II SA/Bd 976/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2009 r., nr SKO-[...] w przedmiocie skargi na działanie samorządowego kolegium odwoławczego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 8 października 2009 r. W. K. – skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2009 r., nr SKO-[...] którym udzielono wyjaśnień w związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem z dnia 31.07.2009r. W oparciu o zarządzenie Sędziego WSA z dnia 18 listopada 2009 r. Sąd wezwał W. K. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku, wskazanie prawidłowego adresu do doręczeń. Skarżąca pismo odebrała osobiście w dniu 16 grudnia 2009 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 7). Termin do uzupełnienia braku upłynął dnia 23 grudnia 2009 r. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 46 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Jest to uzasadnione tym, że dane te mają umożliwić sądowi skuteczne komunikowanie się z osobami biorącymi udział w postępowaniu, a zwłaszcza skuteczne dokonywanie doręczeń. Pojęcie miejsca zamieszkania dotyczy wyłącznie podmiotów będących osobami fizycznymi. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania jest miejscowość, gdzie osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. O miejscu zamieszkania nie decyduje samo zameldowanie, ale zamiar stałego lub długotrwałego przebywania w danym miejscu, połączony z wolą koncentracji w nim spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z 15 maja 2001r., V SA 1496/00, Lex nr 54454). Na potrzeby procesowe nie wystarczy jednak wskazanie wyłącznie miejscowości, w której dana osoba przebywa, bowiem takie określenie miejsca zamieszkania nie umożliwia skutecznego dokonywania doręczeń. Przez pojecie ,,określenie miejsca zamieszkania" należy rozumieć podanie adresu – tj. oprócz nazwy miejscowości również nazwy ulicy, numeru domu i mieszkania, numeru pocztowego kodu adresowego i siedziby właściwego do doręczeń urzędu pocztowego. Te same reguły obowiązują przy oznaczaniu adresu do doręczeń, jeśli strona nie ma miejsca zamieszkania. Jeśli wskazanie adresu zamieszkania ani adresu do doręczeń nie jest możliwe, wnoszący pismo powinien wskazać, że miejsce zamieszkania nie jest znane, przedstawiając informację Biura Ewidencji Ludności lub Centralnego Biura Adresowego, i złożyć wniosek o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu. W takiej sytuacji niewskazanie miejsca zamieszkania czy adresu do doręczeń nie będzie stanowić braku formalnego pisma (por. postanowienie SN z 26 kwietnia 1979r., II CZ 44/79, OSNCP 1979, nr 11, poz. 224). Skarżąca w wyznaczonym przez Sąd terminie nie oznaczyła miejsca swojego zamieszkania, ani nie wskazała adresu do doręczeń, ani też nie podała, że jej miejsce zamieszkania nie jest znane. Wobec tego koniecznym stało się odrzucenie jej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (cyt. na wstępie).