II SAB/Bd 12/07

Dnia 27 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik sędzia NSA Wiesław Czerwiński Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia R. w T. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego w T. do udostępnienia skarżącemu Stowarzyszeniu R. w T., w terminie 14 dni od doręczenia tego wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] 2007 r. albo wydania w tym samym terminie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia tej informacji, 2. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w T. na rzecz Stowarzyszenia R. w Toruniu kwotę 240zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 28 lutego 2007 r. Przewodniczący Stowarzyszenia R. w T., działając na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w T. o udostępnienie oraz sporządzenie i doręczenie odpisu wyroków sądowych wraz z uzasadnieniami (a więc tylko tych wyroków w których sporządzono uzasadnienia - bądź na wniosek, bądź z urzędu) wydanych w VIII Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego w latach 2004 – 2006, w których sędzią sprawozdawcą był sędzia Edwin K. W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezes Sądu Okręgowego w T., pismem z dnia 7 marca 2007 r. poinformował wnioskodawcę, że złożony wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie, ponieważ informacje, których on dotyczy, nie mają charakteru informacji publicznych. w związku z czym nie mogą być udostępnione na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Analizując przepisy cyt. ustawy organ stwierdził, iż informację publiczną stanowi każda informacja związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, w zakresie wykonywania przez nie tych zadań. Na tej podstawie wywiedziono, że informacji publicznej nie stanowi treść rozstrzygnięć i ich uzasadnienia pomimo, że mają charakter dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt. 4 cyt. ustawy w sądowym postępowaniu cywilnym, jeżeli postępowanie to nie odnosi się do władzy publicznej lub innego podmiotu wykonującego zadania publiczne, w zakresie tych zadań lub funkcji. Organ wskazał, że z wniosku Stowarzyszenia w żadnym razie nie wynika, by postępowania toczące się przez Sądem Okręgowym w T. w postępowaniu odwoławczym, odnosiły się do stron mających status podmiotów wykonujących zadania publiczne, a ich przedmiot obejmował zakres tych zadań, co przy uwzględnieniu treści wniosku wskazującej, że przedmiotem zainteresowania Stowarzyszenia są czynności orzecznicze wykonywane w zakresie sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez jednego z sędziów bez względu na przedmiot sporów i status stron, stanowi ingerencję w działalność sądu. Niejako na marginesie dodano, że - z uwagi na treść żądania - odmowa udostępnienia dokumentów nie wymaga wydania decyzji na zasadach i w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej, powołując się przy tym na wyrok NSA z 19 grudnia 2002 r. (sygn. akt II SA 3301/02, bez publikatora) oraz wyrok NSA z 25 marca 2003 r. (sygn. akt II SA 4059/02, również bez publikatora). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Stowarzyszenie R. zarzuciło Prezesowi Sądu Okręgowego w T. bezczynność wobec nie udzielenia informacji publicznej, ani też wydania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej, w związku z czym wniesiono o wyznaczenie organowi administracyjnemu dodatkowego terminu - 14 dni, na załatwienie sprawy. W uzasadnieniu zajętego stanowiska strona skarżąca przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2004 r. (sygn. akt II SAB/Wa 58/04, LEX nr 158991), który co prawda dotyczył sprawy o udzielenie informacji publicznej w ramach toczącego się postępowania karnego, to jednak jego treść ma potwierdzać zasadność złożonego przez stronę żądania. Skarżące Stowarzyszenie odwołało się również do poglądów doktryny prawniczej (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 49 - 54) oraz uznało jako niezrozumiały podniesiony przez organ argument, iż wniosek stanowi ingerencję w działalność sądu z uwagi na fakt, że wniosek dotyczy postępowań zakończonych prawomocnie. Wyjaśniono również, że skarga do sądu administracyjnego została skierowana bez konieczności składania zażalenia na bezczynność organu, ponieważ Prezes Sądu Okręgowego nie ma nad sobą organu nadrzędnego w rozumieniu K.p.a. w związku z czym nie było obowiązku składania zażalenia na bezczynność do organu nadrzędnego. W odpowiedzi na wniesioną skargę Prezes Sądu Okręgowego wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż wraz ze skargą na bezczynność z dnia 9 marca 2007 r. złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, Stowarzyszenie wniosło zażalenie na bezczynność organu administracyjnego do Ministra Sprawiedliwości w trybie art. 37 § 1 K.p.a., które w ocenie Prezesa Sądu Okręgowego w T. warunkuje wniesienie skargi na bezczynność organu pierwszej instancji stosownie do przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w związku z czym uznać należy złożoną skargę jako przedwczesną. Pismem procesowym z dnia 18 czerwca 2007 r. Prezes Sądu Okręgowego w T., powołując się na treść postanowienia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 maja 2007 r. wydanego w rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia R w T. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w T. i uznającego zażalenie za nieuzasadnione, wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację przedstawioną już w piśmie z dnia 7 marca 2007 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dodatkowo organ podkreślił, że nie stanowi informacji publicznej każda informacja o sprawach rozstrzyganych przez władzę sądowniczą, niezależnie od zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowań sądowych, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego zaprezentowanemu we wniosku Stowarzyszenia z dnia 28 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga została uwzględniona, albowiem uzasadniony jest zarzut bezczynności Prezesa Sądu Okręgowego w T. polegającej na nie udostępnieniu skarżącemu Stowarzyszeniu R. w T. informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 2 marca 2007 r. albo wydaniu decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia tej informacji. Kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej - p.p.s.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. W związku z tym podkreślenia wymaga, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wyłącznie kwestia ograniczona do badania, czy organ miał wynikający z obowiązujących przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności; czy dokonał tej czynności w terminie określonym w art. 35 § 3 lub 4 K.p.a. i czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania. W postępowaniu tym Sąd nie może badać w szczególności zagadnień merytorycznych, które legły u źródeł wniosku. Zagadnienia te będą bowiem przedmiotem badania organów administracji publicznej, a poddane kognicji sądu administracyjnego zostaną dopiero w przypadku wytoczenia skargi na decyzję merytoryczną. Wszelkie więc zarzuty i wnioski wykraczające poza wskazany zakres przedmiotowy nie mogą zostać uwzględnione. Odnosząc się więc do formalnej strony – dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż zachowane zostały warunkujące ją wymogi formalne. Wprawdzie wraz z wniesieniem rozpatrywanej skargi Stowarzyszenie R. w T. wystąpiło z zażaleniem w trybie art. 37 K.p.a. do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy przez właściwy organ w terminie, to przyjąć jednak należy, iż w szczególnym przypadku sprawy, której przedmiot dotyczy dostępu do informacji publicznej, ten wymóg nie obowiązuje. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a ustawodawca uzależnia możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym stosownie do § 2 cyt. przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej kształtuje prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej w szerokim rozumieniu tego pojęcia. Reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, jak i procedurę i tryb. W bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się K.p.a. Należy więc przyjąć, że procedura dostępu do informacji publicznej uregulowana jest w tej ustawie w sposób kompleksowy. Sąd zwraca uwagę, że zakres podmiotowy ustawy obejmuje nie tylko organy administracji publicznej, ale także podmioty niebędące organami administracji publicznej i to może tłumaczyć, dlaczego ustawa pomija kwestię bezczynności i środków zaskarżenia przy bezczynności w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Brak uregulowania w zakresie bezczynności w samej ustawie o dostępie do informacji publicznej nie oznacza swoistego automatyzmu w stosowaniu w takiej sytuacji przepisów procedury administracyjnej. Ustawa odsyła do k.p.a. tylko w zakresie wydania decyzji administracyjnej, toteż nieuprawnionym byłoby twierdzenie, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie nieudzielenia informacji publicznej jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/06, System Informacji Prawnej LEX nr 197599). Skoro zatem odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna przybrać formę decyzji administracyjnej, to w razie bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, polegającej na nie udostępnieniu tej informacji i nie wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej podmiotowi, który żądał udostępnienia informacji publicznej, przysługuje na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego na bezczynność. Prawo nie przewiduje możliwości bezpośredniego żądania udostępnienia informacji publicznej. Sądy administracyjne, jak wynika z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki przewidziane w ustawie. Żaden przepis p.p.s.a. oraz innej ustawy, w tym ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawiera podstawy do bezpośredniego żądania udostępnienia informacji publicznej. Jedynie skarga na bezczynność jest środkiem przewidzianym w ustawie (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), który zapewnia ochronę w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ani nie udostępnienia tej informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, skarga zaś na decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 tej ustawy) jest środkiem przewidzianym w razie wydania decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej, oczywiście z zastrzeżeniem art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trudno zatem wymagać, by wnioskodawca przed wniesieniem skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na nie wydaniu decyzji administracyjnej. Konkludując formalną część rozważań, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w niniejszym składzie przychyla się do poglądu, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, stronie nie przysługuje na drodze administracyjnej żaden środek zaskarżenia. Kwestia zachowania terminu przewidzianego dla skutecznego wniesienia skargi - art. 53 p.p.s.a. nie występuje w niniejszej sprawie, ponieważ terminy przewidziane w tym przepisie nie dotyczą skargi na bezczynność. Skargę taką można zatem wnieść aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005 r.). Odnosząc się zaś do merytorycznej strony wyroku podkreślenia wymaga, że prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 Konstytucji jest to prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności takich organów władzy jak sądy, co w sposób jednoznaczny wynika z art. 10 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Natomiast ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Zasady udzielania informacji publicznej normuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W myśl przepisu art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jest to bardzo ogólna i szeroka definicja informacji publicznej. Przykładowe wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu zawarte jest w przepisie art. 6 ustawy. I tak udostępnieniu podlega informacja publiczna o organach władzy publicznej i innych podmiotach, wymienionych w art. 4 ust. 1, zasadach ich funkcjonowania (w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych), o danych publicznych, takich jak np. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności zaś aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Na gruncie unormowań konstytucyjnych oraz wskazanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28 i nast.). Mając powyższe na względzie, sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że prawidłowa interpretacja przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącego, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie, wymaga niekwestionowanego przyjęcia, że odnosi się on także do sądu jako organu władzy (art. 4 ust. 1 pkt 1), a obowiązek udostępnienia dotyczy orzeczenia sądu, mieszcząc się w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" cyt. ustawy. Jednocześnie uwzględnić należy, że w myśl art. 22 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), to prezes sądu kieruje sądem, reprezentuje go na zewnątrz i jednocześnie pełni czynności z zakresu administracji sądowej. Ten więc organ właściwy jest do załatwienia spraw objętych ustawą o dostępie do informacji publicznej przez udzielanie informacji i wydawanie decyzji. Udostępnienie informacji publicznej następuje bowiem w drodze czynności (art. 7, art. 10 - 11 i art. 13) lub w przypadku odmowy udostępnienia, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1). Sposób działania organu w przypadku czynności określa ustawa, a z jej uregulowania wynika, iż mają one charakter czynności materialno - technicznych, natomiast w przypadku decyzji, przepis art. 16 ust. 2 odsyła wprost do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile więc sposób działania sądu jako organu władzy w zakresie orzekania regulują ustawy określające poszczególne procedury sądowe, to do spraw udostępniania informacji publicznej mają zastosowanie przepisy procedury administracyjnej, a więc kompetencje do podejmowania czynności w tych sprawach będzie mieć nie cały sąd rejonowy lub okręgowy wchodzący w skład sądownictwa powszechnego, lub poszczególne składy orzekające, właściwe do wykonywania wymiaru sprawiedliwości przez rozpoznawanie spraw, lecz jedynie ten organ, który wykonuje czynności z zakresu kierowania i administrowania sądem (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt OSK 1782/04, Internetowa Baza Orzeczeń NSA). Biorąc zaś pod uwagę regulację zawartą w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącą, iż przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych, uznać należy, że ustawa ta ma na celu uregulowanie zasad i trybu dostępu do informacji publicznej tam, gdzie kwestie te nie są uregulowane. W rozpatrywanej sprawie nie będą miały zatem zastosowania przepisy kodeksu postępowania cywilnego oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1987 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych, które to przepisy odnoszą się do kwestii udostępnienia akt stronom i uczestnikom postępowania, jak również możliwości udostępnienia ich innym osobom. Jest to jednakże odmienny tryb, do którego będą miały zastosowanie przepisy wyżej przytoczonych aktów prawnych. Dodać należy, iż do czasu wejścia w życie ustawy z 6 września 2001 r. tylko te przepisy mogły mieć zastosowanie przy udostępnianiu informacji o treści zapadłych orzeczeń lub toczących się postępowaniach. Natomiast z chwilą wejścia w życie ustawy o dostępie do informacji publicznej, sytuacja prawna w tej kwestii uległa zmianie i jeżeli informacja ma charakter informacji publicznej, a domaga się jej udostępnienia podmiot nie będący uczestnikiem postępowania, zastosowanie mają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Taka wykładnia jest w ocenie Sądu zgodna z konstytucyjnym uregulowaniem dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej. Prawo to, jak wynika z art. 61 ust. 3 Konstytucji, nie ma charakteru absolutnego, gdyż może być ograniczone ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, oprócz odwołania się do ustaw szczególnych, sama wyznacza granice prawa do informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 tego aktu prawnego, prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (prawo do prywatności, podobnie jak prawo do informacji, jest prawem konstytucyjnym) lub tajemnicę przedsiębiorcy, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust, 2 powołanej ustawy). Zasadą jest więc, że udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W zależności zaś od treści dokumentu podlegającego udostępnieniu organ władzy publicznej zobowiązany do udostępnienia informacji ocenia, czy może on być udostępniony w całości, czy też z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy zawarte w nim informacje przetworzyć. Konkludując, Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia R. w T. o udzielenie informacji publicznej nie został rozpoznany w trybie i na zasadach zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Prowadząc postępowanie, które zostało wszczęte wnioskiem z dnia 28 lutego 2007 r. organ dokona przede wszystkim oceny, czy żądana przez stronę skarżącą informacja mieści się w przedmiotowych granicach informacji publicznej, następnie dokona kwalifikacji pod kątem występowania lub nie, negatywnych przesłanek udostępnienia informacji publicznej. W zależności od rezultatu przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zakończy sprawę, bądź to w formie czynności materialno - technicznej, bądź poprzez wydanie decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 u. p.s.a, §2 ust.1i § 18ust.1 pkt1 lit.c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej urzędu (Dz. U. Nr163, poz.1348 ze zm.).