II SAB/Bd 54/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.R.oraz R. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. K. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność SKO w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B.. Skarżący wskazali, że pismem z dnia 18 września 2000 r. wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia 29 stycznia 1992 r. w sprawie nabycia na rzecz Gminy B. nieruchomości gruntowych stanowiących własność osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej odrzucenie wskazując, że sprawa stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. nie należy do właściwości Kolegium. Organ wskazał jednocześnie, że przedmiotowa uchwała została niezwłocznie zrealizowana poprzez nabycie od skarżących wskazanej w uchwale nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r. (sygn. akt IV SA 961/99, LEX nr 78938) w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w k.p.a., lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola sądu administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność, podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynili bezczynność SKO w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B.. Zaskarżony organ nie jest natomiast organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały. Zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r. , Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały, w trybie określonym w art. 90. Organem nadzoru, o którym mowa we wskazanym przepisie, jest wojewoda. Jak stanowi natomiast art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Aktualnie obowiązujący system prawny nie zawiera zatem żadnego przepisu prawa zobowiązującego samorządowe kolegium odwoławcze do wydania w niniejszej sprawie aktu administracyjnego. Do rozpoznania żądań skarżących właściwy jest wojewoda w trybie postępowania nadzorczego, które podejmowane jest z urzędu oraz wojewódzki sąd administracyjny po wniesieniu skargi zgodnie z wymogami m.in. art. 101 powołanej ustawy o samorządzie gminnym. W związku z powyższym ustaleniem uznać należy, że sprawa rozpatrywana w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając ów fakt na uwadze Sąd na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.