II SA/Bd 962/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 19 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zaniechania prowadzenia dalszych robót budowlanych oddala skargę. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nr [...], którą na podstawie art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071, z późn. zm.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), uchylona została w całości decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...], znak: [...], dot. nakazania H. G. zaniechania prowadzenia dalszych robót budowlanych związanych z dociepleniem ścian zewnętrznych budynku gospodarczego o funkcji mieszkalnej, zlokalizowanego przy ul. [...] w B. Organ II instancji jednocześnie umorzył postępowanie organu I instancji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło na podstawie następujących okoliczności faktycznych i prawnych sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. podjął, w związku z przekazaniem mu przez Prezydenta Miasta B. (postanowieniem z dn. [...], znak: [...]), sprawy przystąpienia przed dokonaniem stosownego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej do realizacji docieplenia budynku gospodarczego o funkcji mieszkalnej, usytuowanego przy ul. [...] w B. (tj. budynku znajdującego się w głębi nieruchomości), użytkowanego przez H. G. Organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności wykonywania robót budowlanych związanych z dociepleniem. W toku postępowania organ stwierdził, że inwestor- H. G., dokonała zgłoszenia - w dniu 31 sierpnia 2009 r., lecz nastąpiło to już po rozpoczęciu owych robót, co jest niezgodne z przepisami obowiązującego Prawa budowlanego - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tj.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) - art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 4. W związku z powyższym, PINB dla Miasta B. dokonał oględzin ww. budynku w dniu 7 października 2009 r., podczas których stwierdził wykonanie docieplenia trzech ścian zewnętrznych (dwóch szczytowych i tylnej) płytami styropianowymi o grubości 10 cm, bez właściwego ich wykończenia zaprawą klejową i tynkiem, co obrazuje dokumentacja zdjęciowa. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...], znak: [...], wstrzymał prowadzenie rzeczonych robót, w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Jednak ze względów proceduralnych zostało ono uchylone przez organ II instancji - postanowieniem z dn. [...], znak: [...] i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Zwrócono uwagę przede wszystkim na brak właściwego ustalenia wszystkich stron tego postępowania. PINB dla Miasta B. powtórnie wydał postanowienie w tym przedmiocie dnia [...], znak: [...]. Przy czym, od tego orzeczenia żadna ze stron nie wniosła zażalenia, zatem stało się ono ostateczne, w rozumieniu art. 16 kpa. W dalszym toku podejmowanych przez organ I instancji czynności dokonano zawieszenia postępowania w rzeczonej sprawie - postanowieniem z dn. [...], jednak po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez inwestora, organ II instancji uchylił owe zawieszenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia - postanowieniem z dn. [...]. PINB kontynuując swoje działania, zakończył je decyzją z dn. [...] orzekającą o zaniechaniu prowadzenia dalszych robót budowlanych dotyczących ocieplenia ścian rzeczonego obiektu, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 obowiązującego Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wyjaśniając, iż w przypadku samowolnie wykonywanych robót budowlanych, co miało miejsce w niniejszym przypadku, organ nadzoru budowlanego może decyzją nakazać inwestorowi zaniechania prowadzenia dalszych robót bądź ich rozbiórkę lub doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, co wynika z treści ww. przepisu. Od ww. orzeczenia odwołała się H. G., informując iż wykonane w części docieplenie ulegnie zniszczeniu bez właściwego wykończenia, co narazi ją na dodatkowe koszty dot. utrzymania budynku w należytym stanie technicznym. Odwołania wniesione zostały również przez A. S. i F. S., współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w B., którzy żądają rozbiórki wykonanych robót budowlanych. Organ II instancji rozpatrując ww. wnioski dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy i stwierdził, iż rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie może się ostać. Należy zauważyć, iż przepis zawarty w art. 51 ust. 1 pkt 1 stanowi: "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust.1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych ... ". Z zebranych dokumentów wynika, że postanowienie PINB o wstrzymaniu robót z dn. [...] nie posiadało mocy prawnej w czasie wydawania przez PINB zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 50 ust. 4, postanowienie takie traci ważność w terminie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia, chyba że w tym czasie zostanie wydana decyzja w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast owa decyzja wydana została znacznie później, tzn. ww. postanowienie inwestor otrzymał 8 stycznia 2010 r., a decyzję wydano 2 czerwca 2010 r., zatem po ponad czterech miesiącach. Organ ustalił, że nawet odliczając czas zawieszenia przedmiotowego postępowania, tj. od 4 marca br., do 31 marca 2010 r., termin 2 miesięcy również nie jest zachowany. W tych okolicznościach sprawy organ powołując się na art. 51 ust.1 stwierdził, że decyzję należało wydać w terminie 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W ocenie organu odwoławczego przekroczenie terminu spowodowało wydanie decyzji przez organ I instancji, decyzja wydana została z rażącym naruszeniem. W związku z powyższym uchybieniem Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 kpa, ponieważ prowadzenie postępowania po upływie ważności postanowienia wydanego w oparciu o art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego nie ma mocy prawnej i jest bezprzedmiotowe. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów stron podnoszonych w odwołaniach od decyzji pierwszoinstancyjnej wskazał, iż z uwagi na kasacyjny charakter decyzji wydanej po rozpatrzeniu odwołania, należało odstąpić od szczegółowego ustosunkowania się do nich, bowiem sprawa stała się bezprzedmiotowa i organ II instancji nie może jej merytorycznie rozpatrywać. W skardze do WSA w Bydgoszczy A. S. zarzucił, że decyzja Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr: [...] została wydana z rażącym naruszaniem prawa materialnego - budowlanego i procesowego - przepisów kpa. Wskazał na naruszenie: - art. 51 prawa budowlanego w zw. z art. 105 § 1 kpa, - art. 50 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 50 ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, - art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 kpa, art. 107 kpa, art. 77 kpa, art. 7 kpa, art. 10 kpa, art. 6 kpa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, postanowienia z dnia [...] [...] o wstrzymaniu robót budowlanych oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi oświadczył, że zaskarżona decyzja narusza w sposób istotny powołane wyżej przepisy prawa i szkodzi jego interesom materialno-prawnym i procesowym. Ma on interes prawny w uzyskaniu merytorycznej decyzji rozstrzygnięcia co do istoty w sprawie dotyczącej przedmiotowej samowoli budowlanej. Zdaniem skarżącego organ II instancji błędnie zrozumiał i zastosował przepis art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż całkowicie pominął w dostarczeniu postanowienia z dnia [...] [...] inne strony tego postępowania, przede wszystkim skarżącego i jego wnioski dowodowe w aktach sprawy, do których K-PWINB mając obowiązek się nie odniósł i pominął milczeniem mający istotny wpływ na nieprawidłowy tok postępowania naruszający przepisy o postępowaniu administracyjnym. Art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego nie mówi nic o utraceniu ważności postanowienia o wstrzymaniu robót po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia inwestorowi, jak zostało stwierdzone w zaskarżonej decyzji. Skarżący uważa, że jest stroną postępowania jako współwłaściciel nieruchomości w tym przedmiotowego budynku w 5/8 części, dla którego prawidłowe zakończenie ostateczną decyzją ma bardzo ważne znaczenie a pomniecie go w skutecznym doręczeniu istotnego postanowienia, które zawiera naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 przez błędne jego zastosowanie, albowiem winien być zastosowany art. 50 ust. pkt 1 i uniemożliwienie jemu jako stronie zaskarżenia do II instancji K-PWINB stanowi rażące naruszenie postępowania mający istny wpływ na końcowy wynik postępowania - zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, organ I instancji PINB dla M. B. skutecznie nie doręczył skarżącemu ww. postanowienia z dnia [...] [...], naruszając art. 10 kpa nie ma rozpoczęcia biegu terminu 2 miesięcy od dnia dostarczenia jemu jako stronie tego postanowienia. Uważa, że nie zawinił w przekroczeniu terminu 2 miesięcy i nie doręczeniu przez PINB postanowienia z dnia [...], lecz PINB, który sam dwukrotnie przedłużył termin wydania decyzji i jednocześnie w sposób całkowicie nieuzasadniony zawiesił postępowanie z tego powodu nie można skutków negatywnych i szkodliwych zaniedbania organu rozstrzygającego sprawę przerzucać na skarżącego. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 30 marca 2011 r. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym S. K. W protokole rozprawy Sąd oddalił wniosek w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z § 2 ustawy p.p.s.a., Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania procesowego i materialnego. Na wstępie należy wyjaśnić, że nie ma wpływu na wynik sprawy śmierć S. K. Sąd pismem z dnia 3 stycznia 2011 r. zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego w B. o nadesłanie aktu zgonu wyżej wymienionego. Z nadesłanego odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że S. K. zamieszkały ostatnio w K., ul. [...] zmarł w dniu 28 marca 2006 r. Oznacza to, że nigdy nie został skutecznie zawiadomiony o prowadzonym w przedmiotowej sprawie postępowaniu. Pomimo, iż pisma procesowe były do tej osoby kierowane, nigdy nie nastąpiło skuteczne doręczenie jej korespondencji. Po drugie żadna z zaskarżonych decyzji nie uczyniła osoby zmarłej podmiotem praw i obowiązków. W tych okolicznościach sprawy nie można uznać, że postępowanie było prowadzone z udziałem osoby zmarłej, albo, że też była ona adresatem praw i obowiązków. Nigdy tej osoby nie zawiadomiono o wszczęciu postępowania. Z adnotacji na zwrotnych potwierdzeniach odbioru wynika, że korespondencja była nieodbierana z tego powodu, że osoba ta nie żyła. Wyżej opisana sytuacja jest odmienna od takiej, w której dochodzi do wszczęcia i prowadzenia postępowania w stosunku do osoby zmarłej. W przedmiotowej sprawie jedynie podjęto starania zawiadomienia o prowadzonym postępowaniu osoby zmarłej jako strony mającej interes prawy. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Charakter strony postępowania administracyjnego przysługujący osobie fizycznej wygasa wraz z jej śmiercią. Nie zaszły zatem w rozpoznawanej sprawie okoliczności, iż zostało w stosunku do osoby zmarłej wszczęte i prowadzone postępowanie, a w konsekwencji wydana została decyzja administracyjna. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie doszło przy wydawaniu zaskarżonych decyzji do rażącego naruszenia prawa materialnego wyrażonego w przepisach art. 51 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 105 § 1 kpa oraz art. 50 ust. 1 pkt 1, 4, art. 50 ust. 4 i art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ustawa Prawo budowlane przewiduje odpowiedni tryb postępowania w przypadku samowolnie wykonanych robót budowlanych. W rozpoznawanej sprawie ocenie Sądu podlegają rozpoczęte samowolnie roboty budowlane polegające na ociepleniu budynku przy ul. [...] w B. zlokalizowanego na działce [...] obręb [...]. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na ociepleniu budynków o wysokości do 12 m. Natomiast w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wykonywanie tych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Oznacza to, że również roboty budowlane polegające na remoncie poprzez ocieplenie budynku można rozpocząć jedynie po zgłoszeniu ich właściwemu organowi, którego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane). Wszelkie odstępstwa od powyższego, a więc rozpoczęcie prac bez zgłoszenia lub przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, skutkuje uznaniem tych robot za wykonane samowolnie. Z uwagi na to, że rozpoczęte roboty budowlane polegające na remoncie wykonane zostały samowolnie zastosowanie w sprawie znalazł tryb postępowania przewidziany w art. 50, a w dalszej kolejności w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 50 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Na podstawie powyższego przepisu wydane zostało postanowienie PINB dla Miasta B. z dnia [...] nakazujące H. G. wstrzymać roboty budowlane prowadzone przy ociepleniu budynku, w którym ona zamieszkuje. Postanowienie stało się ostateczne, ponieważ strony nie skorzystały z uprawnienia wniesienia zażalenia. W aktach sprawy brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru powyższego postanowienia oprócz zwrotnego potwierdzenia odbioru przez H. G. w dniu 8 stycznia 2010 r. Okoliczność ta jednak nie ma wpływu na wynik sprawy, z tego względu, że strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu mogła w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o postanowieniu złożyć podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (art. 148 § 2 w zw. z art. 126 kpa). W myśl bowiem w myśl art. 16 § 1 kpa postanowienie, na które przysługuje zażalenie staje się ostateczne niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił je wszystkim stronom (vide: pkt 6 Komentarz Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, LEX/el. 2010 art.129 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071). Stan prawny: 2010.09.13. Zatem ochronę interesu podmiotu, któremu nie doręczono decyzji, w rozpoznawanej sprawie postanowienia, zapewnia instytucja wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Stanowisko to zostało utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. także wyr. NSA z dnia 27 sierpnia 1999 r., IV SA 1758/97, niepubl.; wyr. NSA z dnia 13 lipca 1999 r., IV SA 703/97, niepubl.; wyr. NSA z dnia 13 sierpnia 1998 r., IV SA 1094/96, niepubl.). Z uwagi na powyższe wydane postanowienie zrodziło obowiązek dla organu wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia jego wydania. Nie ma znaczenia, czy organy zapewniły stronom mającym interes prawny udział przy wydawaniu powyższego postanowienia, gdyż rozstrzygniecie to zostało skutecznie doręczone adresatowi, a więc podmiotowi praw i obowiązków. Konsekwencje prawne dotyczyły tylko i wyłącznie inwestora w tej sytuacji. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W rozpoznawanej sprawie ewidentnie termin na wydanie decyzji o nakazie został przekroczony. Postanowienie zostało wydane w dniu 4 stycznia 2010 r., a decyzja organu I instancji o nakazie została wydana w dniu 2 czerwca 2006 r. Nawet okres zawieszonego postępowania nie spowodował zachowania terminu. W tej sytuacji na podstawie art. 50 ust. 4 ustawy postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych utraciło ważność. Przepis ten stanowi, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. Organ I instancji wydając natomiast decyzję z dnia 2 czerwca 2010 r. o nakazie zaniechania dalszych robót budowlanych naruszył termin wynikający z art. 51 ust. 1 ustawy. Należy zatem podzielić stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji okazała się wadliwa i zastosowanie w tych okolicznościach znalazły art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 2 kpa. Przyjęty przez organ tryb postępowania odpowiada przepisom prawa. Pogląd ten został utrwalony w orzecznictwie sądów. W wyroku z dnia 13 maja 1999 r. sygn. akt III RN 2/99 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że: " Utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych stanowi podstawę umorzenia postępowania (art. 105 § 1 kpa w związku z art. 50 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).OSNP 2000/9/336, M.Prawn. 2000/6/391- Lex nr 39872. W wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1948/08, NSA wyraził pogląd, że: "Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy, którego celem jest umożliwienie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcie rozstrzygnięcia co do dalszych losów realizowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego jest ważne w okresie dwóch miesięcy. Jeżeli organ takiej decyzji nie wyda w tym terminie, postanowienie traci ważność z mocy prawa. To oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych, a wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 jest niemożliwe. Termin ten jest terminem prawa materialnego i jako taki nie może być przywrócony". W świetle powyższego należy uznać zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, ponieważ postępowanie objęte postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych należało umorzyć, co nie oznacza umorzenia postępowania w przedmiocie samowolnie wykonanych robót. Zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W takim przypadku wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 nie poprzedza postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. W konsekwencji wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 nie jest ograniczone terminem. Zatem upływ dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy nie stoi na przeszkodzie do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy. Jest to jednak odrębne postępowanie, które winno zostać poprzedzone sprawdzeniem, a więc oględzinami w miejscu samowoli. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku.