzięć tego rodzaju (s. 39 raportu oddziaływania na środowisko i ujęta tam tabela nr 7 oraz s. 41 i zawarte tam mapy). Kolegium uznało na podstawie raportu, że w żadnym przypadku nie dojdzie do przekroczenia normatywnych wartości w zakresie oddziaływania na środowisko. Kolegium w niniejszej sprawie nie stwierdziło konfliktów społecznych. W swoim odwołaniu, skarżący zarzuca uchybienia przepisom prawa materialnego i procesowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.o.ś., w punkcie I decyzji wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, na wniosku, karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz w raporcie oddziaływania na środowisko właściwy organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.o.o.ś., właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko określił warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W oparciu o materiały zgromadzone w toku postępowania, nałożono na wnioskodawcę ograniczenia, które organ szczegółowo opisał w zaskarżonej decyzji (dotyczące prac budowlanych i ich terminu, postępowania z drobnymi zwierzętami przy wykonywaniu fundamentów, ograniczeń w zniszczeniu roślinności, przywrócenia stanu pierwotnego, zapewnienia właściwego gospodarowania odpadami na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia, ograniczenia uciążliwości akustycznej przy realizacji przedsięwzięcia i pracach budowlanych. Uznano, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na formy ochrony przyrody, bowiem takie nie występują w obszarze oddziaływania inwestycji (s. 112 raportu oddziaływania na środowisko) ani na obszary Natura 2000, które położone są w odległości ok. 20 km od miejsca lokalizacji inwestycji (s. 112-114 raportu oddziaływania na środowisko). Stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.o.ś., właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.o.o.ś. Organ uznał, że w przypadku planowanej inwestycji, zastosowanie mieć może jedynie przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., jako że dla planowanej inwestycji nie mogą być wydane decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 72 ust. 1 pkt 10 u.o.o.ś.), o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 (art. 72 ust. 1 pkt 14 u.o.o.ś.) i o pozwoleniu na realizację inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (art. 72 ust. 1 pkt 18 u.o.o.ś.). Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uwzględniło wymagania określone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. w postanowieniu z dnia ... 2013 r. i orzekło, że w dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę należy uwzględnić wymagania dotyczące ochrony środowiska: zaprojektować turbinę wyposażoną w system uszczelnień oleju, zabezpieczający wody powierzchniowe i podziemne przed ewentualnym wyciekiem tych substancji do gruntu (celem zapewnienia ochrony wód powierzchniowych i podziemnych oraz gruntu - s. 115-117 raportu oddziaływania na środowisko); elektrownię pomalować matowymi farbami w celu eliminacji powstawania refleksów świetlnych (s. 110 raportu oddziaływania na środowisko), zastosować dzienne oznaczenia przeszkodowe - pomalować końcówki łopat śmigła na kolor czerwony (celem zapewnienia lepszej widoczności masztów elektrowni wiatrowych - punkt 8.4.4 raportu oddziaływania na środowisko), nie stosować światła białego do oświetlania turbiny, aby nie zwiększać tzw. efektu stroboskopowego oraz nie doprowadzać do wabienia owadów, będących źródłem pokarmu nietoperzy (s. 110-112 i 119 raportu oddziaływania na środowisko) oraz zastosować turbinę wiatrową o równoważnym maksymalnym poziomie mocy akustycznej do 105,5 dB, która nie przekracza wartości 107 dB, dla której wykonano analizę zawartą w raporcie oddziaływania na środowisko. Zdaniem SKO stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d) u.o.o.ś., nie było potrzeby określania wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu u.o.o.ś. Organ uzasadnił to stanowisko. Ponadto stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. e) u.o.o.ś., nie było również potrzeby określania wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko (planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w odległości ok. 100 km od granic państwa). Na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. f) u.o.o.ś., organ uznał, że planowane przedsięwzięcie nie obejmuje instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW stąd też powyższego w sentencji decyzji nie określono. Z uwagi na art. 82 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko nie wynika potrzeba dokonania kompensacji przyrodniczej, stąd obowiązku takiego nie nałożono na inwestora. Przeprowadzony monitoring chiropterologiczny pozwolił na stwierdzenie występowania 9 gatunków nietoperzy. W 25 obiektach mogących potencjalnie służyć jako zimowiska nietoperzy nie stwierdzono ich obecności. Brak również w pobliżu wsi ze starą zabudową, która jest bardzo atrakcyjnym siedliskiem nietoperzy. Wnioski wynikające z monitoringu wskazują na brak znacząco negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na nietoperze (s. 77-78 raportu oddziaływania na środowisko). W całym okresie badań stwierdzono występowanie 9 gatunków nietoperzy, przy czym objęte są one ochroną ścisłą, w tym odnotowano jeden gatunek nietoperza z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG tzw. Dyrektywy Siedliskowej - .... Na badanym obszarze monitoringu nie stwierdzono gatunków nietoperzy z Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt. Zdaniem organu na etapie projektowania inwestycji, nie dostrzega się ryzyka kolizji chiropterofauny z elektrownią wiatrową po jej powstaniu. Organ odwoławczy podkreślił znaczenie nałożonego przez organ I instancji monitoringu porealizacyjnego, który powinien być prowadzony przez co najmniej 3 lata w trakcie pierwszych 5 lat funkcjonowania elektrowni wiatrowej. Monitoring powinien obejmować: badanie śmiertelności nietoperzy, badania aktywności nietoperzy na terenie farmy wiatrowej, ocenę skuteczności zastosowanych metod minimalizacji prawdopodobieństwa kolizji nietoperzy z masztem elektrowni wiatrowej (punkt V.2 zaskarżonej decyzji). W powyższym zakresie uwzględniono wskazanie zawarte w punkcie 15 wniosków raportu oddziaływania na środowisko (s. 133 raportu oddziaływania na środowisko). Przeprowadzony monitoring ornitologiczny potwierdził występowanie 86 gatunków ptaków. W okresie monitoringu odnotowano 23 gatunki ptaków z Załącznika I Dyrektywy Rady 2009/147/WE: łabędzia niemego, gęgawę, gęś zbożową, gęś białoczelną, krzyżówkę, gągoła, czaplę siwą, bociana białego, błotniaka stawowego, błotniaka zbożowego, bielika, jastrzębia, krogulca, myszołowa, myszołowa włochatego, żurawia, krwawodzioba, kszyka, sieweczkę rzeczną, śmieszkę, mewę siwą, puszczyka i gąsiorka (s. 64-77 raportu oddziaływania na środowisko). Znaczna większość przelotów odbywała się na wysokości do 60 m (88,6 % wszystkich przelotów). Ok. 4,3 % ptaków stwierdzona w czasie wędrówki na poszczególnych transektach przelatywała w najbardziej kolizyjnym pułapie, a powyżej pułapu kolizyjnego przelatywało 9,1 % ptaków. Ze względu na niską intensywność przelotów oraz niskie zagęszczenia gatunków ptaków lęgowych oraz brak dużych koncentracji ptaków, powstanie planowanej inwestycji nie będzie wpływało istotnie negatywnie na awifaunę (s. 76 raportu oddziaływania na środowisko). Dokładne ustalenie rzeczywistej kolizyjności możliwe będzie na etapie prowadzenia monitoringu porealizacyjnego i w wypadku stwierdzenia wysokiej kolizyjności podjęcie odpowiednich działań zapobiegających kolizjom ptaków z elektrownią wiatrową. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji odnośnie przeprowadzenia monitoringu ornitologicznego, który powinien obejmować cykl roczny i stanowić replikę badań porealizacyjnych. Organ opisał sposób wykonania monitoringu i zakres, który powinien obejmować (pkt V.3 decyzji oraz s. 133 raportu oddziaływania na środowisko). Na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., organ w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 p.o.ś. nie uznał konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Przedsięwzięcie objęte wnioskiem nie jest przedsięwzięciem, dla którego wymagane jest utworzenie obszaru ograniczonego oddziaływania, co potwierdza raport oddziaływania na środowisko (s. 127 raportu oddziaływania na środowisko), wobec czego w sentencji decyzji nie stwierdzono konieczności jego utworzenia. Stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w odległości ok. 100 km od granic państwa, zaś obszar oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie hałasu sięga kilkuset metrów od miejsca jego realizacji. Wobec powyższego, nie ma konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowań w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.o.o.ś. Zgodnie z przepisem art. 82 ust. 1 pkt 4a u.o.o.ś., planowane przedsięwzięcie nie obejmuje budowy obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszącej, zatem powyższego obowiązku na wnioskodawcę nie nałożono. Stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 4b u.o.o.ś., SKO podzieliło stanowisko organu I instancji o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prace przygotowawcze wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących. Planowane przedsięwzięcie nie obejmuje prac przygotowawczych ani obiektu energetyki jądrowej w rozumieniu powyższego przepisu, zatem powyższego obowiązku na wnioskodawcę nie nałożono. Stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś., właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. W oparciu o powyższy przepis, organ I instancji nałożył obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem w porze dnia i nocy. Z przeprowadzonej oceny oddziaływana na środowisko wynika bowiem, że istotnym elementem oddziaływania inwestycji na środowisko będzie emisja hałasu (s. 96-99 raportu oddziaływania na środowisko). Planowane przedsięwzięcie nie przekroczy dopuszczalnych norm hałasu w środowisku (s. 99 raportu oddziaływania na środowisko), wynoszących dla znajdującej się najbliżej zabudowy zagrodowej 55 dB w ciągu dnia i 45 dB w ciągu nocy, a to zgodnie z tabelą 1, punkt 3 b) w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112), co przedstawiono szczegółowo w tabeli na s. 101-102 raportu oddziaływania na środowisko. Kolegium wskazało, że możliwość nałożenia przez organ obowiązku przeprowadzenia działań monitorujących oddziaływanie na środowisko i sporządzenia analizy porealizacyjnej obejmuje również możliwość nałożenia na wnioskodawcę obowiązku przedłożenia wyników tych działań i opracowań organom wyspecjalizowanym, aby mogły one dokonać ich oceny w zakresie swojej właściwości. SKO wyjaśniło, że organ I instancji dopełnił wymogów wynikających z art. 33 u.o.o.ś. podając do publicznej wiadomości informacje wskazane powyżej w obwieszczeniu z dnia ... 2013 r., a następnie w obwieszczeniach z dnia ... 2013 r. i ... 2013 r. Stanowisko w sprawie przedstawił skarżący, natomiast Stowarzyszenie Zwykłe "A", które przystąpiło do sprawy na etapie postępowania odwoławczego, nie zajęło stanowiska pozytywnego czy negatywnego względem realizacji przedsięwzięcia. Odnośnie zarzutu skarżącego co do naruszenia przepisu art. 33 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. i art. 79 ust. 1 u.o.o.ś. organ podkreślił, że rozróżnić należy wyznaczenie 21-dniowego terminu na składanie uwagi i wniosków (art. 33 ust. 1 pkt 7 u.o.o.ś.) od zapewnienia możliwości wypowiedzenia się przez strony co do zgromadzonych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 k.p.a.). Według SKO błędnie skarżący utożsamia obwieszczenie z dnia ... 2014 r. z przepisem art. 33 ust. 1 pkt 7 u.o.o.ś.). Powyższemu wymogowi dopełniono bowiem obwieszczeniem z dnia ... 2013 r. (punkt 5), obwieszczeniem z dnia ... 2013 r. oraz obwieszczeniem z dnia ... 2013 r. Obwieszczenie z dnia ... 2014 r. miało na celu zapewnienie czynnego udziału stronom, a nie udziału społeczeństwa w postępowaniu. Podobnie, obwieszczenia dokonywane przez tutejsze Kolegium z dnia ... 2014 r. i ... 2014 r. dokonywane były celem zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, a nie wykonaniem obowiązków związanych z udziałem społeczeństwa w ocenie oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 32 ust. 2 i 3 p.o.ś. oraz art. 46a ust. 5 p.o.ś. SKO wyjaśniło, że przepisy te nie obowiązują od ... 2008 r., a to z uwagi na ich uchylenie i zastąpienie analogicznymi regulacjami u.o.o.ś. (art. 33-38 u.o.o.ś. oraz art. 74 ust. 3 u.o.o.ś.). Z tego względu nie mogły one zatem zostać naruszone, a naruszenia analogicznych przepisów u.o.o.ś. organ I instancji się nie dopuścił. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów skarżącego co do nienależytego zapewnienia udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu, ponieważ kolejnym obwieszczeniom dokonywanym w sprawie towarzyszą karty potwierdzające ich wywieszenie na tablicach informacyjnych w Urzędzie Gminy K., w miejscowości B. oraz B., a także w Urzędzie Miasta i Gminy J. P., opatrzone datami wywieszenia i zdjęcia obwieszczeń oraz podpisami. Ponadto, w aktach sprawy znajdują się wydruki potwierdzające umieszczenie obwieszczeń w Biuletynie Informacji Publicznej. Powołana przez skarżącego okoliczność, iż obwieszczenia były umieszczane na tablicach w różnych dniach i nie we wszystkich przypadkach były wywieszone przez taki sam czas, nie ma znaczenia na wynik sprawy. Ustawodawca nie wskazuje jak długo obwieszczenia mają być udostępnione do publicznej wiadomości. Termin 7-dniowy wywieszenia na tablicy ogłoszeń, przy równoczesnym udostępnieniu informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, gdzie są one dostępne przez całą dobę, niewątpliwie zapewnił społeczeństwu możliwość wyrażenia swojego stanowiska, o czym świadczy choćby fakt przystąpienia 2 organizacji ekologicznych do prowadzonego postępowania. SKO podzieliło zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a., że organ I instancji nie odniósł się do możliwości wystąpienia poważnej awarii, konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego oddziaływania oraz powodów nałożenia na wnioskodawcę konieczności zmiany oznakowania elektrowni, okresowego wyłączenia turbiny oraz trwałego wyłączenia turbiny z eksploatacji. Powyższe uchybienia nie uzasadniają jednak wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Braki uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji podlegają naprawieniu w decyzji organu odwoławczego. SKO oświadczyło, że w uzasadnieniu decyzji II instancji wyjaśniono zasadność ujęcia w wydanym rozstrzygnięciu wskazywanych przez skarżącego zapisów. Podobnie, w przypadku zarzutu naruszenia przepisu art. 82 ust. 1 w związku z art. 85 u.o.o.ś., wskazanie zakresu i sposobu uwzględnienia wskazań i uzgodnień z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i organem inspekcji sanitarnej jako uchybienie również podlega naprawieniu poprzez ujęcie powyższych kwestii w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. SKO uznało za nieuzasadniony zarzut naruszenia przepisów art.77 ust. 1, 3 i 4 u.o.o.ś. polegający na wadliwym rozważeniu średnicy wirnika wskazanej w raporcie oddziaływania na środowisko, w uzgodnieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz w wydanej decyzji. Na s. 36-38 raportu oddziaływania na środowisko wskazano zasięg oddziaływania hałasu generowanego przez inwestycję przy wysokości wieży wynoszącej 120 m. W powyższym zakresie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie przepisu art. 136 k.p.a., zwracając się do wnioskodawczyni o wyjaśnienie, dlaczego w raporcie oddziaływania na środowisko z czerwca 2013 r. wskazano zasięg oddziaływania hałasu projektowanej turbiny wiatrowej przy wysokości wieży wynoszącej 120m, podczas gdy na s. 6 i 8 karty informacyjnej załączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że wieża ma mieć wysokość do 125m. W odpowiedzi, pismem z dnia ... 2014 r. wnioskodawczyni wyjaśniła, że wysokość wieży dla której przeprowadzono analizę hałasu nie przekracza wysokości wskazanej we wniosku (tj. 125m), a umiejscowienie źródła hałasu na mniejszej wysokości oznacza, że natężenie hałasu będzie niższe w miejscu zamieszkania okolicznych mieszkańców. SKO powyższe wyjaśnienia zaakceptowało. Umieszczenie źródła hałasu na wyższej wysokości spowoduje zmniejszenie jego natężenia przy gruncie, gdzie mógłby mieć on negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Najbliższa miejscu inwestycji zabudowa (działki ewidencyjne nr ... i . w B.; s. 101 raportu oddziaływania na środowisko), położona jest ok. 480m od miejsca planowanej inwestycji, a wyniki pomiarów hałasu dla tej zabudowy kształtują się na poziomie od 40,8 do 40,9 dB przy dopuszczalnej wartości w porze nocnej wynoszącej 45 dB. Nie można przyjąć, aby ewentualna niewielka różnica w wysokości umiejscowienia źródła hałasu, oceniana z perspektywy wielkości całego przedsięwzięcia, spowodowała przekroczenie dopuszczalnych wartości normatywnych. SKO nie podzieliło stanowiska, że w wydanej decyzji nie ujęto charakterystycznych parametrów inwestycji. Zostały one szczegółowo wskazane na s. 5 uzasadnienia decyzji oraz w charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do wydanej decyzji, prawidłowo opisany i podpisany przez osobę uprawnioną do wydania decyzji w wymienieniem jej imienia, nazwiska i stanowiska służbowego. W ocenie SKO organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył art. 7, 8 k.p.a. W zakresie zarzutu naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. SKO uznało, że zarzut ten nie został przez skarżącego uzasadniony, zaś tutejsze Kolegium, badając z urzędu sprawę, nie dostrzega powyższego uchybienia, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji informowały strony o prowadzonym postępowaniu i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w tej sprawie, na co wskazano powyżej. SKO odniosło się również do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 1 i 2 k.p.a.). Decyzja organu I instancji w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie przepisu art. 135 k.p.a nie jest więc wykonalna, nie można zatem wstrzymać jej wykonalności. SKO odnosząc się do wniosku uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w całości (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) wyjaśniło, że uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy i umorzenie postępowania I instancji oznaczałoby, że postępowanie takie jest bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie, sytuacja taka nie ma miejsce, skoro istnieje żądanie wnioskodawcy o wydanie decyzji wskazanej na wstępie. Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań miałaby miejsce np. gdyby wnioskodawca cofnął swój wniosek. Naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które zarzuca skarżący, nie prowadzą do bezprzedmiotowości postępowania i nie mogą uzasadniać jego umorzenia. Ewentualne uchybienia, których dopuścił się organ I instancji, zależnie od ich charakteru i wagi, mogłyby powodować wydanie rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części i orzeczenie co do istoty sprawy w tym zakresie (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Żądanie skarżącego nie mogło zatem zostać uwzględnione. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak w sentencji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia ... 2014 r. znak ... utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z ... 2014 znak: ... w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej "B", strona skarżąca reprezentowana przez przedstawiciela Ł. K. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na jego wynik poprzez: 1. Brak ustalenia stron postępowania i przyjęcie bez należytego rozeznania, iż liczba stron wynosi więcej niż dwadzieścia, co uzasadnia tryb doręczeń przewidziany w art. 49 k.p.a. na podstawie art. 74 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.; dalej u.o.o.ś.) co dało w efekcie błędne zastosowanie powyższych przepisów bez ustalenia podstaw faktycznych ich zastosowania; 2. Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie wbrew rzeczywistemu stanowi rzeczy, że w niniejszej sprawie nie wpłynęły żadne wnioski i protesty ze strony społeczności lokalnej wymagające rozpatrzenia, co prowadziło do naruszenia art. 85 u.o.o.ś.; 3. Błędną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko poprzez wybiórcze ograniczenie analizy w tym zakresie do terenu inwestycji, w szczególności nieuwzględnienie istniejących ciągle powstających na terenie gminy K. i sąsiednich gmin R. C., J., Ś. ... kilkudziesięciu elektrowni wiatrowych. Mając na względzie podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed WSA według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że zastosowanie przepisu art. 49 k.p.a. uwarunkowane jest przeprowadzeniem ustaleń co do ilości stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Stronami postępowania będą bez wątpienia właściciele działek leżących w strefie oddziaływania przedmiotowej inwestycji z punktu widzenia ochrony środowiska. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie poczynili w tym zakresie żadnych ustaleń. Arbitralnie przyjęto natomiast standardowy typ doręczeń przez pocztę w stosunku do inwestora i składającego odwołanie natomiast pozostałe bliżej nieokreślone strony zawiadomiono o decyzji w drodze obwieszczenia. Narusza to zasadę równego traktowania stron postępowania. Zdaniem strony skarżącej w przedmiotowej sprawie konieczne było imienne zawiadomienie stron postępowania w celu "policzenia ich" przed przyjęciem obwieszczeniowego trybu doręczeń zgodnie z art. 74 ust 3 u.o.o.ś. Zaniechanie powyższych czynności stanowi naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Strona skarżąca podniosła również, że w dniu ... 2014 r. do wójta Gminy i wpłynęła petycja podpisana przez pięćdziesięciu pięciu mieszkańców z żądaniem zawieszenia postępowań administracyjnych dotyczących lokalizacji elektrowni wiatrowych do czasu wypracowania przez Parlament rozwiązań ustawowych w tym zakresie. Skarżąca oświadczyła, że petycja powyższa wpłynęła na etapie postępowania odwoławczego i nie została wzięta pod rozwagę przez organ odwoławczy. Według wiedzy Stowarzyszenia wpływały również indywidualne protesty innych mieszkańców. Zbiorowa petycja mieszkańców powinna być sygnałem wskazującym na konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej celem gruntownego poznania stanowiska zainteresowanych sprawą budowy elektrowni mieszkańców. Procedury tej zaniechano utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Skarżąca dodała również, że raport oddziaływania na środowisko w sposób wybiórczy i jednostkowy rozpatruje wpływ inwestycji na środowisko z ograniczeniem jego tylko do terenu inwestycji, gdy tymczasem w sąsiedztwie inwestycji powstało już i nadal powstaje szereg elektrowni wiatrowych o dużej mocy. Rozpatrywanie oddziaływania inwestycji na środowisko bez uwzględnienia szerszego kontekstu istniejących i planowanych inwestycji i kumulacji zagrożeń z tym związanych jest niezasadne i fałszuje obraz rzeczywistości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania "C" sp. z o. o. w W. w piśmie procesowym z dnia ... 2015 r. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Kontroli Sądu pod względem legalności podlegała ostateczna decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej "B" wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy nominalnej 2,5 MW na działce ewidencyjnej nr ... w obrębie ewidencyjnym B., gm. K. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz bez naruszenia zastosował przepisy prawa procesowego i materialnego. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) regulujące czynności prowadzące do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzyskanie takiej decyzji jest niezbędne dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 5 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) inwestycja będąca przedmiotem kontrolowanego postępowania została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji zgodnie z treścią art. 59 ust 1 pkt 1 realizacja planowanego przedsięwzięcia wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony przez inwestora w czerwcu 2013 r. Zdaniem Sądu, analiza tego dokumentu wskazuje, że zawiera on wszystkie informacje, o których mowa w art. 66 ustawy i uwzględnia charakter przedsięwzięcia. Raport został przygotowany przez podmiot dysponujący fachową wiedzą i doświadczeniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty został pogląd o braku dopuszczalności dokonywania przez sąd I instancji samodzielnej oceny merytorycznej raportu - wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r. II OSK 85/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 344/12, od którego oddalona została skarga kasacyjna w wyroku NSA z dnia 2 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1606/13 – orzeczenia publikowane na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl. W ocenie Sąd, raport przedstawiony przez inwestora, daje szczegółowe i obszerne odpowiedzi na konkretne pytania, jest wyczerpujący i spójny, spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości, o których stanowi art. 66 ustawy oraz obejmuje wszelkie okoliczności, które (zdaniem organu ochrony środowiska) winien obejmować. Raport został sporządzony (jak wynika zarówno z jego treści, jak i uzasadnienia decyzji organu I instancji) przez osoby mające pełne kompetencje do badania stanu środowiska w terenie, jak i dokonania prognozowanej oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko pod kątem jego składowych, wymienionych w raporcie. Charakterystyka elementów środowiska obejmuje wartości krajobrazowe terenu zainwestowania, chiropterofauna, hałas, gleby, na gatunki flory, obszary szczególnie chronione (obszar Natura 2000), określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko w przypadku wystąpienia poważnej awarii. W raporcie opisano wpływ planowanej inwestycji na inne tego typu obiekty znajdujące się w sąsiedztwie (str. 101-103 oddziaływanie skumulowane). W ocenie Sądu, raport został krytycznie oceniony przez organ. W doktrynie trafnie wskazuje się, że osoba posiadająca wiadomości specjalne i sporządzająca ekspertyzy dla celów zarobkowych ponosi odpowiedzialność karną i cywilną za swą opinię niezależnie od tego, czy została jej zlecona jako biegłemu czy prywatnemu specjaliście. W tym drugim przypadku może ponosić odpowiedzialność za oszustwo z art. 286 § 1 k.k., polegające na wprowadzeniu organu procesowego w błąd co do zakresu wykonanej ekspertyzy i wyłudzenie za nią niezależnej zapłaty, a w razie złożenia przez oskarżonego, niedziałającego w charakterze biegłego, nieprawdziwych zeznań mających służyć za dowód w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy, grozi odpowiedzialność z art. 233 § 1 k.k. (odpowiednio – A. Kiełtyka, Glosa do wyroku SN z 27.4.2009 r., V KK 379/08, Krakowskie Zeszyty Sądowe 9/2009, poz. 37; J. Turek, Przyrzeczenie biegłego, Mo. Pr. 13/2012/s.710). W toku postępowania zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska dokonał uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia określając warunki realizacji przedsięwzięcia. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ I instancji, zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy uzyskał także opinię organu, o którym mowa w art. 78 tej ustawy – Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (opinia w aktach administracyjnych organu I instancji). W ocenie Sądu, organ I instancji uwzględnił wszystkie zawarte we wskazanych uzgodnieniach wymogi, dotyczące zgodności planowanej inwestycji z koniecznością ochrony cennych wartości przyrodniczych i ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wskazując w prawidłowy sposób wymagania dotyczące ochrony środowiska, które winny zostać uwzględnione w trakcie realizacji inwestycji. Na etapie postępowania odwoławczego na żądanie SKO w T. inwestor złożył szczegółowe wyjaśnienia w piśmie z dnia ... 2014 r. odnośnie wpływu wysokości wieży na 120m na hałas wg raportu z przełożeniem tego na wysokość wieży 125m we wniosku. Postępowanie w przedmiocie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia ... 2014 r. zostało przeprowadzone zgodnie z art. 79 ust. 1 u.o.o.ś. Celem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie, którego charakter wskazuje, iż będzie ono oddziaływać lub może oddziaływać na środowisko, może zostać zrealizowane w taki sposób, aby jego oddziaływanie na środowisko mieściło się w granicach określonych norm. Jeżeli w toku postępowania organ ustali, iż oddziaływanie nie przekroczy dopuszczalnych norm, nie może stwierdzić, że istnieje jakakolwiek przeszkoda do zagospodarowania terenu w zamierzony sposób. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze należy stwierdzić, że są one nieuzasadnione. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art.133 § 1 p.p.s.a.), które potwierdzają, że w przedmiotowej sprawie liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20. Potwierdza to skrócony wypis ze skorowidza działek, na którym oparto wykaz stron postępowania oraz zawiadomienie o wszczęciu. W tym stanie rzeczy zastosowanie w przedmiotowej sprawie znalazł art. 74 ust. 3 ustawy, który stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, który to z kolei stanowi, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Nie mógł odnieść również zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 85 ustawy polegający na błędzie organu w ustaleniach faktycznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wpłynęły żadne wnioski i protesty ze strony społeczności lokalnej wymagające rozpatrzenia. Przepis art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy stanowi, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Załączona do skargi petycja, wyrażając niezadowolenie mieszkańców w stosunku do wszystkich inwestycji dotyczących budowy elektrowni wiatrowych na terenie gminy K. i w jej sąsiedztwie, została złożona poza postępowaniem administracyjnym w przedmiotowej sprawie. Akta administracyjne sprawy nie potwierdzają, aby na etapie prowadzonego postępowania przed organem I instancji wpłynęły wnioski i uwagi w związku z planowaną inwestycją. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu ... 2014 r., natomiast petycja podpisana przez mieszkańców K. z dnia ... 2014 r. wpłynęła do Urzędu Gminy K. w dniu ... 2014 r. Oznacza to, że została ona wniesiona już po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowej sprawie i nie dotyczyła tej sprawy. Z treści przywołanego dokumentu wynika, że mieszkańcy żądają zawieszenia wszystkich postępowań administracyjnych związanych z lokalizowaniem elektrowni wiatrowych na terenie wsi B. Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawa ustala zasady i tryb postępowania, określając termin i miejsce składania uwag i wniosków w postępowaniu przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa. Z art. 33 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy wynika, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o możliwości składania uwag i wniosków; sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania; Zgodnie z art. 34 ustawy, uwagi i wnioski mogą być wnoszone: 1) w formie pisemnej; 2) ustnie do protokołu; 3) za pomocą środków komunikacji elektronicznej bez konieczności opatrywania ich bezpiecznym podpisem elektronicznym, o którym mowa w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262). Natomiast stosownie do art. 35 ustawy, uwagi lub wnioski złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 7, pozostawia się bez rozpatrzenia. Powyższe oznacza, że jeżeli wnioski i uwagi nie zostały złożone w odpowiedzi na czynności organu ogłoszone w drodze obwieszczenia w miejscu i terminie ich składania to nie mają one żadnego wpływu na wynik sprawy nawet w sytuacji gdy są przejawem niezadowolenia stron postępowania, które swój sprzeciw zgłosiły w petycji lub w innej formie protestów złożonych poza trybem ustawowym. Słusznie zatem organ wywiódł na podstawie akt sprawy, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi ze strony stron postępowania administracyjnego. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku ostatni zarzut skargi, argumentowany budową na szeroką skalę elektrowni wiatrowych w okolicy przedsięwzięcia. Sąd ocenia legalność zaskarżonych decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego. Jeżeli w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia tych przepisów, to brak jest podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. W raporcie dokonano oceny oddziaływania skumulowanego będącego wynikiem nakładania się na siebie oddziaływań analizowanego przedsięwzięcia z wpływem na środowisko istniejących i projektowanych inwestycji. Wskazano, że inwestycje, których oddziaływania mogą się wzajemnie kumulować, a w szczególności istniejące i projektowane farmy wiatrowe oraz linie elektroenergetyczne. Analizę oddziaływania skumulowanego przeprowadzono w odniesieniu do wpływu: klimatu akustycznego, krajobrazu, na ornitofaunę i na chiropterofaunę (str. 102-109 raportu). W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł w zaskarżonej decyzji brak naruszenia przepisów prawa w związku z planowaną inwestycją, a zwłaszcza przepisów dotyczących przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Analiza raportu we wskazanym powyżej zakresie potwierdza, że nawet przy oddziaływaniu skumulowanym nie dojdzie do przekroczenia dopuszczonych przez prawo norm hałasu w tym zakresie. Ustawa nie przewiduje żadnych ograniczeń w zakresie ilości elektrowni wiatrowych na danej powierzchni terenu. Tego typu ograniczenie jest możliwe do zrealizowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla obszaru planowanej inwestycji nie został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (str. 45 raportu). Powyższe potwierdził również do protokołu w dniu rozprawy pełnomocnik gminy K. Z uwagi na to, że Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego oraz to, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.