II SA/Bd 984/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od K.-P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. na rzecz E. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] (zwany dalej "Powiatowym Lekarzem Weterynarii") przeprowadził kontrolę w zakładzie Przedsiębiorstwa Wielobranżowego [...] skarżącej E. K. W oparciu o wyniki kontroli, decyzją nr [...]r. Powiatowy Lekarz Weterynarii na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz art. 54 ust. 1 i 2 lit. a, h rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt (Dz. Urz. WE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.), nakazał skarżącej wykonać szereg czynności w celu usunięcia stwierdzonych naruszeń w zakresie bezpieczeństwa żywności, które zostały stwierdzone m.in. w mroźni użytkowanej przez skarżącą. W decyzji tej organ ocenił, że stwierdzony stan faktyczny narusza m.in. art. 3, art. 4 ust. 2, ust. 3 lit. c, d załącznika II rozdz. I ust. 2 lit. a, d rozdz IX ust. 2,3,6 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.). Od decyzji tej skarżąca nie wniosła odwołania. Następnie decyzją z dnia[...], Powiatowy Lekarz Weterynarii, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r., Nr 112, poz. 744), art. 26 ust. 1 pkt 1a tiret pierwsze i art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r., Nr 17, poz. 127 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej w skrócie "k.p.a.) w związku z § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r., Nr 93, poz. 600), po zapoznaniu się z protokołem kontroli przeprowadzonej w zakładzie Przedsiębiorstwa Wielobranżowego [...]E. K., wymierzył Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu [...]karę pieniężną w wysokości 18000 zł. Organ wskazał, że w toku przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli stwierdzono, że produkty znajdujące się w mroźni są przechowywane w nieodpowiednich warunkach temperaturowych (w trakcie kontroli stwierdzono temperaturę minus 4 stopnie C) oraz w sposób uniemożliwiający stały dostęp do wszystkich produktów znajdujących się w tym pomieszczeniu. Pomieszczenie mroźni jest ponadto wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem (obecność ciepłego gotowanego mięsa oraz ciepłego, płynnego smalcu) – traktuje się je jako wychładzalnię i rozmrażalnię. Produkty zamrożone znajdujące się w mroźni posiadają nieodpowiednią temperaturę. Brak jest również termometrów umożliwiających aktualny odczyt temperatury. Brak nadzoru właścicielskiego nad temperaturą w mroźni. Stwierdzony stan faktyczny narusza przepisy art. 3, art. 4 ust. 2, ust. 3 lit. c, d załącznika II rozdz. I ust. 2 lit. a, d rozdz IX ust. 2,3,6 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.). Organ wskazał, że w związku z powyższym Powiatowy Lekarz Weterynarii w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] nakazującą Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu [...] E. K. usunięcie ww. uchybień oraz zakazującą wprowadzania do mroźni produktów, których temperatura przechowywania jest niższa od temperatury wymaganej w mroźni zgodnie z jej możliwościami technicznymi oraz użytkowania ww. pomieszczenia niezgodnie z jego przeznaczeniem. Wymierzając w tej sytuacji karę organ miał na uwadze stopień szkodliwości społecznej czynu, w szczególności fakt, iż naruszenie nie było wynikiem pojedynczego zaniedbania oraz mogło spowodować utratę jakości zdrowotnej surowców i produktów znajdujących się w mroźni, co z kolei stwarza zagrożenie dla zdrowia potencjalnego konsumenta. Odwołując się skarżąca E. K. zarzuciła naruszenie: – art. 82.1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegające na przeprowadzeniu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii kontroli pomimo prowadzenia w tym samym dniu dwóch innych kontroli, – art. 77 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący oraz dokonanie ustaleń niezgodnych z istniejącym stanem faktycznym, – art. 3, art. 4 ust. 2, ust. 3 lit. c, d załącznika II rozdziału I ust. 2 lit. a, d rozdziału IX ust. 2, 3, 6 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu. W uzasadnieniu odwołująca podniosła, że w dniu [...] r. w jej przedsiębiorstwie prowadzone były jednocześnie aż trzy kontrole: przez [...] Inspektorat [...] w [...],[...] w [...] oraz przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. W momencie wszczęcia kontroli przez Powiatowego Lekarza Weterynarii był on informowany, że już są prowadzone dwie inne kontrole i z uwagi na zaangażowanie przy nich pracownika obsługującego mroźnie znacznie utrudnione lub uniemożliwione będzie udzielenie rzetelnych informacji. Zdaniem odwołującej uznać zatem należy, że kontrola Powiatowego Lekarza Weterynarii została przeprowadzona niezgodnie z obowiązującymi przepisami, a w konsekwencji dowody zebrane w trakcie tego postępowania są nieważne (art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Pracownik, który udzielał informacji Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii informował go, że nie może udzielić rzetelnych i wyczerpujących wyjaśnień, a osoby, które mogłyby to zrobić, są zaangażowane przy wcześniej rozpoczętych kontrolach. Pomimo to kontrolujący nie zaczekali na zakończenie innych kontroli, nie powtórzyli swoich czynności z udziałem pracownika obsługującego mroźnie – co stanowi naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego. Odwołująca zarzuciła, że wbrew ustaleniom kontroli mroźnie były i są wyposażone w termometry, lecz wiedzę o ich położeniu znał pracownik obsługujący mroźnie, a nie pracownik, który był obecny przy kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii. W konsekwencji należy zdaniem odwołującej uznać, że przeprowadzenie jednocześnie trzech kontroli miało wpływ na wyniki kontroli, co oznacza, że dowody zgromadzone w ich trakcie nie mogą być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Odwołująca podniosła również, że wbrew ustaleniom kontroli nie można zarzucić jej braku nadzoru właścicielskiego. Z wykresów monitoringu mroźni wynika, że do połowy kwietnia utrzymywano odpowiednią temperaturę. W kwietniu dyrektor techniczny zgłosił problem z utrzymaniem właściwej temperatury, wobec czego został zaplanowany remont oraz doposażenie w dodatkowe urządzenia chłodnicze. Przygotowanie logistyczne do remontu obu mroźni zajęło miesiąc, ze względu na konieczność opróżnienia jednej mroźni, zaplanowanie produkcji oraz zakup urządzeń i materiałów oraz zamówienie usług. Wykresy monitoringu dowodzą, że był prowadzony stały monitoring temperatury, a zlecenie remontu – że sprawowany był nadzór właścicielski polegający m.in. na dbałości o zapewnienie jak najlepszych warunków technicznych potrzebnych do utrzymania wysokiej jakości oferowanych produktów. Odwołująca podważyła także ustalenie kontroli, że produkty były przechowywane w temperaturze 4 stopni C. Taka temperatura została odnotowana przez kontrolujących przy wyłączonej mroźni – która musiała być wyłączona na czas przebywania w niej uczestników kontroli. Przy włączonej mroźni temperatura wynosiła minus 14 stopni C i nie miała wpływu na pogorszenie lub utratę jakości zdrowotnej surowców i produktów znajdujących się w mroźni, a tym bardziej nie stwarzała zagrożenia dla zdrowia potencjalnego klienta. Potwierdzają to badania przeprowadzone przez odwołującą. Odwołująca zarzuciła ponadto naruszenie art. 3, art. 4 ust. 2, ust. 3 lit. c, d załącznika II rozdziału I ust. 2 lit. a, d rozdziału IX ust. 2, 3, 6 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Przepisy te nie wskazują jaka musi być temperatura mroźni – nie wiadomo zatem w jakim zakresie przepisy te miałby być naruszone. Nieuzasadnione jest zdaniem odwołującej twierdzenie organu, iż stwierdzone naruszenie nie było wynikiem pojedynczego zaniedbania. Problem z utrzymaniem temperatury minus 18 stopni C miał charakter jednorazowy i właśnie z tego powodu został zlecony remont mroźni. Poprzednie kontrole nie miały żadnych zastrzeżeń do temperatury w mroźni. Po zakończeniu remontu temperatura ponownie spadła do minus 18 stopni C. Odwołująca ponadto podniosła, że upoważnienie do kontroli przedstawione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii obejmowało inny zakres aniżeli treść zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania, decyzją z [...][...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...]r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, że w przypadku nakładania administracyjnej kary pieniężnej należy rozważyć dwie okoliczności: zasadę odpowiedzialności oraz wysokość nałożonej kary. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie pierwszy z tych elementów jest bezsporny, gdyż skarżąca nie kwestionuje, że wcześniej wydano prawomocną decyzję nr [...] nakazującą jej wykonanie określonych czynności, która była skutkiem kontroli przeprowadzonej w dniu [...]r. udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] r. Organ ocenił, że zarzuty skarżącej nie dotyczą samego wymiaru kary, ale sposobu ustalenia stanu faktycznego. Ustalenie to nastąpiło w protokole kontrolnym nr [...] r. Zatem zarzuty co do przebiegu postępowania kontrolnego są spóźnione, gdyż strona winna je zgłosić albo jako zastrzeżenie do protokołu, albo skarżąc decyzję nr [...]r. W odwołaniu skarżąca polemizuje zatem nie tyle z decyzją nakładającą karę, ile z wcześniejszą decyzją nakazującą usunięcie uchybień stwierdzonych podczas kontroli. Decyzja nr [...] stała się prawomocna. Organ nie może zatem odnieść się do zarzutów dotyczących kontroli, gdyż jest związany swoją prawomocną decyzją, także co do ustalenia nieprawidłowości działalności skarżącej. W ocenie organu wysokość nałożonej kary pieniężnej jest adekwatna do wagi naruszenia. Organ zwrócił uwagę, że stosownie do § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego administracyjna kara pieniężna może wynosić od 2.000 do 33.000 zł. Wymierzona kara kształtuje się zatem w połowie widełek ustalonych przez ustawodawcę. Wzięto przy tym pod uwagę prewencyjny charakter kary. Dolegliwość kary ma przede wszystkim powstrzymać sprawcę od naruszeń swoich obowiązków w przyszłości. Zdaniem organu "cel ten został przez organ osiągnięty, czego najlepszym dowodem jest samo wniesienie odwołania, Skarżąca bowiem doświadcza dolegliwości tej kary, a jej zapłata pozwoli nabyć uzasadnionej pewności, że Skarżąca powstrzyma się w przyszłości przed naruszeniem swoich obowiązków". W skardze do sądu administracyjnego E. K. wniosła o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii zarzucając jej naruszenie: – art. 16 i art. 110 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] r. wydanej w postępowaniu administracyjnym zakończonym uprzednio wydaną decyzją nr [...] z dnia [...]r., – art. 26 ust. 1 pkt 1a tiret pierwsze i art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego poprzez niewłaściwe zastosowanie, – art. 82.1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nr 70 z dnia 5 czerwca 2013 r. wydanej po przeprowadzeniu kontroli przez Powiatowego Lekarza Weterynarii pomimo prowadzenia w tym dniu dwóch innych kontroli, – art. 77 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, – art. 3, art. 4 ust. 2, ust. 3 lit. c, d załącznika II rozdziału I ust. 2 lit. a, d rozdziału IX ust. 2, 3, 6 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu. W uzasadnieniu, poza powtórzeniem argumentacji zawartej w odwołaniu, skarżąca podniosła, że doszło do sytuacji, kiedy w jednym postępowaniu organ wydał dwie decyzję: najpierw decyzję nr [...]r., w której nie wymierzył jej kary, a następnie decyzję nr [...]r. Zdaniem skarżącej narusza to zasadę trwałości decyzji administracyjnej. W tej samej sprawie po raz drugi nie może zapaść decyzja oparta o istniejący stan faktyczny i prawny pomiędzy tymi samymi stronami bez wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji już wydanej. Skarżąca podniosła, że po otrzymaniu decyzji nr [...]r. mogła nie widzieć potrzeby odwoływanie się z uwagi na okoliczność, że decyzja ta nie nakładała na nią żadnej kary pieniężnej. W jej interesie wniesienie odwołania stało się konieczne dopiero od decyzji nr [...]r., w której nałożono na nią karę pieniężną. Jej zdaniem niedopuszczalne jest uznanie przez organ II instancji, że w tej sytuacji nie ma możliwości kwestionowania ustaleń powołanych we wcześniejszej decyzji. Organy administracji mogłyby bowiem nawet celowo wydawać decyzje nie nakładające na kontrolowanych żadnych sankcji – tak by kontrolowani nie widzieli konieczności odwoływania się – a następnie powołując się na uprawomocnienie tychże decyzji mogłyby wydawać w tych samych sprawach kolejne decyzje wymierzające sankcje pieniężne, których ustalenia nie podlegałyby zakwestionowaniu tylko z tego względu, iż powołują się na ustalenia postępowania kontrolnego zakończonego prawomocną decyzją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Organ podkreślił, że przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest stwierdzenie nieprawidłowości. Organ może przyjąć, że przesłanka ta została spełniona dopiero wtedy, gdy prawomocnie zostało stwierdzone istnienie tych uchybień. W pierwszym z postępowań organ rozstrzygał, czy skarżąca prawidłowo wykonuje swoje obowiązki wynikające z normy prawnej. Postępowanie to zmierzało do wyegzekwowania wykonywania przez skarżącą określonych prawem obowiązków. Natomiast druga decyzja została wydana w wyniku postępowania o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Celem tego postępowania było zbadanie okoliczności od zaistnienia których prawodawca uzależnia odpowiedzialność administracyjną. Nie istnieje zatem tożsamość tych postępowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 – 461). Dokonując kontroli w powyższy sposób, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa powodującego nieważność zaskarżonych decyzji. Zaskarżona decyzja narusza natomiast przepisy postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z którym kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Z cytowanego przepisu wynika, że przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest stwierdzenie określonego faktu tj. faktu braku wypełnienia obowiązków bądź faktu naruszania wymagań. Cytowany przepis nie wskazuje, że przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest "ustalenie w drodze decyzji, że doszło do braku wypełnienia obowiązków bądź do naruszenia wymagań". Aby zatem wymierzyć karę organ musi ustalić ww. fakty, a nie ustalić, że doszło do wydania określonej ostatecznej decyzji administracyjnej. Nie prowadząc postępowania dowodowego w tym zakresie organ narusza wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. W kontrolowanej sprawie organ nie dopełnił ww. obowiązku określonego w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ograniczył się bowiem w istocie do stwierdzenia, że na potrzeby innego rozstrzygnięcia tj. decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii nr [...] r. doszło do ustalenia, że sposób użytkowania przez skarżącą mroźni jest sprzeczny z wymogami art. 3, art. 4 ust. 2, ust. 3 lit. c, d załącznika II rozdz. I ust. 2 lit. a, d rozdz. IX ust. 2,3,6 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Organ nie wskazał przy tym przepisu, który pozwalałby mu na taki tryb postępowania. Należy zwrócić uwagę, że naruszenie reguł określonych prawem żywnościowym tj. wykrycie niezgodności może prowadzić zarówno do stosowania środków przewidzianych w art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt (Dz. Urz. WE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.) jak też do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej przez art. 26 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, która została ustanowiona, tak jak to przewiduje art. 55 ust. 1 ww. rozporządzenia nr 882. Jak wynika z lektury orzecznictwa sądów administracyjnych możliwe jest zarówno, że zostanie wydana decyzja, w której organ korzysta jednocześnie z obu ww. środków, bądź decyzja, w której wyłącznie wymierza karę pieniężną, bądź też może dojść do sytuacji, kiedy organ najpierw odrębną decyzją wydaje nakazy o których mowa w art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, a dopiero później wydaje decyzję określającą administracyjną karę pieniężną. W każdym jednakże z tych przypadków przed wydaniem decyzji organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2162/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 639/12 i z dnia 5 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 531/13, WSA w Lublinie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt 794/12, WSA w Krakowie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 616/10). Możliwość takiego rozstrzygania, tj. wydawania dwóch niezależnych decyzji w oparciu o ten sam stan faktyczny nie jest – jak wywodzi skarżąca – naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnych, tj. naruszeniem art. 16 k.p.a. Wydanie decyzji z dnia [...] r. nie powoduje bowiem usunięcia z obrotu prawnego decyzji z dnia [...]r. Decyzja z dnia [...]r. nie jest też ponowną decyzją wydaną w tej samej sprawie. Odrębne są bowiem przedmioty rozstrzygnięcia – w pierwszej decyzji organ rozstrzyga o środkach zaradczych w celu usunięcia niezgodności (art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004), w drugiej zaś stosuje sankcję w związku ze stwierdzoną niezgodnością – naruszeniem prawa żywnościowego (art. 55 ww. rozporządzenia). Tym niemniej słuszny jest wniosek skarżącej, że skoro organ zdecydował się na rozstrzyganie odrębną decyzją w przedmiocie wymierzenia sankcji, strona ma wszelkie prawa przewidziane przepisami postępowania, w celu kwestionowania ustalonego przez organ stanu faktycznego, będącego podstawą nałożenia sankcji – niezależnie od tego, iż organ już raz, na potrzeby innego postępowania dokonywał takiego samego ustalania stanu faktycznego. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. W ponownym postępowaniu organ winien orzec stosownie do powyższego stanowiska Sądu, tj. po uprzednim ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz odnosząc się do twierdzeń i zarzutów skarżącej odnośnie tegoż stanu. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a. O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.