II SAB/Bd 58/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i R.R. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] stycznia 1992 r. w sprawie nabycia na rzecz Gminy [...] nieruchomości gruntowych stanowiących własność osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi, opatrzonej datą 30.06.2009 r. wniesionej przez K. i R.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...], uczyniono bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 7 stycznia 2012 r. dotyczącego wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonalności uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] stycznia 1992 r. w sprawie nabycia na rzecz Gminy [...] nieruchomości gruntowych stanowiących własność osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż wniosek Państwa R. z dnia 7 stycznia 2012 r. o wstrzymanie wykonania powołanej na wstępie uchwały nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem przepisy te nie przewidują możliwości rozstrzygnięcia niniejszej sprawy postanowieniem. Ponadto Prezydent Miasta [...] stwierdził, że nie posiada ustawowego umocowania do wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania uchwały podjętej przez organ kolegialny gminy, jakim jest rada gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Przedmiot niniejszej skargi dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 7 stycznia 2012 r. dotyczącego wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonalności uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] stycznia 1992 r. w sprawie nabycia na rzecz Gminy [...] nieruchomości gruntowych stanowiących własność osób fizycznych. Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika natomiast, że skarga na bezczynność organów jest dopuszczalna tylko w sprawach w których wydawane są decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu wykonawczego gminy polegająca na nie udzieleniu odpowiedzi na pismo w sprawie wstrzymania wykonania uchwał organu stanowiącego gminy, nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a.), zatem na gruncie powołanych przepisów oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga na taką bezczynność nie przysługuje. Sąd rozważał ewentualną dopuszczalność takiej skargi na tle unormowania zawartego w art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Według tego przepisu, przepisy art. 101 w/w ustawy stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem, albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Prezydent Miasta [...] nie posiadał kompetencji do wstrzymywania uchwał organu stanowiącego. Mógł jedynie pismo doń skierowane przekazać Radzie Miejskiej. Zwrócić także należy uwagę, że kwestia zaskarżania uchwał, zarządzeń podjętych przez organy gminy została uregulowana w art. 101 i następne ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i zgodnie z treścią art. 101 cyt. ustawy dopiero bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa umożliwia zaskarżenie uchwały organu gminy do sądu administracyjnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż skierowana do Sądu skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.