II SAB/Bd 58/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania z dnia [...] października 2015 r. uzupełnionego wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz Z. W. kwotę [...](pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z. W. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z [...] grudnia 2014 r. (znak [...]), zainicjowanego wnioskiem z [...] października 2015 r., uzupełnionym pismem z [...] listopada 2015 r., wnosząc o: 1) zobowiązanie Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z [...] grudnia 2014 r. (znak [...].MO), w terminie miesiąca od dnia doręczenia Prezydentowi Miasta odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) stwierdzenie, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, 3)zasądzenie od Prezydenta Miasta kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. Skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] grudnia 2014r. nr [...] o warunkach zabudowy działki nr [...]. Dalszą argumentację w tym przedmiocie, jak podkreślił, przedstawił w piśmie z [...] listopada 2015 r., wyraźnie wskazując na żądanie wznowienia postępowania. Prezydent Miasta pismem z [...] listopada 2015 r. wezwał do usunięcia braków formalnych wniosku z [...] listopada 2015 r., poprzez wskazanie od kogo on pochodzi, podpisanie podania i sprecyzowanie żądania, przy czym, jeśli dotyczy on wznowienia postępowania, to poprzez wskazanie podstawy wznowienia postępowania oraz daty powzięcia wiadomości o decyzji lub o innej podstawie wznowienia. Wobec upływu czasu na wykonanie zobowiązania, Prezydent Miasta poinformował pismem z [...] grudnia 2015 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. Skarżący zaznaczył, że nie został wezwany do usunięcia braków formalnych pisma z [...] października 2015 r. w zakresie w jakim obejmowało ono żądanie wznowienia postępowania, jak również pisma tego nie pozostawiono bez rozpoznania. Zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku Prezydenta Miasta, nie było podstaw do pozostawienia wniosku o wznowienie postępowania bez rozpoznania, ani do skierowania wezwania z [...] listopada 2015 r. W piśmie z [...] października 2015 r. jednoznacznie wskazano na podstawy wznowienia postępowania, określone w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., informując, że "wskutek nieuzasadnionego podziału działki nr [...] wykluczono nas właścicieli dz. nr [...] o 35 z uczestnictwa w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy dla dz. 40/3 (...) i nie mieliśmy możliwości wypowiedzenia się wcześniej w kwestii ustalonych warunków zabudowy na nieruchomości nr [...]. Wskutek powyższych podziałów, w okresie ustalania i wydawania ww. warunków zabudowy nie byliśmy stroną i nie zostaliśmy poinformowani o prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej inwestycji". W treści pisma precyzyjnie oznaczono decyzję o warunkach zabudowy, której dotyczył wniosek. W piśmie z [...] listopada 2015 r., ponownie wskazano na wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania był oparty na ustawowych przesłankach, określonych w przepisach art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Według skarżącego posiada on interes prawny, który wynika z faktu, że jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] (działka nr [...]) oraz z funkcji komunikacyjnej działki nr [...] (obecnie 40/1, 40/2 i 40/3). Potwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z [...] czerwca 2016 r. w sprawie II SA/Bd 247/16, gdzie jednoznacznie przesądzono o interesie prawnym w sprawie o warunki zabudowy. W pismach z [...] października 2015 r. i [...] listopada 2015 r. wskazano też na błędne ustalenia co do stanu faktycznego sprawy, które wynikały z pominięcia wielu okoliczności. W treści pisma z [...] października 2015 r. wskazano również na moment powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta nr [...], którym było zapoznanie się z aktami sprawy, po otrzymaniu pisma Prezydenta Miasta z [...] października 2015 r. (WAB.II.6740.1446.2015.MG) z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego na terenie działki nr [...]. Powyższe znane jest Prezydentowi Miasta z urzędu, ponieważ to on prowadził postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w powyższej sprawie. W piśmie z [...] października 2015 r. żądano przeprowadzenia ponownej analizy, będącej podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy dla dz. 40/3. Odpowiada to treści przepisu art. 149 § 2 k.p.a., który wskazuje, że konsekwencją wznowienia postępowania jest przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ponowna analiza urbanistyczna wskazuje właśnie na ponowne rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. W treści pisma z [...] listopada 2015 r., w ostatnim jego zdaniu, wyraźnie wskazano - obok żądania stwierdzenia nieważności decyzji - na wznowienie postępowania i wydanie nowej decyzji w sprawie. Odpowiada to dyspozycji przepisu art. 149 § 2 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Żądanie wznowienia postępowania zostało zatem wyrażone w wystarczający sposób, który umożliwiał nadanie biegu sprawie. Wnioski [...] października 2015 r. i z [...] listopada 2015 r. były podpisane przez skarżącego. W nagłówku tych pism wskazano osobę, od której one pochodzą. Bezpodstawne było więc żądanie przez Prezydenta Miasta, aby złożyć podpis pod wnioskiem oraz wskazać od kogo wniosek pochodzi. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z [...] grudnia 2014 r. (znak [...].MO) nie był zatem dotknięty brakami formalnymi, które uzasadniałyby zastosowanie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. Przepisy k.p.a. nie zawierają szczególnych wymogów formalnych dla wniosku o wznowienie postępowania, stąd zastosowanie ma przepis art. 63 § 2 k.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania spełniał tam określone wymogi. Skarżący dodał też, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. pismem z [...] listopada 2015 r. (znak [...]) przekazało pismo z [...] listopada 2015 r. do Prezydenta Miasta, jednoznacznie wskazując, że dotyczy ono wznowienia postępowania we wskazanej sprawie. Prezydent Miasta nie miał zatem podstaw dla wezwania o sprecyzowanie żądania. P. z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący Z. W. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z zażaleniem na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie o wznowienie postępowania, zainicjowanej wnioskiem z [...] października 2015 r., uzupełnionym pismem z 10 listopada z 2015r., twierdząc, że wniosek o wznowienie postępowania złożył [...] października 2015 r. i nie było podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. postanowieniem z [...] marca 2017 r. (znak [...]) uznało zażalenie za nieuzasadnione. W postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. przyjęto, że skoro Prezydent wezwał do usunięcia braków formalnych w trybie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. i braki te nie zostały usunięte, zatem pozostawienie wniosku bez rozpoznania było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiot skargi stanowi bezczynność organu administracji publicznej podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a). Bezczynność organu administracji publicznej oznacza nie wydanie w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. (nie załatwienia sprawy w terminie z art. 35 i 36 K.p.a., czy w terminie wynikającym z przepisów szczególnych), będącą konsekwencją bądź niepodjęcia przez organ żadnych czynności w sprawie, bądź też podjęcia ich lecz z przekroczeniem terminu załatwienia sprawy i bez wykonania obowiązku zawiadomienia o tym strony. Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl § 5 do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. O każdym jednak przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i 2). Ze skargą na bezczynność można też wystąpić w związku z pozostawieniem podania bez rozpoznania. Uwzględnienie skargi pozwala w takim przypadku na załatwienie sprawy. Z art. 63 § 2 k.p.a. wynika, iż wszelkie podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia), które mogą być wnoszone do organu, muszą zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzą, jej adresu i żądania oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania (art. 64 § 1 k.p.a.). Pozostawienie podania bez rozpoznania może nastąpić po uprzednim wezwaniu do usunięcia braków, gdyż w przypadku braku któregoś z koniecznych elementów podania (wniosku), organ administracji na podstawie art. 64 § 2 Kpa powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania Pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 Kpa wymaga zatem łącznego zaistnienia trzech przesłanek: podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa; organ administracji publicznej wezwał wnoszącego podanie do usunięcia braków, określając termin do ich usunięcia oraz pouczając o skutkach nie usunięcia braków; upłynął bezskutecznie 7 dniowy termin do usunięcia braków. Jak zaznaczono na wstępie pozostawienie podania bez rozpoznania nie pozbawia strony możliwości prawnej ochrony własnego interesu prawnego. W razie pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania, strona może podjąć obronę przed bezczynnością składając zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 Kpa), a następnie skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu. W przypadku jednak gdy wniosek jest niejednoznaczny lub budzi wątpliwości co do rzeczywistej treści żądania oraz gdy np. dołączone do niego dokumenty, na podstawie obowiązujących norm prawnomaterialnych, nie są wystarczające do pozytywnego rozstrzygnięcia o żądaniu strony, organ administracji publicznej obowiązany jest do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także winien czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udziela im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 K.p.a.). Jak bowiem stanowi art. 8 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. O ile jednak strona, która żąda od organu rozstrzygnięcia o jej prawach lub obowiązkach, mimo wypełnienia przez organ powyższych zadań uchyla się od współpracy z organem w celu szybkiego załatwienia sprawy nie ma podstaw do skutecznego postawienia zarzutu bezczynności. Powołanie się przez organ administracyjny na treść art. 64 § 2 Kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku oraz jego załączników W rozpoznawanej sprawie podanie skarżącego zostało pozostawione bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 Kpa po przyjęciu, że nie czyni ono zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa a brakami, które nie zostały uzupełnione są braki wskazane w wezwaniu. W sprawie jest sporne czy wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a jeśli tak, czy spełniał on wszystkie wymagania ustalone w przepisach prawa, a także czy niezbędnym wymogiem było uzupełnienie podania o wznowienie postępowania a niedopełnienie tego zobowiązania, uzasadniało pozostawienie wniosku (podania) bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 Kpa. Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. Z. W. i Z. W. zwrócili się do Prezydenta Miasta o stwierdzenie nieważności, wydanej przez ten organ decyzji z [...] grudnia 2014r. nr [...] o warunkach zabudowy działki nr [...]. Obok wniosku o stwierdzenie nieważności, skarżący zawarli też wniosek o odmowę wydania przez Prezydenta Miasta pozwolenia na budowę budynku na wymienionej działce, ponowne przeprowadzenie analizy będącej podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji oraz kontynuację obowiązującego we wskazanym kwartale, układu urbanistycznego poprzez ograniczenie do dwóch liczby kondygnacji planowanych obiektów. Zaznaczyli również, że wskutek nieuzasadnionego podziału działki nr [...] zostali wykluczeni z udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z 10 listopada z 2015 r., podpisanym "Z. W.", stanowiącym nawiązanie do poprzedniego pisma o unieważnienie decyzji z [...] grudnia 2014r. nr [...] o warunkach zabudowy działki nr [...], ponownie zakwestionowano prawidłowość ustalenia stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy ( jako skutek podziału nieruchomości) przez pominięcie właścicieli działek nr [...]. W konsekwencji nie otrzymali oni decyzji o warunkach zabudowy. W końcowym fragmencie pisma oświadczono, że podane zastrzeżenia stanowią dodatkowy argument do " unieważnienia decyzji nr [...], wznowienia postępowania w sprawie wydania nowej decyzji". Treść podanych pism w zakresie ustalenia co jest przedmiotem żądania nie jest oczywista. Zdaniem skarżącego z przesłanych pism można było wyczytać, że żądanie dotyczy wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, i podstawą wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. oraz, że o decyzji o warunkach zabudowy dowiedział się z pisma zawiadamiającego o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę a wnioski zostały podpisane przez skarżącego. Sąd nie podziela tego stanowiska, że treść pisma była dostatecznie jasna i bez wezwania należało wszcząć postępowanie, gdyż należy podkreślić, że pisma zostały zatytułowane jako wniosek o "unieważnienie decyzji" a inne okoliczności mogące wskazywać na dodatkowe żądanie, wymagało uzupełnienia i doprecyzowania. Zaznaczyć bowiem należy, że żądanie wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj., że strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu jest żądaniem wyłącznie na wniosek i organ nie ma podstaw do wszczęcia takiego postępowania z urzędu. W podanych okolicznościach organ słusznie zatem uznał, że z uwagi na niejednoznaczną treść żądania, konieczne było jego doprecyzowanie i uzupełnienie braków pisma przez jednoznaczne określenie od kogo ono pochodzi. Pismem z 18. 11. 2015 r. organ zobowiązał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku przez: - wskazanie osoby od której pochodzi pismo, - podpisanie podania w związku ze wskazaniem osoby od której pochodzi pismo, - sprecyzowanie treści żądania. Jeśli jest to podanie o wznowienie postępowania, zobowiązano do wskazania podstawy wznowieniowej, przedmiotu postępowania i podania daty, kiedy wnoszący podanie dowiedział się o decyzji lub innej okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Dodatkowo wyjaśniono powody i znaczenie żądanych informacji, podano termin na ich uzupełnienie oraz podano rygor w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania, gdy braki nie zostaną uzupełnione w terminie. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. organ poinformował wnioskodawców, że z uwagi na nieuzupełnienie braków, wniosek z 10. 11.2015r. na podstawie art. 64§ 2 k.p.a. pozostawiono bez rozpatrzenia. Żądanie w zakresie uzupełnienia ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania przez podanie podstawy wznowieniowej, daty powzięcia wiadomości o decyzji, nie stanowi przeszkody do nadania sprawie biegu. Z uwagi na ekonomikę prowadzenia postępowania Sąd nie ocenia jednak negatywnie wezwania w tym przedmiocie, gdyż takie zobowiązanie jest obojętne z punktu wiedzenia obowiązku uzupełnienia braków uniemożliwiających nadanie sprawie biegu a służy wyłącznie przyspieszeniu postępowania. Nie stanowi zaś ono podstawy do pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Inny charakter ma brak podpisu czy brak określenia treści żądania. Brak wskazania żądania czy brak wiedzy od kogo żądanie pochodzi, uniemożliwia nadanie sprawie biegu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pomimo nie uzupełnienia braków wezwania nie można stwierdzić, że zaistniały nieusuwalne przeszkody do nadania sprawie biegu. Pierwsze pismo skarżących z [...].10.2015 zostało podpisane przez Z. i Z. W.. Kolejne, w którym można już odczytać wyraźną wolę żądania wznowienia postępowania, poprzez wskazanie okoliczności uzasadniających przesłanki wznowienia postępowania, chęć wzruszenia decyzji ostatecznej i ponowne go przeprowadzenia postępowania oraz wydania decyzji, podpisano "Z. W.". W nagłówku tego pisma podano "[...] i Z. W.. Oznacza to, że pismo pochodziło albo od Z. W. albo Z. W.. Brak reakcji na wezwanie w podanych okolicznościach uzasadniało wezwanie o konkretne wskazanie, czy żądanie pochodzi od [...] czy Z. W.. Jeśli od obojga to należało zobowiązać do podpisania pisma przez drugiego małżonka. Nie można jednak w okolicznościach sprawy uznać, że w ogóle nie wiedziano od kogo pochodzi wniosek, co uzasadniałoby pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Tylko obiektywny brak możliwości nadania sprawie biegu uzasadnia pozostawienie podania bez rozpoznania. Występuje on gdy w ogóle trudno zidentyfikować autora pisma czy określenia co jest przedmiotem żądania. Jeśli zaś występują tylko wątpliwości, istnieją instrumenty do ich wyeliminowania. I tak jak w rozpoznawanym przypadku, w zakresie żądania, gdy strona tytułuje pismo jako wniosek o unieważnienie decyzji a żądanie wznowienia nie jest jednoznaczne, można wezwać o sprecyzowanie żądania pod rygorem przyjęcia, że wniosek dotyczy wyłącznie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Z tych powodów, w ocenie Sądu, wystąpienie ze skargą na bezczynność jest uzasadnione. Nie można jednak zarzucić, że bezczynność miała rażący charakter. Oceniając tę przesłankę należy podkreślić, że bierność strony nie może kreować bezczynności i zmierzać do obciążenia organu dodatkowymi skutkami bezczynności w postaci stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Organ zobowiązał do podania określonych okoliczności lecz skarżący nie odpowiedział na wezwanie. Brak odpowiedzi na wezwanie organu i brak skargi na bezczynność po pozostawieniu podania bez rozpoznania przyczyniły się do znacznego upływu czasu od złożenia wniosku do wdrożenia postępowania służącego jego załatwieniu pomimo, że Strona nie jest ograniczona terminem do wystąpienia ze skargą na bezczynność organu. To w ocenie Sądu uzasadnia stwierdzenie, że bezczynność nie miała rażącego charakteru. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy Sąd, uwzględniając skargę, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązał organ, w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2015 r., uzupełnionego pismem z [...] listopada 2015 r. o wznowienie postępowania (pkt 1 sentencji), stwierdzając jednocześnie, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. o kosztach postępowania, zasądzając od organu [...] zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) i 100 zł kosztów wpisu sądowego- stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).