II SA/Bd 957/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rejestracji czasowej samochodu osobowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 957/11 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., po rozpoznaniu odwołania M. R. D. P, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2011 r. odmawiającą czasowej rejestracji samochodu osobowego marki BMW 2002 numer nadwozia [...], rok produkcji 1970 na nazwisko M. R. D. P. w B. ul. S. [...]. W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 74 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu podniesiono, że Prezydent Miasta B. w dniu [...] maja 2011 r. odmówił zarejestrowania pojazdu marki BMW 2002, rok produkcji 1970, a powodem takiego rozstrzygnięcia było to, że strona nie dołączyła wymaganego prawem dowodu rejestracyjnego. Wskazano, że organ wystąpił do niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Pojazdów Mechanicznych [...] we F. z zapytaniem dotyczącym przyczyny wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu oraz czy jest możliwość zwrotu zatrzymanego dowodu rejestracyjnego, który jest niezbędny do rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi organ niemiecki przekazał informację, że nie może udzielić żadnych informacji, ponieważ pojazd nie figuruje w centralnym rejestrze. Po 7 latach od wyrejestrowania pojazdu dane są usuwane z centralnego rejestru pojazdów. Od [...] grudnia 2007 r. w przypadku, gdy krajem pochodzenia pojazdu jest państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, za dokument konieczny do rejestracji pojazdu uznawany jest wyłącznie dowód rejestracyjny. Nie jest możliwym uznanie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w kraju pochodzenia za dokument umożliwiający rejestrację tego pojazdu, za wyjątkiem zaświadczenia o którym mowa w art. 72 ust. 4 prawa o ruchu drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławczo przywołało dokumenty złożone wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu i wskazało na przepis art. 72 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.). We wniosku o rejestrację pojazdu skarżący podniósł, że auto zostało zarejestrowane w N. dnia [...] maja 1994 r. Dostarczono dokument potwierdzający fakt wyrejestrowania wraz z jego tłumaczeniem. Dokument ten stwierdza, że w momencie wyrejestrowania, wszelkie dokumenty rejestracyjne zostały przekazane do właściwego urzędu w N., jednakże Federalny Urząd ds. Pojazdów Mechanicznych [...] we F. stwierdził, że nie może przekazać żadnych informacji, ponieważ po upływie 7 lat od wyrejestrowania pojazdu dane są usuwane z centralnego rejestru pojazdów. Samochód skarżącego został sprowadzony do P. z N. w 2010 r. i w tym czasie implementowano już dyrektywę Nr 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. UE. L. 138 z 1 czerwca 1999 r., s. 57 – 65). Sytuacja prawna w przedmiotowej sprawie jest inna niż opisane w wyroku WSA w Poznaniu dnia 11 marca 2009 r. sygn. II SA/Po 1018/08. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Przepis ten jest jasny a brak dowodu rejestracyjnego stoi na przeszkodzie rejestracji pojazdu. Skargę na powyższą decyzję złożył M. R. D. P. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ II instancji w sposób niedbały odniósł się do argumentów zawartych w odwołaniu, Nie dokonał analizy zawartych w odwołaniu twierdzeń oraz argumentów. Podniesiono, że w pierwszym orzeczeniu SKO uznało za trafne przywołanie orzeczenia WSA w Poznaniu, a w drugim SKO uznało za bezzasadne przywołanie tego wyroku. Organ II instancji pominął fakt, iż aktualnie w N. prawo pozwala na pozostawienie dotychczasowych dokumentów rejestracyjnych (tzn. wydawanych przez władze niemieckie przed wejściem w życie Dyrektywy 1999/37/WE) w celu dokonania rejestracji w innym państwie członkowskim, co znajduje odzwierciedlenie w stanowisko Federalnego Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Urbanistyki z dnia 1 grudnia 2005 r., całkowicie zignorowanym przez organ II instancji. Organ II instancji miał świadomość, że prawo niemieckie dopuszcza stosowanie poprzednich dokumentów rejestracyjnych, co zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu stanowi okoliczność dopuszczającą odstępstwo od wymogu złożenia dowodu rejestracyjnego zgodnego z wymogami Dyrektywy 1999/37/WE. Ze stanowiska Federalnego Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Urbanistyki wynika, że dokumenty rejestracyjne, które złożył, stanowią wystarczającą podstawę do zarejestrowania pojazdu w innym państwie członkowskim. Konkluzje zawarte w decyzji są sprzeczne ze stanowiskiem władz niemieckich. Polskie organy nie miały prawa podważyć stanowiska władz niemieckich. Organ II instancji nie odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów niewykonania przez organ I instancji zaleceń zawartych w poprzednim orzeczeniu SKO w B., a zobowiązujących organ I instancji do ustalenia, czy miałem możliwość pozyskania od niemieckich organów rejestracyjnych oryginalnego dokumentu rejestracyjnego pojazdu. Organ I instancji, wbrew zaleceniom SKO, nie uzyskał od organów niemieckich informacji, czy miałem możliwość uzyskania oryginalnych dokumentów rejestracyjnych zakupionego przez niego pojazdu. Trudno znaleźć uzasadnienie dla diametralnej zmiany poglądów SKO. W dalszej kolejności przywołano wyroki sądów administracyjnych dot. postępowania odwoławczego. Wskazano także na przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić ze względu na konieczność wyjaśnienia dalszych okoliczności faktycznych. Kontrola działań organów administracji publicznej przez sądy administracyjne - zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) dokonywana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia po pierwsze, kompetencję organu do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, po wtóre - poprawność proceduralną, po trzecie zaś, zgodność decyzji z prawem materialnym. Należy zwrócić uwagę, że niezgodność działań organu administracji z prawem może mieć miejsce na każdym etapie stosowania prawa obejmującego: - ustalenie stanu faktycznego (zgromadzenie materiału dowodowego dotyczącego faktów, z którymi prawo wiąże określone skutki), - określenie przepisów odnoszących się do ustalonego stanu faktycznego, - wykładnię przepisów prawnych w celu ustalenia treści normy prawnej, - subsumpcję, to jest przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego konkretnej normie prawnej sformułowanej w wyniku wykładni, - sformułowanie rozstrzygnięcia (np. decyzji administracyjnej) (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. K 13/08, Lex nr 504061). Prawo materialne można zastosować wówczas, gdy okoliczności stanu faktycznego zostały wyjaśnione w stopniu umożliwiającym podjęcie decyzji merytorycznej. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne nie zostały do końca wyjaśnione. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada wymaganym warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z numerem rejestracyjnym składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr arabskich, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2 i 3, a kierujący pojazdem ma przy sobie dokument stwierdzający dokonanie rejestracji (art. 71 ust. 5). Rejestracji samochodu dokonuje się po przedłożeniu szeregu dokumentów wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1 – 9. Jednym z tych dokumentów jest obowiązek przedłożenia dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Wyjątki od tej zasady są określone w art. 72 ust. 2 pkt 2, 3, 5 i ust. 2a. W przypadku pojazdu zabytkowego, zamiast dowodu rejestracyjnego, dopuszcza się przedstawienie oświadczenia właściciela pojazdu, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że nie posiada dowodu rejestracyjnego. O obowiązku przedłożenia organowi rejestrującemu wymaganych dokumentów przez składającego wniosek o rejestrację pojazdu właściciela, stanowi także jednoznacznie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. (Dz. U.z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.). W świetle cytowanych przepisów nie budzi wątpliwości, że dokument w postaci dowodu rejestracyjnego jest niezbędny dla rejestracji pojazdu już wcześniej zarejestrowanego i powinien być dołączony do wniosku o rejestrację. Wymogi dotyczące dokumentów stanowiących podstawę rejestracji pojazdów zostały wprowadzone w celu harmonizacji polskiego ustawodawstwa z prawem wspólnotowym zgodnie z dyrektywą Nr 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. UE. L. 138 z 1 czerwca 1999 r.) W preambule do tej dyrektywy stwierdzono m.in., że Wszystkie Państwa Członkowskie wymagają, aby kierowca pojazdu zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim posiadał świadectwo rejestracji odpowiadające temu pojazdowi, na podstawie którego zezwala się na korzystanie z dróg na ich terytorium (pkt (2)). Jako warunek wstępny zarejestrowania pojazdu, który był wcześniej zarejestrowany w innym państwie członkowskim, wszystkie Państwa Członkowskie wymagają dokumentu poświadczającego tą rejestrację oraz dane techniczne pojazdu (pkt (5)). Harmonizacja świadectwa rejestracji ułatwi ponowne wprowadzenie do użytku pojazdów, które były wcześniej zarejestrowane w innym Państwie Członkowskim. Art. 3 ust. 2 dyrektywy przewiduje, że w przypadku, gdy nowe świadectwo rejestracji zostaje wydane dla pojazdu zarejestrowanego przed wykonaniem niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie używają wzoru świadectwa określonego w niniejszej dyrektywie oraz mogą ograniczać dane szczegółowe w nim zawarte do tych, które są dostępne. Z kolei art. 4 dyrektywy wskazuje, że świadectwo rejestracji wydane przez Państwo Członkowskie jest uznawane przez inne Państwo Członkowskie do celów identyfikacji pojazdu w ruchu międzynarodowym lub jego ponownej rejestracji w innym Państwie Członkowskim. W celu ponownej rejestracji pojazdu wcześniej zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim, właściwe organy wymagają przedłożenia części I poprzedniego świadectwa rejestracji w każdym przypadku oraz przedłożenia części II, jeżeli została ona wydane. Organy te wycofują część (części) poprzednio wydanego świadectwa rejestracji i zachowują te ostatnie przez minimum 6 miesięcy. W terminie 2 miesięcy powiadamiają organy Państwa Członkowskiego, które dostarczyło świadectwo, o jego wycofaniu. Wycofane świadectwo zostaje zwrócone tym organom na ich wniosek, w terminie 6 miesięcy od jego wycofania. Art. 8 dyrektywy 1999/37/WE zobowiązał Państwa Członkowskie do wprowadzenia w życie tej dyrektywy do dnia 1 czerwca 2004 r. Oznacza to postępowanie z dokumentem rejestracyjnym jednakowo we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej. Należy podzielić pogląd zawarty w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2009 sygn. II SA/Po 1018/08, że art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym, w świetle przedstawionych celów dyrektywy Nr 1999/37/WE, powinien być w pierwszej kolejności interpretowany jako instrument służący funkcjonowaniu rynku wspólnotowego w zakresie obrotu pojazdami. Świadczą o tym wyroki Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 września 2007 r. C-297/05, system informacji prawnej Lex nr 309595, z 15 marca 2007 r. C-54/04, Lex nr 272777, wyrok z 24 kwietnia 2008 r. C-286/07, Lex nr 385359. W postępowaniu administracyjnym, jak stanowi art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie przepisów prawa to działanie w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 Konstytucji RP), które obowiązują w dniu wydania decyzji. Oznacza to obowiązek przedłożenia dowodu rejestracyjnego na dzień rejestracji, a nie na dzień wyrejestrowania samochodu z Niemiec. Z karty pojazdu wynika, że pojazd ten został po raz pierwszy dopuszczony do ruchu [...] marca 1970 r., następnie przerejestrowany [...] grudnia 1988 r., [...] kwietnia 1989r., [...] czerwca 1992 r. – po tej rejestracji nastąpiło wyrejestrowanie pojazdu i ponowna rejestracja miała miejsce [...] maja 1994 r. Z potwierdzenia wyrejestrowania wynika, że pojazd został wyrejestrowany tymczasowo z tą samą datą tj. [...] maja 1994 r., a dowód rejestracyjny zatrzymano. Między tymi dwiema informacjami istnieje sprzeczność. Być może dokonano rejestracji, aby tego samego dnia wyrejestrować, jednakże takie postępowanie wydaje się nielogiczne, skoro pojazd już był wyrejestrowany. Nie wiadomo, co się działo z tym pojazdem od 1994 r. r. do daty jego kupna (sierpień 2010 r.) przez skarżącego. Okoliczności tą należy wyjaśnić uzyskując stosowne informacje od władz niemieckich. Podstawą żądania informacji może być art. 9 dyrektywy, który przewiduje, że Państwa Członkowskie wspierają się nawzajem w wykonaniu niniejszej dyrektywy. Mogą wymieniać informacje na poziomie dwu- lub wielostronnym, w szczególności w celu kontroli, przed jakąkolwiek rejestracją pojazdu, jego statusu prawnego, w miarę potrzeb, w Państwie Członkowskim, w którym był on wcześniej zarejestrowany. Taka kontrola może obejmować w szczególności wykorzystanie sieci elektronicznej. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.) w § 3 pkt 4 przewiduje, że w przypadku zgłoszenia do rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z zagranicy i zgłoszenia utraty, kradzieży, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracyjnego, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdu za granicą, właściciel pojazdu dołącza wydany przez ten organ wtórnik dowodu rejestracyjnego. Jakkolwiek przepis ten nakłada obowiązek na właściciela, to jednak w tym wypadku przedmiotem zapytania do władz niemieckich należy uczynić pytanie, czy obecnie można uzyskać wtórnik dowodu rejestracyjnego (może być w archiwalnym systemie informatycznym). Przepisy Prawa o ruchu drogowym, jak i przepisy cytowanego rozporządzenia nie przewidują odstępstw – co do zasady – od przedłożenia poprzedniego dowodu rejestracyjnego. Regułą jest przedłożenie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany (art. 72 ust. 1 pkt. 5 ustawy). Wyjątki od obowiązku przedłożenia dowodu rejestracyjnego dotyczą: - pojazdu zakupionego po przepadku na rzecz Skarbu państwa lub na rzecz jednostki samorządy terytorialnego, - pojazdu zakupionego od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, - pojazdu czasowo wycofanego z ruchu; w tym przypadku zamiast dowodu rejestracyjnego wymaga się przedstawienia decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, - pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 – w przypadku powtórnej rejestracji Wyjątki od zasady podlegają ścisłej interpretacji. Cytowane rozporządzenie przewiduje sytuacje nadzwyczajne, typu zgubienie dowodu rejestracyjnego, kradzież, zniszczenie, ale w takiej sytuacji należy przedłożyć wtórnik dowodu rejestracyjnego. W przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji. Obowiązujące przepisy nie przewidują sytuacji, gdy w ogóle nie przedstawia się żadnych danych równoznacznych z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym. Przepisy dotyczące rejestracji pojazdów dotyczą wszystkich państw Unii Europejskiej. Nie mogą być one zaskoczeniem, również dla obywatela amerykańskiego. W nawiązaniu do cytowanego kilkakrotnie wyroku WSA w Poznaniu sygn. II SA/Po 1018/08 należy nadmienić, że wyroki innych sądów nie są źródłem prawa. Sąd rozstrzygając sprawę kieruje się przepisami prawa. Zresztą stan faktyczny opisany w tym wyroku jest inny niż w niniejszej sprawie (przykładowo - samochód sprowadzony w 2002 r. w czasie, gdy nie wdrożono dyrektywy 1999/37/WE, a w sprawie niniejszej samochód sprowadzony w 2010 r., gdy wprowadzono dyrektywę) W trakcie dalszego postępowania należy podjąć próbę uzupełnienia wskazanego materiału dowodowego. Organy niemieckie nie odpowiedziały na pytanie, czy możliwa jest tymczasowa rejestracja pojazdu w chwili jego wywozu. Pytanie to należy powtórzyć. Komunikat interpretacyjny komisji w sprawie procedur rejestracji pojazdów silnikowych pochodzących z innego państwa członkowskiego (2007/C 68/04) (Dz.U UE C z dnia 24 marca 2007 r.) wskazuje, że istnieją dwie metody zgodnego z prawem przewiezienia pojazdu silnikowego do państwa członkowskiego przeznaczenia: pojazd silnikowy posiada profesjonalne tablice rejestracyjne lub pojazd silnikowy posiada tymczasowe tablice rejestracyjne. Sąd uważa za wskazane przesłuchanie skarżącego na okoliczności związane z zakupem samochodu, uzyskanymi od sprzedającego informacjami na temat dokumentów tego samochodu i sposobu jego sprowadzenia do Polski. Podstawą tego działania jest przepis art. 86 K.p.a. wskazujący, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę Ze względu na to, że skarżący jest obywatelem USA, członkiem wojsk NATO, należało także sięgnąć do stosownej umowy. Z umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podpisanej w Warszawie dnia 11 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 10, poz. 422) nie wynika, aby pobyt sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki miał miejsce na terytorium wyłączonym spod jurysdykcji państwa polskiego. Zastosowanie ma zatem prawo polskie, w tym dotyczące rejestracji pojazdów. Organy administracji podejmują samodzielne decyzje i stwierdzenia władz niemieckich, że dokumenty te są wystarczające do rejestracji pojazdu w Polsce jest tylko poglądem tych organów. Organ I instancji sugerował, że pojazd należało zarejestrować na terenie N.w celu jego wywozu za granicę i uzyskać stosowny dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne, tym bardziej, że zdaniem skarżącego, wszystkie dostarczone dokumenty są wystarczające do zarejestrowania pojazdu. Co prawda pełnomocnik skarżącego kwestionuje taką możliwość, nie wydaje się to jednak przekonujące, ponieważ swobodny przepływ towarów jest podstawą Unii Europejskiej. Jak trafnie zauważył organ I instancji, byłoby to podstawą do rejestracji na terytorium RP. Stwierdzenie to należy odczytać jako sugestię, a nie władczą dyrektywę. Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie jak w sentencji.