II SAB/Bd 55/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. oraz R. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 kwietnia 2012r. K. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. Skarżący wskazali, że pismem z dnia 8 września 200r. wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Bydgoszczy nr XXIV/265/92 z dnia 4 maja 1992r. w sprawie nabycia na rzecz Gminy Miasta Bydgoszcz nieruchomości gruntowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Bydgoszczy nie należy do właściwości Kolegium, co wynika z treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2001r., sygn. akt II SAB/Gd 189/00/S, załączonego do akt administracyjnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (do 31 grudnia 2003r.) w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 961/99 – w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w kpa, lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola Sądu Administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. (LEX nr 78938). W przedmiotowej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynili bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. Zaskarżony organ nie jest natomiast organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały. Zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t. jedn. Dz. U. z 2001 roku , Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały, w trybie określonym w art. 90. Organem nadzoru, o którym mowa we wskazanym przepisie jest wojewoda. Jak stanowi natomiast art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Aktualnie obowiązujący system prawny nie zawiera zatem żadnego przepisu prawa zobowiązującego Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wydania w niniejszej sprawie aktu administracyjnego. Do rozpoznania żądań skarżących właściwy jest wojewoda w trybie postępowania nadzorczego, które podejmowane jest z urzędu oraz wojewódzki sąd administracyjny po wniesieniu skargi zgodnie z wymogami m.in. art. 101 powołanej ustawy o samorządzie gminnym. W związku z powyższym ustaleniem uznać należy, że sprawa rozpatrywana w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zwrócić uwagę należy, iż sprawa ze skargi K. i R. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Bydgoszczy. Skarżący nr XXIV/265/92 z dnia 4 maja 1992r. była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny oz. w Gdańsk, który postanowieniem z dnia 30 stycznia 2001r., sygn. akt II SAB/Gd 189/00/S, odrzucił skargę jako niedopuszczalną ze względów, które sąd rozpoznający sprawę niniejszą podzielił, czemu dał wyraz w argumentacji uzasadnienia. W niniejszej sprawie zachodzi zatem tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy, sąd nie mógł jednak odrzucić skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, ponieważ prawomocne postanowienie o odrzuceniu skargi nie ma przymiotu powagi rzeczy osądzonej. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.