II SAB/Bd 285/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie zamiany mieszkania postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] września 2013 r. K. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie zobowiązania do podjęcia decyzji w sprawie zamiany mieszkania. W skardze K. W. zarzuciła bezczynność Burmistrz Miasta [...] w zakresie wydania decyzji o zamianie lokalu na lokal posiadający centralne ogrzewanie. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Burmistrz Miasta [...] przekazał ww. pismo oraz wyjaśnił, że sprawa K. W. jest mu znana osobiście, ale ze względu na brak aktualnie wolnego lokalu z centralnym ogrzewaniem wniosek o jego zamianę nie mógł być rozpoznany pozytywnie. Postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał powyższą skargę K. W. do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy jako właściwemu miejscowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej powoływanej jako "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego artykułu, a zatem gdy: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) (1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Niezależnie od tego trzeba wskazać na przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przy tym zgodnie z art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Dalej trzeba zważyć, że zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Ponadto w myśl art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W zależności od przedmiotu skargi zastosowanie ma procedura złożenia zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi, z wyjątkiem sytuacji o czym niżej. Na wstępie rozważań Sąd celowo wymienił przypadki, w których strona może wnieść skargę na bezczynność organu, albowiem przepis ten odczytany łącznie z zakresem orzekania sądu administracyjnego wynikającym z art. 134 § 1 P.p.s.a., wyznacza granice badania sprawy. Jest to konieczne bo treść pism strony, w tym w szczególności skarga, nie jest jednoznaczna. Należy jednak bacząc na intencje skarżącego dojść do wniosku, że przedmiotem skargi jest "bezczynność organu w zakresie wydania decyzji o zamianie lokalu mieszkalnego", co więcej "konkretnego lokalu który posiadałby centralne ogrzewanie" wskazanego w piśmie z 12 września 2013 r. Przy tak określonym przedmiocie skargi procedura poprzedzenia jej wyczerpaniem środków zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. nie ma znaczenia. W szczególności wniesiona skarga jest niedopuszczalna, albowiem nie wskazuje aktu lub czynności, którego brak wydania czyni możliwość przyjęcia, że organ pozostaje w bezczynności. W każdym razie aktem takim nie może być decyzja w sprawie zamiany mieszkania, gdyż przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów (...) (Dz.U.2005, Nr 31 poz. 266 ze zm.) nie przewidują wydania decyzji administracyjnej o zamianie mieszkania. Takiej formy załatwienia sprawy administracyjnej nie przewiduje też prawo miejscowe. W konsekwencji w opisanych okolicznościach faktycznych sprawy skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6).