II SA/Bd 981/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego we Włocławku na uchwałę Rady Powiatu we Włocławku z dnia 28 listopada 2017 r. nr XXIX/291/17 w przedmiocie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. II SA/Bd 981/18 Uzasadnienie Rada Powiatu we Włocławku, uchwałą z dnia 28 listopada 2017 r. Nr XXIX/291/17 w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg położonych na obszarze powiatu włocławskiego na parking strzeżony oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2018 r. (Kujaw. z 2017r., poz. 5106), działając na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1868) oraz art. 130a ust. 6 oraz ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260) w związku z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywania na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r. poz. 772), ustaliła w § 1 ust. 1 za usuwanie pojazdów z dróg położonych na obszarze powiatu włocławskiego na koszt właściciela przez jednostkę wyznaczoną przez Starostę Włocławskiego opłatę w wysokości: 1) rower lub motorower - 113 zł; 2) motocykl - 223 zł; 3) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. - 486 zł; 4) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t. do 7,5 t. - 606 zł; 5) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t. do 16 t. - 857 zł; 6) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t. - 1. 263 zł; 7) pojazd przewożący materiały niebezpieczne - 1. 537 zł. W § 1 ust. 2 Rada Powiatu ustaliła za parkowanie usuniętego na koszt właściciela pojazdu na wyznaczonym przez Starostę Włocławskiego parkingu strzeżonym, za każdą dobę przechowywania opłatę w wysokości: 1) rower lub motorower - 20 zł; 2) motocykl - 27 zł; 3) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. - 40 zł; 4) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t. do 7,5 t. - 52 zł; 5) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t. do 16 t. - 75 zł; 6) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t. - 136 zł; 7) pojazd przewożący materiały niebezpieczne - 200 zł. W § 2 Rada Powiatu ustaliła wysokość kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od jego usunięcia, które obowiązany jest pokryć właściciel pojazdu: 1) rower lub motorower - 90 zł; 2) motocykl - 178 zł; 3) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. - 389 zł; 4) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t. do 7,5 t. - 489 zł; 5) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t. do 16 t. - 686 zł; 6) pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t. - 1010 zł; 7) pojazd przewożący materiały niebezpieczne - 1230 zł. Zgodnie z § 3 wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Powiatu. W § 4 uchwalono, że uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego i wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Prokurator Rejonowy we Włocławku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na ww. uchwałę z dnia 28 listopada 2017 r. Nr XXIX/291/17 Rady Powiatu we Włocławku, której zarzucił rażące naruszenie art. 130 a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2017r., poz. 1260), polegające na przekroczeniu przez Radę upoważnienia ustawowego do wydania uchwały, zawartego w powyżej wskazanych przepisach, poprzez ustalenie wysokości opłat za usunięcie pojazdu w maksymalnych stawkach określonych przez Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 lipca 2017 roku, bez uwzględnienia rzeczywistych kosztów ponoszonych przez Powiat Włocławski. Na podstawie art. 147 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przepisów zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi prokurator, powołując się na art. 130 a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym wskazał, że zaskarżona uchwała określiła wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg powiatu włocławskiego, wysokość opłat za parkowanie pojazdów na wyznaczonym przez Starostę Włocławskiego parkingu strzeżonym, każdą dobę przechowywania oraz wysokość kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od jego usunięcia. Wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg powiatu włocławskiego oraz wysokość opłat za parkowanie pojazdów na wyznaczonym przez Starostę Włocławskiego parkingu strzeżonym, za każdą dobę przechowywania została określona w zaskarżonej uchwale w takiej samej wysokości jak w Obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 roku - M. P. 2017, poz. 772. Przesłankami materialnoprawnymi kształtującymi treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 130a ust. 6a ustawy są: konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na terenie danego powiatu. Sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest z kolei obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek materialnoprawnych, a kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia, a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem wzięcia "pod uwagę", co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. W ocenie skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej uchwały Rady Powiatu we Włocławku jest bardzo lakoniczne, przytacza jedynie treść przepisów, które zawierają delegację dla rady powiatu do określenia stawek. Jednocześnie skarżący podniósł, że opłaty te będą dotyczyć osób, które naruszają przepisy i swoim postępowaniem utrudniają ruch lub stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu. Zgodnie z ustawą opłaty te stanowią dochód własny powiatu. Skarżący wskazał, że na sesji Rady Powiatu z dnia 28 listopada 2017 r. poinformowano, że Komisja na posiedzeniu w dniu 21 listopada 2017 r. analizowała projekt uchwały dotyczący ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg położonych na obszarze powiatu" włocławskiego na parking strzeżony oraz wysokości kosztów powstałych w 'wyniku odstąpienia od usunięcia pojazdu na 2018 roku. Pytania dotyczyły przyczyn wzrostu opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Po dyskusji komisja pozytywnie, jednogłośnie zaopiniowała projekt ustawy. Na sesji radni nie podjęli dyskusji. Zdaniem prokuratora przy podejmowaniu uchwały Rada Powiatu we Włocławku pominęła rzeczywiste koszty usuwania pojazdów z dróg powiatu włocławskiego oraz koszty parkowania pojazdów na parkingach strzeżonych w 2018 roku. Z informacji uzyskanej od Przewodniczącego Rady Powiatu we Włocławku w dniu 30 lipca 2018 roku, w chwili podejmowania uchwały radzie nie były znane faktyczne koszty usuwania i przechowywania pojazdów na terenie Powiatu Włocławskiego. Z pisma z dnia 27 czerwca 2018 roku adresowanego do Przewodniczącego Rady Powiatu we Włocławku wynika, że usuwaniem pojazdów z dróg powiatu włocławskiego zajmuje się P.H.U A., ul. P., [...] W. Ceny jednostkowe dla wykonawcy w/w zamówienia publicznego zostały określone w większości w cenach jednostkowych brutto znacznie niższych niż wysokość opłat wskazanych w zaskarżonej uchwale. Prokurator w uzasadnieniu skargi w tabelach zestawił dysproporcje w wysokości opłat za poszczególne rodzaje pojazdów, ujmując w tabeli pierwszej wykaz za maksymalne stawki opłat obowiązujące w 2018r. , opłaty według uchwały oraz opłaty wynikające z umowy zawartej z wykonawcą. W drugiej z tabel zestawił wysokość opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych za każdą dobę z uwzględnieniem maksymalnej stawki obowiązującej w 2018r. oraz opłaty wg Uchwały. Prokurator wskazał, że przechowywaniem pojazdów zajmuje się Powiatowy Zarząd Dróg z/s w Jarantowicach (jednostka organizacyjna Powiatu). Z pisma adresowanego do Przewodniczącego Rady Powiatu we Włocławku z dnia 27 czerwca 2018 r. wynika, że PZD za przechowywanie pojazdów nie pobiera opłat. Opłaty są ustalane w drodze decyzji administracyjnej kierowanej do ustalonych właścicieli przechowywanych pojazdów w chwili odbioru i wydania decyzji. Prokurator podniósł, że z pisma nie wynika jakie są rzeczywiste koszty przechowywania pojazdów. W trzeciej z tabel prokurator podał wysokość kosztów powstałych w wyniku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu ujmując w zestawieniu opłaty wg uchwały oraz opłaty wynikające z umowy z wykonawcą. Skarżący wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, czym kierował się organ stanowiący ustalając stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu w maksymalnych wysokościach mimo, że stawki dla wykonawcy były zacznie niższe, niż te ustalone w uchwale. W ocenie skarżącego chodziło o jak najwyższe wpływy do budżetu Powiatu Włocławskiego. Prokurator podniósł, że z przedłożonych przez Przewodniczącego Rady Powiatu we Włocławku dokumentów wynika, że Rada Powiatu przy podejmowaniu uchwały pominęła rzeczywiste koszty usuwania i przechowywania pojazdów ponoszone przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. Wskazane wyżej naruszenie art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym było istotne, w ocenie skarżącego zachodzą zatem podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając za chybiony zarzut naruszenia przepisu art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegający na przekroczeniu przez Radę Powiatu uprawnienia ustawowego. Z postanowień uchwały nie wynika aby przekroczono wysokość opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, 1302), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, ponieważ określa zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym adresatami tej uchwały są osoby określone generalnie, a nie imiennie. Uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Natomiast zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Również na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, organy stanowiąc akty prawa miejscowego działać muszą na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. I tak po myśli art. 130a ust. 6 u.p.r.d., stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie pojazdów na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów nie może przekraczać maksymalnej wysokości stawek kwotowych opłat, ustalonych w art. 130a ust. 6a. Maksymalne stawki opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b u.p.r.d.). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, z uwzględnieniem zasady waloryzacji, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c). Minister Finansów ustalił wysokość maksymalnych stawek kwotowych opłat obowiązujących w 2018 r. w obwieszczeniu z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 roku maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017, poz.772), wydanym na podstawie art. 130a ust. 6c u.p.r.d. W obwieszczeniu przewidziano maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, obowiązujących w 2018 r.: 1) rower lub motorower: a) za usunięcie - 113 zł, b) za każdą dobę przechowywania - 20 zł; 2) motocykl: a) za usunięcie - 223 zł, b) za każdą dobę przechowywania - 27 zł; 3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t: a) za usunięcie - 486 zł, b) za każdą dobę przechowywania - 40 zł; 4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t: a) za usunięcie - 606 zł, b) za każdą dobę przechowywania - 52 zł; 5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16t: a) za usunięcie - 857 zł, b) za każdą dobę przechowywania - 75 zł; 6) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t: a) za usunięcie - 1263 zł, b) za każdą dobę przechowywania - 136 zł; 7) pojazd przewożący materiały niebezpieczne: a) za usunięcie - 1537 zł, b) za każdą dobę przechowywania - 200 zł. Przesłankami materialnoprawnymi, którymi winien kierować się organ samorządu podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. są: konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Treść art. 130a ust. 6 wskazuje, że żadne inne przesłanki, poza wymienionymi w tym przepisie, nie mogą wpłynąć na sposób zrealizowania upoważnienia ustawowego. Organ ma obowiązek wziąć pod uwagę powyższe kryteria materialnoprawne, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usuniecie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem wzięcia pod uwagę wyłącznie powyższych przesłanek. Odnosząc się wobec powyższego do stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę należy mieć na względzie, że ustalenie stawki opłat w maksymalnej wysokości, bez ustalenia cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów, narusza procedury podejmowania zaskarżonej uchwały i stanowi przekroczenie kompetencji określonej w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Okoliczność, że przyjęte przez Radę stawki opłat nie są wyższe od kwot określonych w ust. 6a tego przepisu, nie oznacza, że Rada ma dowolność w ustaleniu ich na takim maksymalnym poziomie. Z zawartego w art. 130a ust. 6 p.r.d. upoważnienia ustawowego wynika bowiem, że ustawodawca przyznał radzie powiatu kompetencję prawodawczą, jednak z koniecznością uwzględnienia dwóch kryteriów: przymusu prawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W przypadku drugiego kryterium chodzi o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobierane przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu (tak m.in. WSA w Łodzi w wyroku z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 690/17). Z przedłożonych natomiast wraz ze skargą dokumentów i lakonicznego uzasadnienia do uchwały oraz lakoniczności odpowiedzi na skargę - jedyne źródło informacji, które pozwala ustalić motywy przyjętych przez Radę stawek opłat w maksymalnej wysokości, co już stanowi istotne naruszenie procedury podejmowania uchwały, wynika kilka istotnych kwestii. Wynikające z tych dwóch dokumentów stanowisko wskazuje, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada błędnie zinterpretowała przesłanki "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu" oraz "konieczność sprawnej realizacji zadań". Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdu ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1916/16 "zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu Miasta (...) wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym". Powyższe stanowisko Sądu jest zbieżne z poglądem wyrażonym przez tut. Sąd w tym samym składzie, co w niniejszej sprawie, zaprezentowanym w wyroku z dnia 23 stycznia 2018r. II SA/Bd 791/17 (publ. www.orzecznia.nsa.gov.pl ). Wskazane wyżej naruszenie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. spowodowało zatem nieważność zaskarżonej uchwały. Poza tym, Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że uzasadnienie projektu zaskarżonej uchwały jako motywy przyjęcia maksymalnych stawek wskazuje zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu Powiatu Włocławskiego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, czym kierował się organ stanowiący ustalając stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu w maksymalnych wysokościach. Rada nie wykazała, że przed podjęciem uchwały dysponowała danymi dotyczącymi cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobieranych przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu. W ocenie Sądu organ powinien organizacyjnie zadbać o to, aby w dniu podejmowania uchwały w przedmiocie ustalenia kosztów za usuwanie i przechowywanie pojazdów dysponować danymi o rzeczywistych kosztach. Tym bardziej, że uchwała wydawana na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. dotyczy określenia wysokości opłat, które uchwalane są na podstawie obwieszczenia ogłaszanego co roku. Wiadomym zatem jest, że przeprowadzenie przetargu na świadczenie usług powinno zostać zakończone przed podjęciem uchwały o opłatach. Stanowisko Rady zawarte w odpowiedzi na skargę tym bardziej potwierdza tylko, że Rada nie dysponowała danymi dotyczącymi cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobieranych przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie Powiatu. Z uzasadnienia uchwały nie wynikają motywy przyjęcia stawek opłat w takiej, a nie innej wysokości. Wobec powyższego ma rację strona skarżąca, że zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu Powiatu było wyłącznym kryterium, jakim kierowała się Rada przyjmując stawki opłat w maksymalnej wysokości. Zapewnienie jak najwyższych wpływów do budżetu Powiatu przy uwzględnieniu zarówno dochodów osiąganych z tytułu opłat za usuwanie pojazdów z dróg w ostatnich latach, jak i dochodów planowanych z tego tytułu wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130a ust. 6 u.p.r.d., co stanowi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności przedmiotowej uchwały. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdów, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. (zob. wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1916/16 opublikowany na stronie dostępny w CBOSA). Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.