II SAB/Bd 41/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K., R. K. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 lipca 2010 r. J. K. i R. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy C., polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżących o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ skarżący nie wskazali, czy przed skierowaniem skargi do tutejszego Sądu wnieśli zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zostali wezwani w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału do usunięcia braku formalnego skargi przez wykazanie, iż wystąpili do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Wójta Gminy C., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżących złożył w ich imieniu oświadczenie o cofnięciu skargi, wyjaśniając przy tym, iż przed wniesieniem skargi nie skierowano wymaganego zażalenia do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie zaś do § 2 wskazanego wyżej artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skargę wniesioną pomimo wcześniejszego niewyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji sąd administracyjny odrzuca jako niedopuszczalną na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W doktrynie i orzecznictwie wyrażony został pogląd, iż pozostawienie złożonego podania przez organ administracji publicznej bez rozpoznania może zostać zakwestionowane w drodze skargi na bezczynność, jednakże warunkiem skutecznego wniesienia tej skargi jest uprzednie skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. np. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 21 listopada 2007 r., III SA/Po 791/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl.). Natomiast skargę na bezczynność organu administracji publicznej przejawiającą się pozostawieniem podania bez rozpoznania, która nie została poprzedzona złożeniem stosownego zażalenia, uważa się za wniesioną bez uprzedniego wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność Wójta Gminy C., polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie składając wcześniej zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, należało przedmiotową skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalną z uwagi na niewyczerpanie przez skarżących przysługujących im środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Co prawda w odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżących złożył w ich imieniu oświadczenie o cofnięciu skargi, co wskazywałoby na konieczność umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, to jednak zauważyć należy, iż w orzecznictwie wyraźnie podkreśla się, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie przed sądem administracyjnym, natomiast jeżeli skarga jest niedopuszczalna bądź zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, to pomimo złożenia przez skarżącego stosownego oświadczenia o cofnięciu skargi, podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl.).