II SAB/Bd 47/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z. J., J. B., T. W. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia zawiesić postępowanie. Postanowieniem z dnia [...] października 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w B. zawiesił toczące się z wniosku skarżących postępowanie w sprawie znak [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] k.m. [...] położonej w B. przy ul. P. do czasu rozwiązania umowy użytkowania wieczystego. Pismem z dnia [...] czerwca 1997 r. pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 1995 r. oraz decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 1992 r. Pismo to zawiera również skreślony zapis, z którego wynika, że jego autor wnosi także o podjęcie zawieszonego postępowania. Skarżące Z. J., T. W. i J. B. złożyły dnia [...] lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w postępowaniu objętym sygnaturą akt [...] dotyczącym zwrotu w/w działki położonej w B. przy ul. P. (obecnie ul. T.). W uzasadnieniu skargi skarżące skupiły się przede wszystkim na kwestii związanej z nierozpoznaniem, w ich ocenie, ich wniosku z dnia [...] czerwca 1997 r. w przedmiocie podjęcia postępowania twierdząc, że skreślenie dotyczące tego zapisu nastąpiło w urzędzie, natomiast nie dokonywał takiego skreślenia ich pełnomocnik. Zdaniem skarżących organ winien podjąć zawieszone postępowanie i prowadzić je, ewentualnie uznając, że nie było wniosku o podjęcie postępowania, winien na podstawie art. 98 § 2 k.p.a. umorzyć postępowanie, czego również nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma organ wniósł m.in. o rozważenie zawieszenia postępowania z uwagi na to, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] Wojewoda K.-P. stwierdził nieważność w/w postanowienia Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] października 1996 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Postanowienie to następnie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...]. Postanowienie to zostało następnie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie sprawa ta nie została do tej pory rozpoznana. W ocenie organu uzasadnia to zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a.,Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości to, że w zależności od wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] października 1996 r., Sąd w niniejszej sprawie będzie mógł wydać różne rozstrzygnięcia. Jeśli okaże się, że postanowienie to zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wówczas nie będzie możliwe rozpatrywanie sprawy w kontekście naruszenia art. 98 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. W przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 k.p.a.), należy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć postępowanie w formie decyzji (vide wyrok NSA z dnia 14.07.2011 r., I OSK 1180/11, LEX nr 1082581). Jak słusznie również podnosi się w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z dnia 15.04.1998 r., I SA 1722/96, LEX nr 44650), stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) powoduje skutki ex tunc. W takiej sytuacji, skoro postanowienie o zawieszeniu postępowania będzie należało uważać za niebyłe, nie będzie można nakazać organowi dokonania czynności zgodnie z treścią art. 98 § 2 k.p.a., a możliwe będzie np. wydanie rozstrzygnięcia nakazującego organowi dalsze prowadzenie postępowania i wydanie merytorycznej decyzji w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Jeżeli natomiast okaże się, że postanowienie o zawieszeniu postępowania pozostanie w obrocie prawnym, wówczas będzie należało w sposób merytoryczny ocenić okoliczności związane ze złożeniem przez pełnomocnika skarżących pisma z dnia [...] czerwca 1997 r., a w szczególności poczynić ustalenia związane z tym, czy zawierało ono wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania i w zależności od dokonanych ustaleń wydać stosowne rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że wynik niniejszego postępowania zależy od wyniku sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...] października 1996 r., a zatem należało na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. postanowić jak w sentencji. Na koniec należy jedynie wskazać, że nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie wskazywany przez organ art. 56 p.p.s.a., albowiem jego treść dotyczy zupełnie innej sytuacji niż ta, która wystąpiła w niniejszej sprawie.