II SAB/Bd 10/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Rady Miejskiej [...] 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz radcy prawnego M. N. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany od tego rodzaju czynności. P. z dnia [...] listopada 2023r. W. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Rady Miejskiej w G. odnośnie do udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia [...] sierpnia 2023 roku w sprawie przeprowadzenia wnikliwej kontroli w zakresie nadzoru Prezydenta M. nad realizacją przydziału mieszkań komunalnych w latach 2022 oraz 2023. Przewodniczący Rady Miejskiej w G., pismem z dnia [...] listopada 2023r. udzielił odpowiedzi na pismo z dnia [...] sierpnia 2023 r. informując, że jednostką powołaną do gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy - M. G. jest M. P. G. N. Spółka z o.o. w G., a zadaniem statutowym Spółki jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach w imieniu Gminy. W odpowiedzi na skargę P. G., pismem z dnia [...] lutego 2024 r. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska P. G. podniósł, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r., skarżący złożył do Rady Miejskiej w G. pismo zawierające oczekiwanie zweryfikowania działalności jednej ze spółek komunalnych, tj.: M. P. G. N. Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Zdaniem P. G., przedstawione przez skarżącego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2023 roku oczekiwania, w istocie nie stanowią jakiejkolwiek sprawy administracyjnej, dlatego działając w zamiarze udzielenia odpowiedniej informacji, w dniu [...] września 2023 roku Rada Miejska w G. poinformowała skarżącego, że jest w trakcie zbierania materiałów dotyczących podniesionej sprawy, jednakże merytoryczne udzielenie odpowiedzi będzie możliwe dopiero po otrzymaniu informacji od podmiotu, którego działalności dotyczyła treść pisma skarżącego (tj. M. P. G. N. Sp. z o.o. z siedzibą w G.). Na dzień udzielenia przedmiotowej informacji nie było możliwe określenie dokładnego terminu, kiedy możliwe będzie uzyskanie stosownych materiałów, przeanalizowanie ich i przygotowanie stosownej odpowiedzi. Ostatecznie, niezwłocznie po otrzymaniu stosownych materiałów, Rada Miejska w G. udzieliła merytorycznej odpowiedzi Skarżącemu w piśmie z dnia [...] listopada 2023 roku. Powyższe, zdaniem P. G. oznacza, że nie ma podstaw do uznania, że organ pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 37 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego, a wobec powyższego, skarga z dnia [...] listopada 2023 roku powinna zostać oddalona. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego w całości podtrzymała skargę wniesioną przez jej mocodawcę. Wobec bezczynności organu, pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie go, prowadzące do zbędnej zwłoki w rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r., a nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niezastosowanie. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniosła o stwierdzenie, że bezczynność organu - Rady Miasta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz wniosła o zasądzenie od organu - Rady Miasta na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazano, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2023r. Skarżący - W. W. wystąpił do Rady Miasta o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej polityki socjalnej Rady Miasta, w tym zakresu nadzoru P. G. nad realizacją przydziału mieszkań komunalnych w latach 2022 oraz 2023. Organ pismem z dnia [...] września 2023r. poinformował Pana W. o konieczności zebrania materiału w sprawie oraz wskazał, iż niezwłocznie po przeanalizowaniu wszelkich zebranych materiałów przygotuje odpowiedź na wniosek Skarżącego. Było to jedyne pismo w sprawie, jakie otrzymał Pan W. . Zdaniem strony skarżącej, organ dopuścił się naruszenia nie tylko terminu, w którym powinien rozpatrzeć wniosek o udzielenie informacji publicznej, ale również naruszył § 2 ww. przepisu, gdyż w piśmie z dnia [...] września 2023 r. nie wskazał terminu, w jakim Skarżący może spodziewać się odpowiedzi na wniosek. Skarżący wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2023 r. domagał się udzielenia informacji publicznej, zatem w jego ocenie podlega on ochronie gwarantowanej przez ustawę z dnia [...] września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Organ nie wywiązał się z ciążącego na nim terminu do udzielenia informacji publicznej, a ponadto nie określił terminu, w jakim Skarżący mógłby oczekiwać odpowiedzi, co również stanowi naruszenie prawa przez Radę Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W tak zakreślonych ramach skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Przedmiotem wniosku skarżącego było przeprowadzenie przez Radę Miejską kontroli w zakresie nadzoru Prezydenta Miasta nad realizacją przydziału mieszkań komunalnych w latach 2022 i 2023. Jednocześnie wniosek został ściśle powiązany z brakiem rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy skarżącego w postaci przydziału lokalu. W takiej formule wniosku wystąpiło nawarstwienie kilku problemów. Od strony określenia adresata wniosku – kompetencji do wykonania kontroli w opisany sposób, a także przyjęcia jako przedmiotu sprawy, kontroli w kontekście ustalenia, czy taki wniosek wyczerpuje dyspozycję art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a, oraz powiązanie sprawy kontroli z załatwieniem wniosku o przydział lokalu, wreszcie stanowiskiem pełnomocnika, że sprawa dotyczy wniosku o udzielenie informacji publicznej. Jeżeli chodzi o ocenę, co może być przedmiotem wniosku w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a, należy wskazać, że wniosek o kontrolę organu wykonawczego, czy wykonuje on należycie kontrolę nad działalnością spółki komunalnej, nie może być uprawniony. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74 z późn. zm.), rada gminy jest organem stanowiącym i kontrolnym w gminie. Oznacza to, iż rada jest właściwa w zakresie stanowienia prawa lokalnego oraz kontroli realizacji zadań gminy przez organ wykonawczy a nie dalszych jego ustaleń i kontroli. Wykonywanie czynności kontrolnych w tym rozumieniu nie jest wykonywaniem aktu lub czynności, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a Ustanowione w art. 18 ust. 1 ustawy domniemanie właściwości rady "we wszystkich sprawach pozostających w zakresie działania gminy" należy rozumieć w ten sposób, iż rada gminy jako organ o charakterze kolegialnym i wieloosobowym może podejmować działania związane ze stanowieniem (art. 15 ust. 1 ustawy) lub kontrolą (art. 18 ust. 1 ustawy). Nie może natomiast podejmować czynności, które należą do sfery wykonawczej, gdyż byłoby to naruszeniem konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze (art. 169 Konstytucji RP). W myśl art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zaś poprzez takie działanie w zakresie podejmowania uchwał przez organy jednostek samorządu terytorialnego, rozumieć należy działanie zgodne z przepisami regulującymi podstawy prawne podejmowania uchwał, przepisami prawa ustrojowego, przepisami prawa materialnego oraz zgodne z przepisami regulującymi procedurę podejmowania uchwał. Właściwość rady gminy, a więc organu o charakterze kolegialnym, "we wszystkich sprawach pozostających w zakresie działania gminy" (art. 18 ust. 1 ustawy) należy rozumieć przez pryzmat art. 15 ust. 1 ustawy, tj. poprzez działalność polegającą na stanowieniu prawa miejscowego i bezpośrednią działalność kontrolną. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wskazał natomiast, że skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W wyroku z 29 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 6654/21 (publ. w CBOSA) NSA wyjaśnił, że w orzecznictwie ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., ponieważ informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialnotechnicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny, bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, który nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem interesu prawnego. Sytuacja natomiast wygląda inaczej, gdy organ zamierza wydać decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź też umorzyć postępowanie na mocy art. 14 ust. 2 u.d.i.p., lub też wydać jakikolwiek inny akt administracyjny, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przepis ten ma zastosowanie, gdy żądane dane stanowią informację publiczną, ale na podstawie konkretnych przepisów ich udostępnienie podlega prawnej ochronie. Takie ograniczenie dostępu do informacji publicznej wprowadza art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W niniejszej sprawie skarżący wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2023 r. o zwrócił się do Przewodniczący Rady Miejskiej w G. o przeprowadzenie wnikliwej kontroli w zakresie nadzoru Prezydenta M. nad realizacją przydziału mieszkań komunalnych w latach 2022 oraz 2023, nie powołując w ogóle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że Rada Miasta jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych. W ocenie Sądu, wniosek o przeprowadzenia wnikliwej kontroli w zakresie nadzoru Prezydenta M. nad realizacją przydziału mieszkań komunalnych w latach 2022 oraz 2023 nie dotyczy informacji publicznej w przyjętym rozumieniu, gdyż przedmiotem wniosku nie są informacje wytworzone, pozostające w gestii Rady Miasta wiadomości, natomiast przedmiotem żądania jest spowodowanie kontroli w zakresie nadzoru Prezydenta M. nad realizacją przydziału mieszkań komunalnych. Nie mamy tutaj do czynienia ze zmaterializowaną postacią informacji. Takich informacji, w postaci zmaterializowanej, nie ma. Nie podlegają udostępnieniu informacje, jakich organ nie posiada. Odnosząc się natomiast do stanowiska pełnomocnika skarżącego przedstawionego w piśmie z dnia [...] grudnia 2024 r., że domagał się on przedstawienia polityki socjalnej Rady Miasta wyjaśnić należy, że wszczęcie postępowania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w takim zakresie, nie było intencją przedmiotowego pisma skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r., w którym w sposób jednoznaczny skarżący domagał się przeprowadzenia wnikliwej kontroli w zakresie nadzoru Prezydenta M. nad realizacją przydziału mieszkań komunalnych w latach 2022 oraz 2023, a ponadto argumentacja pełnomocnika w tym przedmiocie przedstawiona została dopiero na etapie postępowania sądowego, po wyznaczeniu dla skarżącego profesjonalnego pełnomocnika. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2023 r. nie podlegał rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. Zauważyć przy tym należy, że skarżący składając wniosek nie powołał się na przepisy u.d.i.p. Nie mając zaś podstaw do zastosowania przepisów u.d.i.p. w zakresie udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji, organ nie mógł pozostawać w bezczynności w tym przedmiocie. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. W przedmiocie wynagrodzenia radcy prawnego za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt 2 sentencji, w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit."c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016r. poz. 1714).