II SAB/Bd 19/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Komendanta Miejskiego Policji w G. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. D.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę m.in. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Komendanta Miejskiego Policji w G. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Złożenie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych aktów lub czynności. W przedmiotowej sprawie D.W. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. polegającą na braku rozpatrzenia skargi na działania Komendanta Miejskiego Policji w G. Wskazać należy, iż zarówno w doktrynie, jaki i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w tym zakresie (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 lutego 1997 r., sygn. akt III SAB 1/97, publ. LEX nr 29038; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2019/10 publ. LEX nr743368). Istotą bowiem skarg uregulowanych w dziale VIII k.p.a. jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem. A zatem rozstrzygnięcie takiej skargi nie następuje drogą decyzji, lecz czynności materialno-technicznej - zawiadomienia, nie mającego charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a zatem nie podlegającego kognicji sądu administracyjnego, określonej w art. 3 ppsa. Konsekwencją tego jest więc stanowisko, że skoro zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego, to także ewentualna bezczynność organu w tym zakresie nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.