II SAB/Bd 100/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi I.B. na bezczynność Dyrektora Wydziału Edukacji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zatytułowanym "skarga" skarżąca I. B. zwróciła się do Dyrektora Wydziału (tj. w istocie do Dyrektora Wydziału Edukacji Urzędu Miasta T.) wzywając go, m.in. do ujawnienia liczby i dokładnych dat doniesień złożonych przez dyrektorkę SP3 w T., do Sądu Rodzinnego od początku pełnienia przez nią funkcji dyrektora tej szkoły. P. zawierało także wezwanie do przeprowadzenia ewaluacji pracy dyrektora szkoły. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta T. przekazał ww. pismo skarżącej Radzie Miasta T. jako organowi właściwemu do rozpatrzenia skargi na Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w T., Uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Rada Miasta T. uznała skargę na Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. za bezzasadną. Pismem z dnia [...] października 2015 r. I. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora Wydziału. W skardze wskazała, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. zwracała się do Dyrektora Wydziału, jako organu prowadzącego, o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokładnej liczy i dat złożonych wniosków do Sądu Rodzinnego przez dyrektora SP3 w T., wniosek ten nie został jednakże rozpatrzony. W odpowiedzi na skargę wskazano, że pismo z dnia [...] kwietnia 2015 r. jako zawierające skargę na kierownika gminnej jednostki organizacyjnej, przekazano według właściwości radzie gminy. Zawarte w tym piśmie żądanie udostępnienia informacji publicznej nie mogło być uwzględnione, gdyż ani Rada Miasta T., ani Prezydent Miasta T. ani Dyrektor Wydziału Edukacji Urzędu Miasta T. nie dysponowali danymi, o które wnosiła skarżąca. Ponadto Dyrektor Wydziału Edukacji Urzędu Miasta T. w świetle art. 3 pkt 5 i art. 5c ustawy z dnia [...] września 1991 r. o systemie oświaty nie jest organem prowadzącym szkołę. W przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego (gminę) zadania i kompetencje organu prowadzącego określone w przepisach szczególnych ustawy wykonuje rada gminy lub prezydent miasta. Wskazano także, że Dyrektor Wydziału Edukacji Urzędu Miasta T. nie jest podmiotem o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna ze względów proceduralnych i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; w skrócie zwanej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Bezczynność organu, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782, zwanej w skrócie "u.d.i.p.") polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Aby można było zatem mówić o bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej należy przede wszystkim ustalić, czy na organie w ogóle ciążył obowiązek podjęcia stosownego aktu czy czynności. Jako że z przypisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d..i.p.) i że zobowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d..i.p.), to tym samym oznacza to, że tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można mówić o ewentualnej bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W niniejszej sprawie jako kwestię pierwotną rozstrzygnąć należało, czy Dyrektor Wydziału Edukacji Urzędu Miasta T., do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest w istocie podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Dopiero po pozytywnym rozstrzygnięciu tej kwestii (tj. uznaniu że taki obowiązek na ww. podmiocie spoczywa) możliwe jest rozpoznanie skargi w sposób merytoryczny, a więc zbadanie, czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594, w skrócie "u.s.g.") urząd gminy (w miastach zwany urzędem miasta) jest jednostką organizacyjna przy pomocy której wójt (prezydent miasta – art. 11a ust. 3 u.s.g.) wykonuje swoje zadania. Prezydent jest kierownikiem urzędu miasta, który w drodze zarządzenia ustala organizację urzędu. Zgodnie z Regulaminem organizacyjnym Urzędu Miasta T. (przyjętym zarządzeniem Prezydenta Miasta T. nr 378 z dnia 30 października 2013 r., publ. na stronie BIP Urzędu Miasta T.) Wydział Edukacji jest jedną z jednostek organizacyjnych Urzędu Miasta T. (§ 35 pkt 1 lit. c Regulaminu Organizacyjnego), którego pracą kieruje dyrektor (§ 34 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego). Z powyższego wynika, że Dyrektor Wydziału Edukacji Urzędu Miasta T. jest tylko jednym z pracowników Urzędu Miasta, któremu powierzono wykonywanie określonych czynności umożliwiających wykonywanie zadań Prezydentowi Miasta. Brak jest przepisu, na podstawie którego pracownikowi samorządowemu, któremu powierzono kierowanie pracą wyodrębnionej organizacyjnie części urzędu gminy, można by przypisać status władzy publicznej lub innego podmiotu wykonującego władzę publiczną, zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d..i.p.). W szczególności, jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, nie wynika to z przepisów ustawy z dnia [...] września 1991 r. o systemie oświaty, określającej m.in. podmioty wykonujące zadania w zakresie dotyczącym prowadzenia szkół publicznych. Przesłanką uznania takiego obowiązku nie może być okoliczność, że ów pracownik wykonuje swoją pracę na rzecz organu władzy publicznej (organu gminy – Prezydenta [...]), który jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W przypadku jeżeli brak jest odpowiedzi na żądanie udostępnienia informacji publicznej błędnie zaadresowane do pracownika urzędu zamiast do wójta (prezydenta miasta) ewentualną bezczynność można zarzucać wójtowi (prezydentowi miasta), a nie pracownikowi urzędu. Odrębną kwestią, pozostającą poza kontrolą sądu administracyjnego, jest w takim przypadku ewentualna odpowiedzialność pracownika urzędu przed wójtem za błędne wykonywanie obowiązków pracowniczych polegające na niedostrzeżeniu zawartego w danym piśmie żądania udzielenia informacji publicznej i przygotowaniu, stosownie do sytuacji, pisma zawierającego odpowiedź lub decyzji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż ewentualna bezczynność Dyrektora Wydziału Edukacji Urzędu Miasta T. nie jest poddana kontroli sądu administracyjnego z racji na brak możliwości uznania go za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną.