II SAB/Bd 25/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S., L. M. i A. B. na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie dochodzenia zapłaty kary umownej postanawia : odrzucić skargę. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza Miasta C. w przedmiocie "wykonania czynności polegającej na niezwłocznym dochodzeniu zapłaty na rzecz Gminy C. kwoty [...] zł. wynikającej z kary umownej, do której to zapłaty zobowiązany jest nabywca nieruchomości położonych na terenie miasta C., działka nr [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stosowna kara umowna, której dochodzenia przez organ domagają się skarżący wynika z naruszenia przez nabywcę nieruchomości stanowiącej własność Gminy C. postanowień umowy sprzedaży, która m.in. nakładała na nowego właściciela działki obowiązek wybudowania na niej obiektu przewidzianego do realizacji na tej nieruchomości. Zdaniem skarżących, do dochodzenia kary umownej zobowiązuje Burmistrza Miasta C. art.7 Konstytucji RP, art.30 ust.2 pkt 3, art. 50 i art. 60 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 44 ust.1 ustawy z 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych oraz art. 70¹ § 4 Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę, organ, którego bezczynność zaskarżono wniósł o odrzucenie względnie oddalenie skargi wskazując na uchybienie terminu do jej wniesienia, a także na brak naruszenia interesu prawnego skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres działania sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), (dalej ppsa), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmując orzekanie w sprawach skarg na m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art.3 §2 pkt 5 ppsa,),akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art.3 § 2 pkt 6 ppsa). Akty prawa miejscowego, a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego, jak też bezczynność organu w wydaniu aktów nakazanych prawem, mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 ppsa. Stosownie do treści przepisu art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Zgodnie natomiast z art.101a.ust.1 przepisy art.101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy ( art. 101 a ust.2 ). Skuteczne zaskarżenie bezczynności organu gminy na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym wymaga zatem spełnienia kumulatywnie trzech przesłanek: po pierwsze - zaskarżona bezczynność organu gminy musi dotyczyć czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem, po drugie musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego, po trzecie - musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z treści przepisów art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym wynika więc w sposób jednoznaczny, że skarga na bezczynność organu gminy może dotyczyć jego działalności w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa nakładają na ten organ obowiązek podjęcia stosownych uchwał bądź zarządzeń. Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymagałoby zatem wskazania unormowania, z którego wynika obowiązek wydania zarządzenia przez Burmistrza Miasta C. i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością tego organu gminy w wykonywaniu tych czynności a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżących. W ocenie Sądu, skarżąc bezczynność Burmistrza Miasta C. na podstawie art. 101 a ust. l ustawy o samorządzie gminnym skarżący nie wykazali, aby na tym organie gminy ciążył obowiązek wydania stosownego zarządzenia dotyczącego dochodzenia zapłaty kary umownej. Wskazane przez skarżących przepisy art.7 Konstytucji RP, art.30 ust.2 pkt 3, art. 50 i art. 60 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 44 ust.1 ustawy z 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych oraz art. 70¹ § 4 Kodeksu cywilnego nie mogą stanowić uzasadnionej samoistnej podstawy do skargi na bezczynność Burmistrza Miasta C. Z przepisów powyższych nie można bowiem wywieść dla tego organu obowiązku wydania stosownego zarządzenia dotyczącego dochodzenia zapłaty kary umownej. Skoro brak jest takiego przepisu, który jasno nakazywałby podjęcie przez Burmistrza Miasta czynności w żądanym przez skarżących kierunku, to tym samym skarga na bezczynność organu w tym zakresie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2007r., sygn. akt I OSK 1196/07). Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.