II SAB/Bd 121/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie zażalenia na postanowienie odmawiające uzupełnienia decyzji postanawia odrzucić skargę. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] nałożył na skarżącą spółkę [...] Sp. z o.o. w [...] karę pieniężną za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Postanowieniem z dnia 5 maja 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, odmówił uzupełnienia i sprostowania treści decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r., pouczając jednocześnie stronę, że w przypadku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Ponadto wskazał, że na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie. Pismem z dnia 19 maja 2017 r. skarżąca spółka wniosła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. wraz z zażaleniem na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. Pismem z dnia 2 października 2017 r. [...] Sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzucając nieodniesienie do zażalenia na postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że aczkolwiek postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. zawierało rozstrzygnięcie co do uzupełnienia i sprostowania decyzji tego inspektora z dnia [...] marca 2017 r., z treści skargi do sądu administracyjnego wynika, że została ona ograniczona do bezczynności organu w rozstrzygnięciu zażalenia jedynie na część tego postanowienia tj. w zakresie uzupełnienia decyzji z dnia [...] marca 2017 r. Tak określona skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Jak wynika z treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych aktów lub czynności. W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzucając nieodniesienie się do zażalenia na postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. o uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W myśl art. 111 § 1b k.p.a., uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W przypadku wydania tego postanowienia, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2). Należy zauważyć, że nie ma normy prawa, która dopuszczałaby zaskarżenie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji (art. 111 k.p.a.). Ustawodawca nie przewidział możliwości odrębnego wniesienia zażalenia na tego typu orzeczenie proceduralne. Zgodnie z art. 134 w zw. z art. 126 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (odpowiednio zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (odpowiednio zażalenia), a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Biorąc pod uwagę powyższe rozpatrując zażalenie na postanowienie w kwestii uzupełnienia decyzji organ odwoławczy winien podjąć postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 836/16, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz LEX nr 2183421) – czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Jak wskazano wyżej istotnym w przypadku skargi na bezczynność jest zbadanie, czy bezczynność owa odnosi się do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Odnośnie postanowień z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na wszystkie postanowienia wydawane w toku postępowania administracyjnego, a jedynie na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia (art. 134 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.) na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji (art. 111 § 1 i 1b k.p.a.) nie przysługuje zażalenie, nie jest to także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Należy ponadto zauważyć, że postanowienie, o którym mowa w art. 111 § 1 i 1b k.p.a. nie może być traktowane jako wydane w odrębnym i samodzielnym postępowaniu administracyjnym. Jest to postanowienie o charakterze wpadkowym, niekończącym postępowania w sprawie, a jedynie odnoszącym się do kwestii ewentualnego skorygowania treści wydanej decyzji kończącej sprawę. W konsekwencji zatem postanowieniu, które stwierdza niedopuszczalność zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 111 §1 i 1b k.p.a. nie można przypisać cech postanowienia kończącego postępowanie. Z powyższego wynika, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie jest postanowieniem, na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji nie jest także dopuszczalna skarga na bezczynność organu polegającą na braku wydania takowego postanowienia. Bezczynność taka nie mieści się, bowiem w dyspozycji przepisu art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.. Wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako niedopuszczalną należało, zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.