II SAB/Bd 176/13

Dnia 4 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 4 września 2013 roku sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. A. W. w G. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] w zakresie imiennych wykazów nauczycieli, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [....] w G. w sprawie określonej w pkt 1 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...], 4. zasądza Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w G. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] skarżący R. J. powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), skierował do Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w G. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. imiennego wykazu nauczycieli ww. Zespołu Szkół, którzy w latach [...] zatrudnieni byli w Zespole, na zasadzie umów o pracę na czas określony wraz z podaniem okresów zatrudnienia w ramach ww. umów; 2. imiennego wykaz nauczycieli Zespołu Szkół nr [...], którym w latach [...] - do dnia złożenia niniejszego wniosku Dyrektor Zespołu dokonał oceny pracy z własnej inicjatywy i na wniosek ww. nauczycieli wraz z podaniem otrzymanych ocen. Określając formę udostępnienia żadnych informacji, skarżący wniósł o przesłanie ich pocztą tradycyjną na adres podany we wniosku. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Dyrektora ww. Zespołu Szkół skarżący złożył również w piśmie z dnia [...], domagając się wskazania: 1. imiennego wykazu nauczycieli ww. Zespołu Szkół, którzy w latach [...] byli nieobecni w pracy z przyczyn pozasłużbowych, wraz z wyszczególnieniem zwolnień lekarskich (tzw. L-4) oraz innych przyczyn ww. nieobecności w pracy (np. urlop okolicznościowy, opieka nad dzieckiem, urlop bezpłatny, urlop dla poratowania zdrowia i inne). Skarżący wniósł o przesłanie żądanych informacji pocztą tradycyjną na adres podany we wniosku. Odpowiadając na wskazane wnioski skarżącego z dnia [...] i [...] Dyrektor ww. Zespołu Szkół pismem z dnia [...] poinformował go, iż nie dysponuje dokumentami, o których udostępnienie zwrócił się do niego skarżący. Wnioskodawca nie oczekuje informacji prostej, której zasadnicza treść i postać nie ulega zmianie przed udostępnieniem lecz informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli informacji nieistniejącej przed złożeniem wniosku. Dyrektor wskazał, że może tę informację przetworzoną utworzyć w oparciu o materiały będące w posiadaniu Zespołu Szkół, niemniej jednak skarżący winien wykazać interes publiczny w żądaniu udostępnienia informacji przetworzonej, a więc wykazać, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców i że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. W związku z tym Dyrektor Zespołu Szkół wezwał skarżącego do wykazania interesu publicznego zaznaczając jednocześnie, że jeżeli zignoruje on wezwanie lub uzasadni swoje stanowisko w sposób nieprzekonywujący, to zostanie wydana decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej z powodu nie wykazania szczególnego interesu publicznego. W konsekwencji powyższego skarżący pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora ww. Zespołu Szkół domagając się zobowiązania go przez Sąd do udzielenia żądanej ww. pismami z dnia [...] i [...] informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi. Uzasadniając skargę skarżący zaznaczył, że do dnia [....] obydwa złożone przez niego wnioski pozostały bez odpowiedzi oraz że dopiero pismem z dnia [...], a więc 18 dni po ustawowym terminie udzielenia odpowiedzi na pierwszy wniosek i 8 dni po ustawowym terminie udzielenia odpowiedzi na drugi wniosek Dyrektor poinformował go, iż żądana przez niego informacja nie jest informacją prostą lecz informacją, która może być utworzona w oparciu o materiały już będące w posiadaniu szkoły, do której udostępnienia niezbędne jest wykazania przez wnioskodawcy interesu publicznego, do czego jednocześnie wezwał skarżącego wskazanym pismem. W ocenie skarżącego, przytoczone okoliczności wskazują na bezczynność Dyrektora w udostępnieniu żądanej przez stronę informacji publicznej, albowiem w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej określa się, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6. Natomiast w art. 2 ust. 1 przywołanej ustawy wskazuje się, iż każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a w ust. 2 tego artykułu wprost zakazuje się żądania od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Skarżący uzasadniając swoje stanowisko wskazał również na wyodrębnione w ustawie o dostępie do informacji publicznej formy działania podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej tj. zawiadomienie o braku zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej z powodu zamieszczenia jej w biuletynie; zawiadomienie o braku możliwości niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej; powiadomienie określone w art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, przybierające postać pism skierowanych do wnioskodawcy; udostępnienie informacji publicznej; oraz decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Podniósł on także, że zgodnie z orzecznictwem sądów, z bezczynnością mamy do czynienia wtedy, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności w sprawie, do których był zobowiązany. Natomiast z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej do tej czynności w formie prawnej. W świetle powyższego stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ administracji publicznej do dnia złożenia skargi, tj. do [...] pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ww. Zespołu Szkół wniósł o jej oddalenie, powołując się na bezpodstawność i bezzasadność skargi w całości. Organ wskazał, iż opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wnioski skarżącego z dnia [...] i [...] na które powołał się skarżący w skardze, a które organ zawarł w piśmie z dnia [...], wynikało z obiektywnych trudności tj. szczególnego obciążenia w tym czasie organu obowiązkami związanymi z przeprowadzaniem egzaminów maturalnych i naboru do klas pierwszych, oraz skomplikowanego przedmiotu wniosków skarżącego, wiążącego się z problemem ochrony danych osobowych i w związku z tym koniecznością starannego przygotowania się do udzielenia na nie odpowiedzi i szczegółowego przeanalizowania ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ustawy o ochronie danych osobowych. Organ wyjaśnił, że od momentu zidentyfikowania przez sąd adresu IP komputera, z którego wysyłane był informacje szkalujące Zespół Szkół, jego nauczycieli i dyrektora, a który to należał do skarżącego, zaczął on nękać organ licznymi, częstotliwymi i różnorodnymi podaniami i wnioskami, których celem jest wydobywania kolejnych dokumentów szkolnych, zarówno tych istniejących jak i nieistniejących. Pomimo tego oraz faktu, że wskazana aktywność skarżącego jest dla organu bardzo absorbująca i wymagająca ogromnego nadkładu pracy, zawsze udzielał on odpowiedzi na pytania i wnioski skarżącego. Zaznaczył on również, że do swojej dyspozycji posiada 1,75 etatu administracyjnego w osobach sekretarza szkoły – 0,75 etatu i inspektora - 1,0 etatu, który prowadzi sprawy kadrowe, rozliczenia finansowe, bhp, itd., W roku [...] organ prowadzący szkołę ograniczył etaty w administracji o połowę tj. o 1,75 etatu, a informacje, których wydania domaga się skarżący nie są możliwe do wygenerowania przy użyciu komputera, gdyż wymagają one przeglądu całej dokumentacji szkoły znajdującej się w szkole i w Starostwie, jak też przeglądu akt osobowych wszystkich nauczycieli, których w szkole w latach wskazach przez skarżącego pracowało co roku od 50 -70 osób. Powyższe okoliczności świadczą, zdaniem organu, iż w obecnym stanie kadrowym, biorąc pod uwagę najtrudniejszym dla szkoły okres, w jakim wpłynęły wnioski skarżącego (okres egzaminów próbnych gimnazjalnych, egzaminów gimnazjalnych, egzaminów próbnych maturalnych i egzaminów maturalnych), udzielenie na nie odpowiedzi nie było fizycznie możliwe zwłaszcza, że skarżący domagał się udostępnienia dokumentów, których szkoła nie posiadała, a udzielanie żądanych informacji stanowiłoby naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych. Stworzenie zgodnie z przepisami dokumentów przetworzonych lub dokumentów, które nie zawierałyby danych, o jakich mowa w ustawie o ochronie danych osobowych wymagałoby zaś zatrudnienia kolejnych pracowników w administracji, na co szkoła nie ma środków, a powiat jako organ prowadzący szkołę takich kosztów nie przewiduje, przeciwnie - wdraża program oszczędnościowy. Organ wskazał także na okoliczność przeprowadzania w szkole w roku szkolnym [...] i po ustaleniu ww. adresu IP licznych kontroli, które nie były planowane przez organy kontrolujące, a które trwały długo i absorbowały dyrektora i jedynego pracownika administracji. Powołał się także na liczne skargi wnioskodawcy do organów państwowych na dyrektora Zespołu Szkół. Zdaniem organu, eskalacja zachowań i żądań skarżącego od momentu ustalenia ww. adresu IP ma na celu jedynie utrudnienie organowi wykonywania jego obowiązków służbowych, negatywnie wpływa na pracę szkoły i jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Poza tym, jak podkreślił, z uwagi na treść obowiązujących przepisów, nie mógł on udzielać żądanych informacji, gdyż stanowiłoby to naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych i zasad ochrony dóbr osobistych. W ocenie organu, wydanie skarżącemu, zgodnie z jego wnioskiem, wykazu imiennego nauczycieli zatrudnionych na czas określony, podanie ocen nauczycieli, nieobecności ich w pracy, zwolnień lekarskich i urlopów bezpłatnych stanowiłoby naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Wnioski skarżącego w tym zakresie, jak stwierdził, nie stanowią informacji publicznej. Organ podkreślił ponadto, że skarżący nie wskazał, jaki interes publiczny stanowi podstawę jego wniosków oraz, że trudno też dociec biorąc pod uwagę, iż domagał się on informacji szczegółowych dotyczących poszczególnych pracowników, takich jak wysokość ich wynagrodzenia, przyczyny ich nieobecności w pracy itd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W przedmiotowej sprawie skarga R. J. dotyczyła bezczynności Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w G. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym zasadnym jest wskazanie, iż sąd administracyjny może uznać, iż podmiot obowiązany do udostępnia informacji pozostaje w bezczynności tylko w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest faktycznie informacja publiczna, której podmiot obowiązany do udostępnienia, w terminie zakreślonym ustawą o dostępie do informacji publicznej nie udostępni i nie wyda stosownej decyzji o odmowie udostępnienia. Aby sąd administracyjny mógł stwierdzić, iż podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności musi on w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej. Dopiero bowiem w przypadku przesądzenia, że żądana informacja stanowi informację publiczną, tj. uznania, że na organie zobowiązanym ciążył wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania w przedmiocie udostępnia informacji publicznej i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), ustala się, czy organ obowiązku tego w nakazanym prawem terminie nie wypełnił. W przypadku natomiast stwierdzenia, że informacja, o jaką ubiegał się zainteresowany nie stanowi informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 22/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06; - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarżący domagał się od Dyrektora ww. Zespołu Szkół udostępnienia informacji publicznej, której przedmiotem miało być podanie imiennego wykazu nauczycieli Zespołu, którzy we wskazanym przez skarżącego okresie byli zatrudnieni w Zespole na podstawie umowy o pracę na czas określony wraz z podaniem okresów ich zatrudnienia w ramach wskazanej umowy, a także, których oceny pracy dokonał organ wraz z podaniem otrzymanych ocen oraz którzy byli nieobecni w pracy z przyczyn pozasłużbowych, wraz z wyszczególnieniem zwolnień lekarskich oraz innych przyczyn ich nieobecności w pracy (np. urlop okolicznościowy, opieka nad dzieckiem, urlop bezpłatny, urlop dla poratowania zdrowia i inne). O udzielenie ww. informacji skarżący zwrócił się do organu pismami z dnia [...] i [...]. Materiał dowodowy sprawy wskazuje, iż organ udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącego pismem z dnia [....] wskazując, że nie dysponuje określonymi przez stronę dokumentami, niemniej może w oparciu o materiały będące w posiadaniu Zespołu utworzyć żądaną przez skarżącego informację, która jednak jako stanowiąca informację przetworzoną wymaga wykazania przez skarżącego interesu publicznego, o co też organ wezwał skarżącego. W odpowiedzi na skargę natomiast organ, poza wskazaniem, iż skarżący nie wykazał interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej powołał się na okoliczność braku możliwości udostępnienia żądanych informacji z uwagi na fakt, że udostępnienie wykazu imiennego nauczycieli zatrudnionych na czas określony, podanie ocen ich pracy i wskazanie nauczycieli nieobecnych w pracy, ich zwolnień lekarskich i urlopów bezpłatnych stanowiłoby naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Wskazał on także, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej. Do momentu wydania wyroku w przedmiotowej sprawie, organ nie podjął żadnych innych czynności czy aktów odnośnie ww. wniosków skarżącego z dnia [...] i [...]. Zdaniem Sądu, opisane powyżej działanie organu w odpowiedzi na wezwania skarżącego do udzielenia żądanej informacji publicznej wskazuje, iż pozostaje on w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...]. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że objęta ww. wnioskiem informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Krąg informacji, które ustawa w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został w art. 6 ww. ustawy. Z art. 6 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynika, że informacją publiczną jest m. in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (lit. a). Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i dokumentów, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań (art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy). W ocenie Sądu informacja, której przedmiotem jest podanie wykazu nauczycieli zatrudnionych w szkole na podstawie umowy o pracę na czas określony i wskazanie okresów ich zatrudnienia w ramach takiej umowy o pracę, a także informacja, która dotyczy podanie wykazu nauczycieli, których oceny pracy dokonał dyrektor szkoły wraz z podaniem otrzymanych ocen, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Informacja taka dotyczy bowiem spraw publicznych związanych z funkcjonowaniem jednostki organizacyjnej (publicznej szkoły) założonej i prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego, a dotyczących sposobu działania organu takiej jednostki (dyrektora szkoły) w zakresie form nawiązywania stosunków pracy, sposobu i zakresu opiniowania pracowników zatrudnionych w jednostce, oraz przestrzegania przepisów kodeksu pracy w tym zakresie. W tym miejscu wskazać należy, że podanie imiennego wykazu nauczycieli, będących podmiotem takiej informacji, wiązałoby się z koniecznością ujawnienia danych osobowych tych nauczycieli. Okoliczność ta jednak nie oznacza, wbrew twierdzeniom organu, że dana informacja przestaje być informacją publiczna. Obliguje ona natomiast organ do udzielenia żądanej informacji w taki sposób, aby niemożliwym było zidentyfikowania osoby fizycznej objętej taką informacją, poprzez dokonanie np. anonimizacji jej danych osobowych. Przesądzenie, że informacje wskazane we wniosku skarżącego z dnia [...] stanowią informację publiczną obligowało Sąd, zgodnie z poczynionymi wyżej uwagami, do ustalenia, czy organ w nakazanym prawem terminie podjął rozstrzygnięcia czy czynności, do których obliguje go ustawa o dostępie do informacji publicznej, a więc, czy działania organu odpowiadały przepisom tej ustawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno procedurę udostępnienia informacji publicznej - art. 7, art. 10, art. 13 i art. 14), jak i tryb odmowy udostępnienia informacji publicznej - art. 16). Ze wskazanych przepisów wynika, iż organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stanowiącej faktycznie informację publiczną, albo udostępnia wnioskodawcy informację publiczną we wskazanej przez niego formie w terminie o którym mowa w ust. 1 lub 2 art. 13 ww. ustawy, co stanowi czynność materialno-techniczną, albo też w przypadku niemożności udostępnienia informacji w sposób i w formie określonej we wniosku o udostępnienie stosuje procedurę opisaną w art. 14 ust. 2 ww. ustawy tj. powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanej w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (w drodze decyzji – art. 16 ust. 1 ww. ustawy). W przypadku natomiast stwierdzenia przez organ, że zachodzą przesłanki do odmowy udostępnia istniejącej i będącej informacją publiczną informacji (art. 5 ww. ustawy), zobligowany jest on do wydania w ustawowym terminie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Bezsprzecznym w przedmiotowej spawie jest, że organ do dnia wydanie wyroku ani nie udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej, ani też nie wydał w sprawie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej czy umarzającej postępowanie w sprawie. Pomimo zatem, że żądana informacja stanowiła informację publiczną, organ nie podjął żadnego ze wskazanych wyżej działań określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Aktywność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego ograniczyła się wyłącznie do wezwania strony do wykazanie interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej, co było konsekwencją stwierdzenia przez organ, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną. Niemniej jednak efektem tego wezwania nie było podjęcie przez organ jakichkolwiek z ww. czynności czy aktów, składających się na ustawowy tryb i formę działania organu w odpowiedzi na wniosek stanowiący informację publiczną. Wymaga wskazania, że nie ma racji skarżący twierdząc, iż w każdym przypadku od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Brak możliwości żądania wykazania interesu prawnego lub faktycznego dotyczy bowiem tylko informacji prostej (art. 2 ust. 2 ww. ustawy), a wiec informacji, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. W przypadku natomiast informacji przetworzonej tj. jakościowo nowej informacji, nieistniejącej dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, mimo że jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego, warunkiem jej udostępnienia, stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jest szczególna istotność informacji publicznej dla interesu publicznego. (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn informacji publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87). Skoro więc możliwość udostępnia informacji przetworzonej skorelowana jest z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego, a organ uznał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia właśnie z informacją przetworzoną, miał on prawo, wbrew stanowisku skarżącego, wezwać go do wykazania interesu publicznego. Niemniej jednak, jak podkreślono wyżej, konsekwencją takiego wezwania powinno być albo udzielenie skarżącemu w ustawowym terminie żądanej informacji w sytuacji uznania, że posiada on szczególny interes publiczny, albo wydanie decyzji odmawiającej udzielenia żądanej informacji, w przypadku stwierdzenia, iż nie posiada on szczególnego interes publicznego w udzieleniu informacji publicznej. Z uwagi na okoliczność, że do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnych ze wskazanych działań, a przedmiot jego żądania stanowiła informacja będąca informacją publiczną, nie ulega wątpliwości, że pozostaje on bezczynny w kwestii rozpatrzenia żądania skarżącego zawartego we wniosku z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej. Bezczynność ta jednak, zdaniem Sądu, nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynika ona raczej z nieznajomości powyższej problematyki, a nie lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania go w błąd. W ocenie Sądu nie ma natomiast podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...]. Informacja objęta tym wnioskiem nie stanowi bowiem informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Udzielenie bowiem informacji o nieobecnościach w pracy zatrudnionych w szkole nauczycieli z przyczyn pozasłużbowych, o ich zwolnieniach lekarskich, urlopach bezpłatnych, okolicznościowych, z tytułu opieki nad dzieckiem i dla poratowania zdrowia, nie stanowi informacji o sprawach publicznych, lecz jest stricte informacją o sprawach prywatnych danego nauczyciela, a poza tym informacja taka nie odnosi się podmiotu wykonującego zadania publiczne (organu, jakim jest dyrektor szkoły), lecz nauczyciela zatrudnionego w publicznej szkole. W związku z tym, iż - jak wskazano na wstępie rozważań prawnych – możliwość stwierdzenia przez Sąd bezczynności organu obowiązanego do udostępnia informacji publicznej, zdeterminowana jest warunkiem, aby żądana informacja rzeczywiście stanowiła informację publiczną, oraz ze wzglądu na okoliczność, że informacja określona we wniosku z dnia [...] nie spełnia tego warunku należało stwierdzić, iż organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie jej udostępnienia. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd uznając, że organ pozostaje w zwłoce w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia [...], na podstawie art. 149 ppsa, zobowiązał organ do rozpoznania powyższego wniosku poprzez wydanie aktu lub podjęcie stosownej czynności, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W oparciu o art. 151 ppsa Sąd oddalił natomiast skargę strony co do wniosku o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia [...], stwierdzając że informacja objęta tym wnioskiem nie stanowi informacji publicznej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.