II SAB/Bd 3/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Andrzeja Z. na bezczynność Prezydenta Miasta T. w przedmiocie niewykonania orzeczenia Sądu postanawia odrzucić skargę II SAB/Bd 3/05 UZASADNIENIE Andrzej Z. pismem z dnia 8 września 2004 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewykonania orzeczenia Sądu wskazując, że od chwili wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2004 r. w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę – sygn. akt II SA/Bd 44/04 uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. do chwili obecnej Urząd Wojewódzki nie poinformował go o zajęciu stanowiska w sprawie, zaś Prezydent Miasta T. prowadzi z nim korespondencję, mylnie odczytując wskazane wyżej orzeczenie Sądu. Powołując się na treść art. 8 k.p.a. skarżący podnosi, iż w trakcie nie wywiązywania się z obowiązku wydania zezwolenia, przywrócenia terminów i wypłaty odszkodowań Urząd Miasta T. wykonuje prace związane z podziałem gruntów, które są przedmiotem sprawy. Skarżący w uzupełnieniu skargi, na rozprawie w dniu 15 grudnia 2004 r. wyjaśnił, że skarży bezczynność Prezydenta Miasta T., polegającą na tym, iż nie wydał on decyzji o pozwoleniu na budowę tylko decyzję odmawiającą wydania tego pozwolenia, mimo treści powołanego wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, natomiast bezczynność Wojewody [...] w ocenie skarżącego polega na tym, że nie dopilnował on działalności organu I instancji i nie nakazał Prezydentowi Miasta T. wydania pozwolenia na budowę. Wobec treści tego oświadczenia skarżącego, iż skarży on także bezczynność Prezydenta Miasta T., w oparciu o dyspozycję przepisu art. 57 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mając na uwadze, iż w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, zarządzono rozdzielenie tych skarg. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta T. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52§2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art. 52§3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku bezczynności, polegającej na nieuzasadnionej zwłoce w załatwieniu przez organ sprawy w prawem przewidzianym terminie, zastosowanie znajduje art.37 §1 kpa stanowiący, że w takiej sytuacji, celem zdyscyplinowania organu, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ taki, w uznaniu zasadności zażalenia, w terminie określonym w art.35§3kpa wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin do jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby – zgodnie z art.37 § 2 kpa – podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu i organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie w granicach art. 37 § 2., a o tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostateczne strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. Wyczerpanie wyżej opisanego trybu postępowania w przypadku bezczynności organu zobowiązanego do załatwienia sprawy, daje stronie uprawnienie do wystąpienia do sądu ze skargą na bezczynność. Zażalenie przewidziane w art.37 kpa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art.52§1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z oświadczenia złożonego przez skarżących na rozprawie w dniu 11 maja 2005r. wynika wprawdzie, że z takim zażaleniem wystąpili do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, ale na tę okoliczność brak w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów. Natomiast z pisma z dnia 7 września 2004r.przedłożonego przez skarżącego na rozprawie w dniu 11 maja 2005r. wynika, że jego przedmiotem było żądanie wstrzymania wykonania decyzji, a zatem nie może być ono uznane za zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa. Również inne wskazane przez skarżącego pism, wniesione do Wojewody [...](k.29akt) nie dotyczy zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W tej sytuacji uznać należy, że tryb określony w art. 37§1 kpa nie został przez skarżącego wyczerpany. Mając na uwadze, że skarga wniesiona została z pominięciem wyczerpania trybu postępowania przewidzianego w art.52§1 ustawy, to podlegała ona odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art.58§1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.