II SA/Bd 939/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi spółki M. w B. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) dla Miasta B. na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.) i art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, dalej powoływana jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez M. sp. z o.o. pismem z dnia [...].04.2017 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej na skutek doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], wobec niewykonania zaleceń wynikających z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].09.2015 r., znak [...], którą nakazano M. sp. z o.o. dokonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy polegającej na dobudowaniu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w B. parterowego pomieszczenia o wymiarach ca 5,43 m x 4,92 m i wysokości 3,97 m (wchodzącego w skład lokalu nr [...]), wraz z rozbiórką przylegających schodów o długości około 2,00 m x 5,30 m i likwidacją 2 otworów drzwiowych łączących rozbudowane pomieszczenie z budynkiem mieszkalnym poprzez ich zamurowanie, a także dokonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy polegającej na dobudowaniu znajdujących się nad lokalem nr [...] tarasu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2 m x 5,30 m i balkonu konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 2 m x 5,30 m, wraz z likwidacją - otworów drzwiowych w ścianie szczytowej znajdujących się w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] umożliwiających wejście na objęte nakazem rozbiórki taras i balkon - poprzez ich zamurowanie, nie uwzględnił zarzutów wniesionych przez M. sp. z o.o. dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej na skutek doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...]. Ustosunkowując się do zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., tj. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci określenia grzywny w wysokości 5.000 zł, organ wskazał, że wybór środków egzekucyjnych, które mają być zastosowane w konkretnym przypadku, powinien zostać dokonany w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania kolejnych środków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny powinien zrezygnować ze stosowania tych środków, które są bardziej uciążliwe dla zobowiązanego jedynie wtedy, gdy osiągnięcie celu egzekucji jest możliwe przy wykorzystaniu niektórych środków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny może zrezygnować ze stosowania środków egzekucyjnych mniej uciążliwych dla zobowiązanego również wtedy, gdy nie przyczynią się one do wyegzekwowania obowiązku. W niniejszym postępowaniu wysokość grzywny uzasadniona jest faktem, że zobowiązana spółka od 2015 r. nie wykonuje orzeczonej przez organ rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Wysokość nałożonej grzywny w kwocie 5.000 zł jest niższa od kosztów wykonania prac nakazanych w decyzji z dnia [...] .09.2015 r., których wykonanie wynosić będzie 6 134,82 zł. Odpowiadając na zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., tj. niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, organ wskazał, że nie istnieją niezależne od zobowiązanego oraz trwałe przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. Przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu obowiązku wiążące się z niezadowoleniem adresata decyzji albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi, choćby w znacznym stopniu utrudniały jego wykonanie. Obowiązek wykonania robót rozbiórkowych części budynku objęty tytułem wykonawczym nie jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, ponieważ istnieją techniczne możliwości jego realizacji, oraz z przyczyn prawnych, ponieważ decyzja nie jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym. Podkreślić przy tym należy, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazująca rozbiórkę m.in. części lokalu mieszkalnego nr [...], wydana została [...].09.2015 r., zobowiązana miała więc świadomość popełnionej samowoli budowlanej oraz znała treść w/w decyzji nakazującej rozbiórkę i mimo to [...].09.2016 r. zawarła umowę najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego na czas nieokreślony. Ponieważ wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło zgodnie z zasadami prowadzenia egzekucji administracyjnej i nie występują zarówno formalne jak i merytoryczne przeszkody w jej prowadzeniu, orzeczono jak w sentencji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. sp. z o.o. zarzucając mu naruszenie: art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 1 oraz art. 59 pkt 5 w zw. z art. 60 u.p.e.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego i nałożenie grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł oraz nieuwzględnienie późniejszych zarzutów w sytuacji, kiedy nie ma możliwości wykonania zobowiązania niepieniężnego w postaci dokonania rozbiórki nakazanej decyzją z powodu występowania sytuacji niemożliwości wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, z uwagi na zamieszkiwanie lokalu nr [...] przez lokatorów, którzy nie chcą opuścić lokalu, a w konsekwencji wymaganie od zobowiązanej czynności naruszających prawo; art. 6 i art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązaną w sytuacji, kiedy w sprawie zachodzą istotne przesłanki uniemożliwiające wykonanie zobowiązania, których organ nie wziął pod uwagę, bądź wziął pod uwagę w sposób wybiórczy, a tym samym nie rozpoznał w sposób prawidłowy istoty sprawy z uwagi na brak możliwości prowadzenia rozbiórki budynku z powodu zamieszkiwania lokatorów. Mając na uwadze powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania i uchylenie zastosowanych czynności egzekucyjnych, W uzasadnieniu odwołania spółka przytoczyła argumenty tożsame z tymi, które następnie podniosła w skardze. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) na podstawie art. 123 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4, oraz art. 33 § 1 pkt 5 i 8 w zw. z art. 34 § 5 u.p.e.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...].09.2015 r., znak: [...], nakazał dłużnikowi dokonać rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy wykonanej w budynku mieszkalnym przy ul. K. w B. W związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. dłużnikowi przesłano upomnienie z dnia [...].03.2017 r., zawierające wezwanie do dobrowolnego wykonania ciążącego na nim obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie, [...].04.2017 r. została sporządzona notatka służbowa na okoliczność wyboru środka egzekucyjnego wobec niewykonania obowiązku, z której wynika, że został sporządzony kosztorys budowlany, obejmujący wykonanie nakazanych prac, które zostały oszacowane na kwotę 6.134,82 zł. Z uwzględnieniem powyższej kalkulacji organ dokonał wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł. Zgodnie z art. 122 § 1 pkt u.p.e.a. zobowiązanej spółce wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia doręczono odpis tytułu wykonawczego TW-2, nr [...], z dnia [...].04.2017 r. Ustosunkowując się do zarzutu opartego o art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., tj. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ wyjaśnił, że przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane, organ egzekucyjny ma do wyboru tylko dwa środki egzekucyjne, tj. grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. Dokonując wyboru środka egzekucyjnego organ winien stosować środki, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród nich - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. To, który ze środków egzekucyjnych organ powinien wybrać, zależy od okoliczności konkretnej sprawy. W judykaturze wskazano, że należy dać pierwszeństwo grzywnie w celu przymuszenia, albowiem od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji - czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Wykonanie zastępcze wiązałoby się natomiast ze znacznie większą dolegliwością dla zobowiązanego. Dodatkowo, organ ma prawo zastosować wobec zobowiązanego wyłącznie taką dolegliwość, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestać jej stosowania w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku przewidzianego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nadto, zgodnie z art. 126 cyt. ustawy, uiszczona lub ściągnięta grzywna może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Unormowania te wskazują, że środek egzekucyjny w postaci grzywny jest, co do zasady, środkiem o charakterze łagodniejszym od wykonania zastępczego. W przypadku bowiem zastosowania tego drugiego środka zobowiązany zostaje, zgodnie z art. 127 i 133 § 1 u.p.e.a., obciążony pełnymi kosztami wykonania zastępczego. Ponadto, przy wyborze środka egzekucyjnego należy mieć na uwadze treść art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., który stanowi, że postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Powyższe zagrożenie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego w przypadku nieuiszczenia grzywny i niewykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego wyklucza tezę o bezwzględnym pierwszeństwie wykonania zastępczego. Przewidziana jest bowiem sytuacja, w której jako pierwszy środek stosowana jest grzywna w celu przymuszenia. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu niewykonalności nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.), organ wskazał, że jest on niezasadny, gdyż rozbiórka części budynku nie jest niewykonalna z przyczyn faktycznych, ponieważ istnieją techniczne możliwości jego realizacji, oraz z przyczyn prawnych, gdyż decyzja nakładająca obowiązek nie jest sprzeczna z prawem. Również okoliczność zamieszkiwania lokalu przez lokatorów, którzy nie chcą opuścić lokalu, nie stanowi uzasadnionej przyczyny uznania zarzutów za uzasadnione. Przesłanie bowiem pisma z [...] .03.2017 r. zobowiązującego zarządcę nieruchomości do podjęcia czynności w celu poinformowania osób zajmujących lokal o konieczności jego udostępnienia, ewentualnego podjęcia działań skutkujących wezwaniem tych osób do opuszczenia lokalu i rozwiązania umowy, a ostatecznie przygotowania dokumentacji celem wszczęcia postępowania eksmisyjnego w sądzie, jakkolwiek stanowi czynność zmierzającą do opróżnienia lokalu, jednak jest niewystarczająca i nie daje podstaw do odstąpienia przez organ od egzekwowania całości nałożonego obowiązku. Poza tym, każdy właściciel lokalu dysponuje różnymi środkami prawnymi w celu opróżnienia zamieszkanego wbrew jego woli lokalu. Nadto, do zaistniałej sytuacji przyczyniła się sama spółka, która wynajęła lokal na czas nieokreślony, a więc mając świadomość nakazu rozbiórki. Natomiast przedstawione przez spółkę zarzuty o nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy nie stanowią określonych przepisami prawa przesłanek (z art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a.), które uprawniałyby organ egzekucyjny do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skargę na powyższe postanowienie złożyła M. sp. z o.o. w B. zarzucając jej naruszenie przepisów mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz w zw. z art. 18 i art. 34 § 4 w zw. z art. 59 pkt 5 z art. 60 u.p.e.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zarzuty przytoczone przez zobowiązaną na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 i 8 u.p.e.a. jako uzasadnione winny być uwzględnione, w szczególności w przypadku uchylenia przez ten sam organ postanowienia organu I instancji w zakresie nałożenia na zobowiązanego kary grzywny (postanowienie z dnia [...] .06.2017 r.), co skutkować winno umorzeniem postępowania egzekucyjnego w sprawie, a w konsekwencji wymaganie od zobowiązanej czynności naruszających prawo w sytuacji, kiedy nie ma możliwości wykonania zobowiązania niepieniężnego w postaci dokonania rozbiórki z powodu zamieszkiwania lokalu przez lokatorów, którzy nie chcą go opuścić; - art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązaną w sytuacji, kiedy w sprawie zachodzą istotne przesłanki uniemożliwiające wykonanie obowiązania, których organ nie wziął pod uwagę, bądź wziął pod uwagę w sposób wybiórczy, a tym samym nie rozpoznał w sposób prawidłowy istoty sprawy, a działanie organu i przeprowadzone postępowanie narusza zasadę praworządności oraz zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia PINB w B. w całości i wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania i uchylenie zastosowanych czynności egzekucyjnych, W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ w uzasadnieniu postanowienia w sposób ogólnikowy odnosi się do problemu niemożliwości wykonania obowiązku zobowiązanego bez gruntowanej analizy problemu. W materiale dowodowym znajduje się oświadczenie osoby zajmującej lokal, która jednoznacznie wskazuje, że nie opuści go w celu udostępnienia do przeprowadzenia prac wskazanych tytułem wykonawczym. Po drugie, nieuprawniony jest zarzut organu, że zobowiązana przyczyniła się do powstania takiej sytuacji. Nieprawdą jest, że od 2015 r. miała obowiązek działania w zakresie rozbiórki, gdyż decyzja została wydana przez organ w 2015 r., jednakże całe postępowanie sądowo-administracyjne zakończyło się w 2017 r. Dopiero więc w 2017 r. zaistniała potrzeba przeprowadzenia prac w związku z prawomocnością decyzji. Nie można wymagać od zobowiązanej, żeby przez 2-3 lata postępowań sądowych nie korzystała ze swojej własności. W ocenie zobowiązanej zachodzi przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu niewykonalności zobowiązania niepieniężnego, względnie do zawieszenia postępowania do zakończenia postępowania eksmisyjnego. Wynajmujący bez stosowanego wyroku sądu nie ma bowiem możliwości "wyrzucenia" lokatorów z lokalu i działanie w tym kierunku może narazić go na odpowiedzialność karną. Zobowiązana podniosła, że wykonane prace remontowe doprowadziły do polepszenia stanu nieruchomości, co wskazuje na to, iż jej działania nie zagrażają interesowi społecznemu, a także w żaden sposób budynek nie zagraża zdrowiu czy życiu ludzkiemu. Dalej skarżąca wskazała, że wykonanie wyroku eksmisyjnego będzie uzależnione od dostarczenia przez gminę lokalu zamiennego stosownie do ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. Do momentu, gdy lokal taki nie zostanie dostarczony, obowiązek nie jest więc możliwy do wykonania. W zakresie zarzutu wymienionego w art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a skarżąca wskazała, że postanowienie nakładające grzywnę zostało uchylone do ponownego rozpatrzenia. Działanie organu analizujące złożone przez strony dowody w sposób wybiórczy stanowi rażące naruszenie art. 6 i art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ winien przeprowadzić postępowanie w pełnym zakresie i do końca wyjaśnić podnoszone przez odwołującą w toku sprawy kwestie, a nie ograniczać się do niepełnych ustaleń i zasłyszanych okoliczności od uczestników postępowania. Prowadzone przez organ postępowanie winno mieć na celu jak najdokładniejsze ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej przywoływana jako P.p.s.a.). Skarżąca oparła zarzuty na art. 33 § 1 pkt 5 i pkt 8 u.p.e.a. (vide zarzuty z [...] .04.2017 r. k. 51 akt adm.). Stosownie do cyt. przepisów, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Nie ulega wątpliwości, że nałożony na skarżącą obowiązek jest wykonalny, zarówno faktycznie jak i z prawnego punktu widzenia (znajduje on oparcie w przepisach, a w szczególności w fakcie nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania rozbiórki na podstawie decyzji WINB z [...] .09.2015 r.). Niewykonalność faktyczna obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny, o charakterze prawnym lub faktycznym, uniemożliwiające jego wykonanie. Umowa najmu, na którą powołuje się skarżąca, została zawarta [...].09.2016 r., a więc w tym czasie skarżąca zdawała sobie sprawę z tego, że może być zobowiązana do rozbiórki części przedmiotowego lokalu, o czym winna powiadomić najemcę i zawrzeć w tym zakresie stosowne zastrzeżenia w treści umowy. Tym niemniej brak takiego zastrzeżenia nie ma większego znaczenia, ponieważ stosownie do art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610), nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, jeżeli lokator używa lokalu, który wymaga opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 4, przy czym stosownie do ust. 9 art. 11, lokatorowi przysługuje wówczas prawo do lokalu zamiennego, a obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa na właścicielu budynku, z zastrzeżeniem art. 32 (który dotyczy osób płacących czynsz regulowany, a więc nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ najemca płaci czynsz rynkowy). Biorąc pod uwagę treść ww. cytowanych przepisów nie ulega wątpliwości to, że skarżąca posiada środki prawne umożliwiające jej dokonanie eksmisji lokatora i w konsekwencji wykonanie obowiązku nałożonego na nią decyzją z [...] .09.2015 r. Nieprawdziwe zatem są twierdzenia skarżącej, że to Miasto B. będzie zobowiązane do zapewnienie lokalu zamiennego. Obowiązek ten spoczywa na niej i jako podmiot profesjonalny, w sposób zawodowy zajmujący się wynajmem nieruchomości, skarżąca ma możliwość zapewnienia lokalu zamiennego, a jeśli nim nawet by nie dysponowała, winna go pozyskać od innego podmiotu na wolnym rynku. Biorąc pod uwagę treść ww. przepisów regulujących umową najmu stwierdzić trzeba, że dotychczasowe działania skarżącej zmierzają do eksmisji lokatorów jedynie w sposób pozorowany i ich celem jest jedynie przedłużenie postępowania egzekucyjnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (wyrok NSA z 802.2006 r., II OSK 509/05, LEX nr 196712). Przykładowo o niewykonalności obowiązku opróżnienia lokalu nie świadczy okoliczność braku możliwości przymusowego przekwaterowania, wynikająca z zamieszkiwania najemców w lokalu, do którego ma nastąpić wykwaterowanie. Przepis art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. nie przewiduje jako podstawy zarzutu niewykonalności środka egzekucyjnego zastosowanego w celu wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym. W przepisie tym mowa jest wyłącznie o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Przymus bezpośredni (przymus przekwaterowania) nie jest bowiem egzekwowanym obowiązkiem (wyrok WSA w Warszawie z 25.01.2006 r., I SA/Wa 732/05, LEX nr 201453). Mając na uwadze powyższe, zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. był z oczywistych względów niezasadny. Nie można również podzielić poglądu skarżącej, że organ zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, stosownie do art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Organ w sposób jasny i rzeczowy wyjaśnił tę kwestię. W szczególności biorąc pod uwagę fakt, że skarżąca, o czym wspomniano wyżej, będzie zobowiązana podjąć kroki celem eksmisji lokatorów oraz następnie zapewnić im lokal zamienny, mając w niniejszej sprawie do wyboru wykonanie zastępcze oraz nałożenie grzywny w celu przymuszenia, organ słusznie zastosował ten ostatni środek. W odmiennym przypadku byłby zmuszony dodatkowo do podjęcia czynności mających na celu opróżnienie przedmiotowego lokalu. W tym zakresie większe możliwości ma niewątpliwie skarżąca. Wysokość nałożonej grzywny nie jest natomiast zbyt wysoka i jest niższa niż przewidywany koszt prac, które musiałyby być poniesione w przypadku wykonania zastępczego. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi związanych z naruszeniem przez organy przepisów K.p.a., to mogłyby one odnieść skutek w przypadku, gdyby miało to wpływ na ocenę przez organy zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 5 i 8 u.p.e.a. Tymczasem organy dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, czego de facto skarżąca nie kwestionowała. Poza bowiem kilkustronicowym wyjaśnieniem obowiązków dokonania przez organ prowadzenia postępowania zgodnie z przepisami K.p.a. skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych faktów czy okoliczności, które organ ustaliłby w nieprawidłowy sposób lub też ewentualnie je pominął. Na koniec wskazać należy, że okoliczność późniejszego uchylenia postanowieniem WINB z [...] czerwca 2017 r. postanowienia PINB z [...].04.2017 r., którym nałożono na skarżącą grzywnę i które było przedmiotem rozpatrywanych w niniejszym postępowaniu zarzutów, nie miało znaczenia dla oceny zaskarżonych postanowień. Skarżąca zgłosiła bowiem jedynie zarzuty wymienione w art. 33 § 1 pkt 5 i 8 u.p.e.a., zatem nie obejmowały one kwestii późniejszego uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skarżąca nie mogła przy tym zgłaszać ewentualnego nowego zarzutu, ponieważ po upływie terminu do wniesienia zarzutów (który wynosi 7 dni od daty doręczenia dłużnikowi tytułu wykonawczego – art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (wyroki NSA: z 4.04.2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z 6.03.2012 r., II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z 1.09.2011 r., II FSK 407/10, LEX nr 954961; z 26.08.2011 r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722). Mając na uwadze powyższe skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.