II SA/Bd 975/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Asystent Sędziego Dawid Myszyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi D. B. i S. B. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia ... 2014 r. nr ... w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. oddala skargę. Decyzją z dnia ... 2014 r. nr ... Starosta Ś. na podstawie art. 73 ust. 1- 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z zm.), art. 129 ust. 1 i 5, 130, 132 ust. 1a i 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z zm.) oraz art. 104 Kpa, ustalił z tytułu nabycia przez Powiat Ś. z dniem ... 1999 r. z mocy prawa za odszkodowaniem własności nieruchomości położonej w obrębie Z., gm. P. (działka nr ... o powierzchni ... i działka nr ... o powierzchni ... ha), zajętej pod drogą publiczną, zaliczoną do kategorii dróg powiatowych Z. –C. na rzecz D. i S. B. odszkodowanie w wysokości ... zł, w oparciu o operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego T. K., uznając, że sporządzono go prawidłowo i dlatego przyjęto za dowód. Organ wskazał też, że strona niezadowolona z ustalonego odszkodowania nie może żądać jego zmiany w oparciu o przekonanie, że ustalona kwota jest jej w odczuciu niewłaściwa; może natomiast skorzystać z możliwości którą stanowi art. 157 z czego nie skorzystano, a tylko przedstawienie drugiego operatu szacunkowego lub orzeczenia organizacji zawodowej rzeczoznawców dyskwalifikującej sporządzony operat, może stanowić przesłankę do uwzględnienia zmian proponowanych przez stronę. S. B. w imieniu własnym i żony D. złożył odwołanie wywodząc, że odszkodowanie zostało zaniżone w związku z nieprawidłowo prowadzonym postępowaniem w oparciu o operat, który sporządzono z naruszeniem prawa; organ naruszył art. 8, 9, 75 i 77 Kpa, nienależycie informując o prawach i obowiązkach, w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a rozstrzygnięcie oparł na wątpliwych dowodach, jakim jest operat wydany z naruszeniem prawa. Decyzją z dnia ... 2014 r., znak: ..., Wojewoda K.-P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 73 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. oraz art. 134 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 5, art. 154, art. 155 i art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 36 ust. 4 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego utrzymał w mocy zaskarżona decyzję, uznając że jest zgodna z prawem, a organ I instancji rzetelnie i wnikliwie zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy, a ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W operacie przedstawiono wnikliwą analizę lokalnego rynku nieruchomości podobnych, dokonano przeglądu umów sprzedaży niezabudowanych nieruchomości położonych w obrębie Z. od 1998 r. Tereny wzdłuż drogi Z. – C. to obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej, którego lokalizacja, nie generuje nowej funkcji mieszkalnej lub usługowej. Uwzględniając przeznaczenie nieruchomości przyległych do działek nr ... i ... w obowiązującym na dzień ... 1998 r. planie zagospodarowania przestrzennego, jak również niewielką ilość zawieranych umów sprzedaży na terenie obrębu Z. oraz niski poziom cen, nie ma żadnych przesłanek, by nieruchomości przyległe do ww. działek były postrzegane jako tereny inwestycyjne. W przypadku działki nr ..., z której wydzielono działkę nr ..., możliwość przeznaczenia jej na cele inwestycyjne przekreśla przebiegający gazociąg i strefa ochronna oraz nieprzekraczalne linie zabudowy wynikające z położenia przy drodze krajowej. Operat uwzględnia rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualne ceny w obrocie nieruchomościami, a wybór podejścia i metody wyceny rzeczoznawca uzasadnił. Operat jest logiczny, zupełny i zgodny z ustawą o gospodarce nieruchomościami i ww. rozporządzeniem z dnia 21 września 2004 r. W skardze na tę decyzję S. B. domagał się jej uchylenia i zarzucił naruszenie art. 151 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywodząc, że operat zawiera dyskwalifikujące go błędy, bowiem nie przyjął do porównania transakcji dot. nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne i ustalono zaniżone odszkodowanie oraz naruszenie art. 10 § 1 Kpa, nie zapewniając stronom możliwości udziału w postępowaniu. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W niniejszej sprawie należy także zwrócić uwagę na przepis art. 190 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi o związaniu sądów wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego w danej sprawie. W myśl art. 190 sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z akt sprawy wynika bowiem, że przed wydaniem opisanych w części wstępnej niniejszego uzasadniania decyzji - decyzją z dnia ... 2010 r., znak: ..., Starosta Ś. ustalił odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w łącznej wysokości ... zł (tj. w kwocie niższej niż po ponownym rozpatrzeniu sprawy). Następnie odwołanie od tej decyzji Starosty Ś. wniósł S. B., działając we własnym imieniu oraz w imieniu żony D. B., kwestionując prawidłowość ustalenia przez rzeczoznawcę kwoty odszkodowania za nieruchomość zajętą z mocy prawa pod drogę publiczną, a decyzją z dnia ... 2011 r., znak: ..., Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, uznając, iż operaty szacunkowe, w których określono wartość nieruchomości zostały sporządzone prawidłowo, w oparciu o właściwe przepisy i należało je przyjąć za dowód w sprawie, a strony postępowania nie skorzystały z uprawnienia do przedłożenia innego operatu szacunkowego, który mógłby stanowić dowód w sprawie. Na tą decyzję D. B. i S. B. wnieśli skargę wnosząc o uchylenie w całości - jako wydanych z naruszeniem prawa - zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia ... 2010 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego art. 151 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 36 i 52 ust. 5 ww. rozporządzenia i przepisów postępowania – art. 7-9, 75 § 1 i 107 § 3 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał skargę za niezasadną i oddalił ją wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 374/11, przyjmując że operat szacunkowy został sporządzony z poszanowaniem zasad wskazanych w ustawie i zawiera wszystkie wymagane ustawą elementy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli D. B. i S. B., zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów, zarzucając naruszenie art. 134 ust. 1 oraz art. 151 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 26 ust. 1 i 3 oraz § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, kwestionując operat szacunkowy będący podstawą odszkodowania za grunty zajęte pod drogę. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1771/11, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i decyzję Wojewody K.-P. z dnia ... 2011 r., znak: ... oraz decyzję Starosty Ś. z dnia ... 2010 r., znak: .... W uzasadnieniu swego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 oraz art. 151 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. należy uznać za usprawiedliwiony. Organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji bezkrytycznie przyjęły wartość nieruchomości ustaloną operatem szacunkowym i nie skontrolowały jego legalności, czyli sporządzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami. Chybiony był natomiast zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 oraz art. 151 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy w związku z § 26 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozpoznając wniosek ponownie, organy zobowiązane będą przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z zawartymi w treści uzasadnienia wskazówkami, uwzględniając zmianę przepisu § 36 rozporządzenia, która nastąpiła w dniu 26 sierpnia 2011 r. Z akt sprawy wynika, że rozpoznając ponownie po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny wniosek o odszkodowanie, Starosta Świecki zlecił sporządzenie nowego operatu szacunkowego innemu niż poprzednio rzeczoznawcy majątkowemu. Rzeczoznawca majątkowy T. K. w swoim operacie szacunkowym z dnia ... 2013 r. wskazał, iż wartość nieruchomości wynosi ... zł, co zakwestionował w piśmie z dnia ... 2013 r. skarżący S. B., a Starosta Ś. w celu uzgodnienia interesów stron oraz umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w dniu ... 2013 r. przeprowadził rozprawę administracyjną, na którą stawili się D. i S. B. oraz rzeczoznawca majątkowy T. K. W trakcie rozprawy wnioskodawcy ponownie kwestionowali operat szacunkowy, wskazując, iż przy sporządzaniu go zastosowano nieodpowiednie przepisy oraz rażąco zaniżono cenę nieruchomości. Rzeczoznawca dodatkowo w piśmie z dnia ... 2013 r. wyjaśnił, że operat szacunkowy został sporządzony z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa oraz orzecznictwa sądowego, a wartość nieruchomości określono na podstawie cen transakcyjnych uzyskiwanych na rynku lokalnym i materia wyceny nieruchomości uregulowana została w § 36 rozporządzenia. Podkreślił, iż przypadki nabywania gruntów pod drogi publiczne od osób fizycznych przez jednostki samorządu terytorialnego w ramach regulacji stanów prawnych i uzyskane w nich ceny nie mogą być podstawą do określenia wartości nieruchomości zajętych pod drogi publiczne z uwagi na brak wolnorynkowego charakteru tych transakcji. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić że okolicznością bezsporną jest, że decyzją z dnia ... 2009 r., znak: ... Wojewoda K. – P. stwierdził nabycie przez Powiat Ś. z dniem ...1999 r., z mocy prawa, własności części nieruchomości położonej w obrębie Z. gm. P., oznaczonej w projekcie podziału jako działka nr ... o powierzchni ... ha i nr ... o powierzchni ... ha, jako własność osób fizycznych, zajętej w dniu ...1998 r. pod drogę publiczną, zaliczoną od ....1999 r. do kategorii dróg powiatowych. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z zm.) nieruchomości pozostające w dacie ... 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem ... 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem, a po myśli art. 73 ust. 4 tej ustawy odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, która z dniem ... 1999 r. stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, ustala się i wypłaca według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w stosownym terminie. Podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu na dzień wejścia w życie ustawy czyli na dzień 29 października 1998 r. Problematykę dotyczącą odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość regulują przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w art. 128 - 135 (dział III rozdział 5 ustawy) oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, a w szczególności rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.), który w § 36 zawiera przepisy dotyczące wyceny gruntów zajętych pod drogi publiczne. Przepisy te – na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie w przywołanym wyżej wyroku z 27 lutego 2013 r. I OSK 1771/11 został z dniem 26 sierpnia 2011 r. w sposób istotny znowelizowany przez rozporządzenie Rady Ministrów z 4 lipca 2011 r. (Dz. U. Nr 165, poz. 985). Zgodnie z ust. 4 w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych stosując odpowiednio przepisy ust. 1-3 tegoż § 36. Stanowią zaś one, że wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r., Nr 72, poz. 620) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. W przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym (ust. 2). W przypadku gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się w następujący sposób: 1) wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących stanowi iloczyn wartości 1 m² gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, 2) wartość nieruchomości zajętych pod drogi publiczne stanowi iloczyn wartości 1 m² gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni - powiększony, na podstawie badania rynku nieruchomości, nie więcej niż o 50% (ust. 3). Natomiast po myśli przepisu ust. 6 tegoż § 36 przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych, wydzielonych, nabywanych, zajętych lub przejętych pod drogi a w szczególności – między innymi- przy określaniu wartości nieruchomości lub ich części dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.), z tym że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień ... 1998 r.; nie uwzględnia się nakładów dokonanych przez osobę uprawnioną po utracie prawa do władania gruntem. Konfrontując powyższe przepisy z znajdującym się w aktach operatem szacunkowym z ... 2013 r. sporządzonym przez rzeczoznawcę T. K., sąd stwierdza, że określając wartość rynkową nieruchomości położonej w obrębie Z., gm. P., oznaczonej obecnie w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr ... o powierzchni ... ha i działka nr ... o powierzchni ... ha, rzeczoznawca zastosował właściwe przepisy i prawidłowo przyjął datę, na którą uwzględniono stan przedmiotu wyceny, tj. na dzień ... 1998 r., zaś wartość nieruchomości określił na dzień wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Rzeczoznawca stwierdził, że według stanu na dzień ... 1998 r. przez teren działki nr ..., z której wydzielona została działka nr ..., poprowadzony był gazociąg wysokiego ciśnienia G. - B. Obowiązujący w roku 1998 plan zagospodarowania przestrzennego wyznaczał dla tego gazociągu strefę ochronną z zakazem lokalizacji w jej obrębie obiektów budowlanych. Uwzględniając przebieg gazociągu oraz minimalną odległość nowych obiektów budowlanych, jaką należy zachować od krawędzi jezdni drogi krajowej wynikającą z przepisów ustawy o drogach publicznych, należało uznać, że nieruchomość ta nie mogła i nie może być postrzegana jako grunt inwestycyjny, gdyż zmiana sposobu jej użytkowania z uwagi na istniejące ograniczenia nie jest możliwa. Wskazał także, iż obecnie umów sprzedaży nieruchomości zajętych pod drogi publiczne praktycznie się już nie spotyka, ponieważ regulacja stanów prawnych w zasadzie się zakończyła, a nieruchomości pod nowe inwestycje drogowe nabywane są aktualnie przede wszystkim w drodze decyzji administracyjnych za odszkodowaniem, na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Tak więc uwzględniając stan rynku i analizując zawierane umowy sprzedaży uznać należy, że zarówno na rynku lokalnym, jak i regionalnym nie notuje się umów sprzedaży nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, wobec czego określenia wartości działek nr ... i ... nie można dokonać na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przedmiotem analizy były transakcje zarówno na rynku lokalnym (powiat Ś.) jak i regionalnym obejmującym znaczny obszar zachodniej części województwa K. – P. Dlatego też zasadne było określenie wartości szacowanych działek zgodnie z § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia, przyjąwszy przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, którymi na dzień ... 1998 r. były grunty przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na cele rolnicze, przy czym uwzględniono fakt, że wśród gruntów przyległych do działki nr ... przeważały nieruchomości, rolne z ekstensywną zabudową mieszkalną a sąsiedztwo działki nr ... stanowiły niezabudowane grunty rolne. W ocenie Sądu operat zawiera prawidłową i wnikliwą analizę rynku nieruchomości podobnych. Wynika z niego m.in. że rzeczoznawca dokonał przeglądu umów sprzedaży niezabudowanych nieruchomości. Operat uwzględnia rodzaj położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami, a wybór podejścia i metody wyceny został przez rzeczoznawcę wystarczająco uzasadniony, co jest realizacją treści art. 134 ust. 2 ustawy z 21 lipca 1999 r. Odnosząc się jeszcze do zarzutów skarżących podważających prawidłowości sporządzenia i rzetelności operatu, należy zauważyć, że skarżący nie skorzystali z możliwości jakie im stwarzał przepis art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stanowi on m.in., że oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Po myśli tego przepisu operat szacunkowy w odniesieniu do którego została wydana opinia negatywna od dnia wydania tej oceny traci charakter opinii o wartości nieruchomości. W ocenie Sądu nie doszło więc do naruszenia wyżej przywołanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia wykonawczego z ... 2004 r. w wersji obowiązującej od ... 2011 r. Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania w szczególności dotyczących zbierania i oceny materiałów dowodowych oraz uzasadniania decyzji. Ze szczególną zaś mocą należy podkreślić, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 10 Kpa skoro jak wynika z akt, organ odwoławczy pismem z dnia ... 2014 r. zawiadomił strony, iż stosownie do treści tego przepisu przed wydaniem decyzji przysługuje im prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Pismo to doręczono skarżącym w dniu ... 2014 r. wraz z postanowieniem o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Skarżący nie skorzystali z możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, mimo że zaskarżoną decyzję wydano dopiero ... 2014 r., a więc po upływie ponad dwóch miesięcy od odebrania przez skarżących powyższego zawiadomienia. Nie ulega wątpliwości, że skarżący mieli wystarczającą ilość czasu na zapoznanie się z aktami, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i złożenie nowych wniosków dowodowych. Badając legalność zaskarżonej decyzji (a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) Sąd stwierdził także, że w toku postępowania zakończonego tymi decyzjami organy w pełni wykonały polecenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. Nie dopatrując się więc naruszenia przepisów obowiązującego prawa, wobec braku którejkolwiek z przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a- c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i nie dopatrując się przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy orzekł jak w sentencji.