II SAB/Bd 4/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Asesor WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 6 luty 2006r, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: Barbary W. na bezczynność Prezydenta Miasta T. w przedmiocie nie wydania decyzji w sprawie stypendium szkolnego postanowił odrzucić skargę Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta T. w przedmiocie nie wydania decyzji w sprawie stypendium szkolnego. Pismem z dnia [...] 2006r. Sąd wezwał skarżącą o udzielenie informacji, złożyła ona w trybie art. 37 § 1 Kpa zażalenie do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie przez organ, który skarży. W piśmie z dnia [...] 2006r. skarżąca udzieliła odpowiedzi, iż nie składała zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-dalej: P.p.s.a w art. 3 i art. 4 zostały zawarte uprawnienia sądu administracyjnego. Uprawnienia te mają charakter ściśle kontrolny. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne posiadają kompetencje do rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany wart. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 2 P .p.s.a. W myśl tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przyjęcie, że zawarte wart. 52 § 2 wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy, prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane wart. 37 § l kp.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kp.a. jest jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Ta podstawowa kwestia zatem ma istotne znaczenie zarówno dla oceny charakteru, jak i formy stanowiska, które ma zająć organ wyższego stopnia. Skarżącą na wezwanie Sądu odnośnie wymogu formalnego jakim jest zażalenie do organu wyższego stopniem oświadczyła, że zażalenia nie złożyła. W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił jako niedopuszczalną z uwagi na nie wyczerpanie środków zaskarżenia.