II SA/Bd 94/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Sędzia WSA: Małgorzata Włodarska Asesor WSA: Anna Klotz (spr.) Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi M. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę M. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na decyzję z dnia [...] 2005r. Nr [...] znak: [...] (K-20) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. Organ II instancji działając na podstawie art.138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U Nr 132, poz.1115) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia l sierpnia 2002r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz.U Nr 132, poz. 1121), wyżej wymienioną decyzją utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] 2005r. NR [...] znak: [...] w przedmiocie nie stwierdzenia choroby zawodowej. Z akt sprawy wynika , że skarżąca cierpi na zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W dniu [...] 2005r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wydał decyzję NR [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u M. G. Decyzję wydano na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] znak: [...], orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] 2005r. nr [...] oraz postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. wydał orzeczenie lekarskie w dniu [...]2005 nr [...] znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Stanowisko swoje uzasadnił w ten sposób, że z charakterystyki stanowiska pracy podanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., nie wynikają ruchy monotypowe o charakterze zgięcia dłoniowego i grzbietowego w stawie nadgarstkowym prawym. Organ ten określił pracę wykonywaną przez skarżąca jako ciężką pracę fizyczną polegającą na dużym zróżnicowaniu zakresu czynności i czasu pracy. Czynności wykonywane były oburącz z dominacją prawej ręki. Pacjentka przeszła zabieg operacyjny 31maja 2004r., po którym wykonane badanie elektromiograficzne z listopada 2004r. wypadło w granicach normy. W związku z powyższym zdaniem organu brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ze sposobu wykonywania pracy , a schorzenie o charakterze zespołu cieśni nadgarstka prawego należy traktować jako przebyte z ogólnego stanu zdrowia. W następstwie powyższego skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownych badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. W dniu [...] 2005r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. wydał orzeczenie nr KP [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że analiza czynności zawodowych skarżącej wykazała, że wykonywana przez nią praca, nie stwarzała warunków ucisku na pnie nerwów pośrodkowych, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej w/w schorzenia. Na podstawie ww. orzeczeń lekarskich Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wydał w dniu [...] 2005r. decyzję NR [...] znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u M. G. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., w którym podniosła, że nie zgadza się z orzeczeniami lekarskimi wydanymi w przedmiocie choroby zawodowej, ponadto podkreśliła, że wykonywała prace monotypowe, polegające na długotrwałym ucisku na nerw pośrodkowy nadgarstka. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. po zapoznaniu się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją stwierdził, że postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej zostało przeprowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. w sposób poprawny. Strona przed wydaniem decyzji została zapoznana z aktami sprawy. M. G. złożyła oświadczenie, iż zapoznała się z aktami sprawy i wniosła uwagi, iż w jej ocenie przy pracach wymagających użycia siły, zaciskając rękę następuje ucisk na pnie nerwów nadgarstka. Ponadto podniosła, iż w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł. w uzasadnieniu błędnie podano rok, od którego wykonywała ona zawód rolnika. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. zawarta informacja jest omyłką natury czysto pisarskiej, bowiem w tym samym orzeczeniu jest zawarta także informacja "okres narażenia- 1985- do chwili obecnej". Instytut Medycyny Pracy w Ł. dysponował pismem M. G. opisującym: czas, przebieg i rodzaj wykonywanej pracy. Zatem jednostka II stopnia uprawniona do rozpoznawania chorób zawodowych dysponowała pełnym opisem narażenia skarżącej i uznała, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Zdaniem organu odwoławczego do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową konieczne jest spełnienie następujących warunków: • choroba powinna być wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, • w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, • zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego, • konieczne jest prawomocne rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. Lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych I i II posiadają odpowiednią wiedzę i doświadczenie w rozpoznawaniu i diagnozowaniu chorób zawodowych, aby stwierdzić, czy warunki pracy mogły przyczynić się do wystąpienia danego schorzenia. Analiza czynności zawodowych wykonywanych przez M. G. wykazała, iż wykonywana przez nią praca nie stwarzała warunków ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. M. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy (K-21), w której podniosła, że nie zgadza się z orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez jednostki orzecznicze I i II stopnia. Zarzuty zawarte w skardze dotyczą orzeczeń lekarskich. Strona zarzuca, iż Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. wydał orzeczenie lekarskie na podstawie badania ,którego sam nie wykonywał. Ponadto orzecznicy jednostki medycznej I stopnia stwierdzili, że schorzenie powstało z ogólnego stanu zdrowia, a wykonywana praca nie powodowała ruchów monotypowych o charakterze zgięcia dłoniowego i grzbietowego. W orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr [...] stwierdzono, że praca nie powodowała ucisku na pnie pośrodkowe. Zdaniem skarżącej praca powodowała taki nacisk. Ponadto skarżąca podniosła, iż orzeczenie lekarskie wydał lekarz, który nie przeprowadzał badań oraz nie prowadził z nią wywiadu. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nie zasadna. Uprawnienia sądu są jedynie kontrolne i polegają na ocenie czy zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa proceduralnego . Powyższe znajduje odzwierciedlenie w z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.) . Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badając niniejszą sprawę nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, które też mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U Nr 132, poz. 1115) przy rozpoznawaniu i stwierdzaniu choroby zawodowej uwzględnia się schorzenia ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku z wykonywaną pracą. Skarżąca zarzuca Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy w B., że wydał orzeczenie na podstawie badania nie wykonanego w WOMP. Badanie elektromiograficzne wykonuje się tylko w nielicznych jednostkach medycznych, a jest ono niezbędne do właściwej diagnostyki choroby- zespołu cieśni nadgarstka. Dlatego nie ma błędu w powołaniu się przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. na wyniki badania, które zostało wykonane [...] 2004r. oraz [...] 2004r. przez S. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zobowiązane są to wydawania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej na podstawie orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki medyczne. Nie są jednak uprawnione do weryfikacji sposobu i rodzaju badań przeprowadzanych przez te jednostki. Jednostki medyczne uprawnione do wydawania orzeczeń lekarskich w przedmiocie choroby zawodowej, nie kwestionowały wystąpienia schorzenia u M. G. Jednakże placówki te na podstawie dostępnej dokumentacji medycznej, wykonanych badań, oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., wykluczyły związek przyczynowy między zaistniałym schorzeniem a wykonywaną pracą. Doświadczeni lekarze orzecznicy stwierdzili, że wykonywana przez skarżącą praca miała charakter ciężkiej pracy fizycznej, jednak nie występowały podczas niej niezbędne do uznania za zawodowy zespół cieśni nadgarstka uciski na pnie nerwów pośrodkowych. Zatem przyczyną wydania orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej był brak związku przyczynowego miedzy wykonywaną praca zawodową a zaistniałym schorzeniem. Ponadto badanie E., na które powołuje się w swoim orzeczeniu Instytut Medycyny Pracy w Ł., nie wykazało istotnych zmian w zakresie typowych parametrów przewodzenia szybkości ruchowej w nerwach pośrodkowych. M. G. w skardze poddała pod wątpliwość, czy lekarze orzecznicy powinni orzekać o chorobach neurologicznych obwodowego układu nerwowego. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1l15) do wydania orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej uprawnieni są lekarze posiadający specjalizację lekarską niezbędną do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych i zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych. Co do zarzutu, iż orzeczenie zostało podpisane przez osobę, która nie wykonywała badań, stwierdzić należy, że orzeczenie zostało podpisane przez specjalistę medycyny pracy, a jednocześnie Kierownika Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., który wydaje orzeczenia po przeanalizowaniu całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji. W związku z brakiem rozpoznania choroby zawodowej u M. G. przez jednostki orzecznicze uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.