II SAB/Bd 60/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli- Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne, 2. stwierdza, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego J.K. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] maja 2018 r. skarżący J. K., wskazując na wcześniejsze informacje wynikające z "oświadczenia o odstąpieniu od umowy" z dnia [...].02.2015 r., a dotyczące umowy z dnia [...].07.2013 r. nr [...] - zwrócił się do Burmistrza Miasta o udostępnienie następującej informacji publicznej: 1) kserokopii opinii niezależnej firmy, zajmującej się zawodowo inspekcjami placów zabaw, która to dokonała inspekcji – przeglądu wybudowanych placów zabaw, 2) podania, jakie to zastosowane rozwiązania i zamontowane urządzenia zamawiający uznał jako niespełniające określonych umową wymagań i jakie wady tych rozwiązań czy też urządzeń zamawiający określił jako nieusuwalne na dzień [...].01.2015, 3) kserokopii wspomnianego w "oświadczeniu" protokołu inwentaryzacji robót oraz wiążących strony ustaleń w zakresie usunięcia wadliwych urządzeń i wzajemnych rozliczeń, 4) kserokopii wszystkich dokumentów i korespondencji z wykonawcą dotyczącej budowy placów zabaw wg powyższej umowy od dnia [...].02.2015 do dnia wpłynięcia niniejszego wniosku, 5) informacji co do sposobu likwidacji placów zabaw, trybu usunięcia urządzeń z określeniem dalszego ich przeznaczenia, zagospodarowania. P. z [...] lipca 2018 r. J. K. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta. Skarżący wskazał, że w odpowiedzi na ww. wniosek z [...] maja 2018 r. organ odpowiedział pismem z [...] czerwca 2018 r. nr [...], którym poinformował skarżącego, że ze względu na konieczność odnalezienia żądanych informacji w archiwum zakładowym termin wynikający z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może zostać dochowany; informacje zostaną udostępnione najpóźniej [...] lipca 2018 r. Skarżący pismem z 18 czerwca zaproponował organowi, aby udostępnił mu wgląd do dokumentacji znajdującej się w archiwum, tak by mógł sam odnaleźć interesujące go informacje – jednakże organ nie odniósł się do tej propozycji, pozostając w bezczynności. W piśmie z [...] lipca 2018 r. - odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że termin do udzielenia informacji tj. do [...] lipca 2018 r. nie został przekroczony. P. z [...] września 2018 r. Burmistrz poinformował, że pismem z [...] lipca 2018 r. udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Z kolei skarżący pismem bez daty (wpływ do Sądu [...] września 2018 r.) poinformował Sąd, że otrzymał informację od organu w dniu [...] lipca 2018 r., jednakże mając na względzie zarówno bezpodstawne wyznaczenie przez organ 60 - dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi na jego zapytanie jak też przekroczenie wyznaczonego przez organ terminu na udzielenie odpowiedzi – podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udostępnienia. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330, dalej jako "u.d.i.p."), żądane we wniosku informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a udzielenie tej informacji odbywa się na zasadach i w trybie określonych przepisami tej ustawy. Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania przez Sąd. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. Jak wynika z akt sprawy żądana informacja została udostępniona skarżącemu, aczkolwiek już po wniesieniu skargi do sądu. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że stan bezczynności organu administracji publicznej ustał po wniesieniu skargi i nie występował w chwili orzekania przez Sąd. Okoliczność udostępnienia żądanej informacji już po wniesieniu skargi nie powoduje jednak bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Z uwagi na udostępnienie żądanej informacji po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność do Sądu, bezprzedmiotowym stało się jedynie orzekanie w zakresie zobowiązania Burmistrza do załatwienia w określonym terminie wniosku skarżącego. W tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne należało zatem umorzyć. [...] jednak niezbędnym było rozstrzygnięcie, czy organ pozostawał w bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Termin w jakim informacja publiczna powinna zostać udostępniona na żądanie uprawnionego podmiotu określa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej we wskazanym art. 13 u.d.i.p. terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Udostępnienie żądanej w niniejszej sprawie informacji nie nastąpiło we wskazanym powyżej terminie. Z przedstawionych Sądowi dokumentów wynika, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] maja 2018 r. (wniosek przesłano za pomocą poczty elektronicznej). Organ, stosownie do cytowanego wyżej przepisu u.d.i.p. w dniu [...] czerwca 2018 r. (tj. przed upływem 14 dni od złożenia wniosku) powiadomił skarżącego o opóźnieniu w udostępnianiu informacji, podając powód tegoż opóźnienia i wskazał termin, w jakim udostępni żądaną informację - [...] lipca 2018 r. tj. maksymalny termin przewidziany w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. na udostępnienie informacji publicznej. Terminu tego jednakże nie dochował. Wprawdzie organ wskazał, że udostępnił skarżącemu żądaną informację w dniu [...] lipca 2018 r. – i taką datę nosi pismo skierowane do skarżącego odnośnie udzielanej informacji (k. 27), jednakże jak wynika z wydruku listu e-mail (k. 28 akt) pismo to w postaci elektronicznej wraz z załącznikami zawierającymi żądane przez skarżącego dokumenty, zostało przesłane skarżącemu dopiero [...] lipca 2018 r., a więc już po upływie dwumiesięcznego terminu. Trudno także uznać fakt konieczności odnalezienia czterech dokumentów (tyle zostało przesłanych jako załączniki w e-mailu z 25 lipca) sprzed 3 lat w archiwum zakładowym za wiarygodny powód wydłużenia terminu udzielania informacji z 14 dni aż do 2 miesięcy - tym bardziej, że jak wskazał skarżący, archiwum zostało niedawno uporządkowane (organ nie zaprzeczył tej okoliczności), co powinno ułatwić odnalezienie żądanej informacji. W powyższej sytuacji Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności. Sąd nie dopatrzył się jednakże w stwierdzonej bezczynności organu rażącego naruszenia prawa. Organ przesłał żądaną informację z opóźnieniem nieznacznym względem maksymalnego dopuszczalnego ustawowo terminu dwóch miesięcy, przy czym wcześniej, w odpowiednim terminie, powiadomił skarżącego o wydłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na jego wniosek, aczkolwiek podając wątpliwą przyczynę tak znacznego opóźnienia względem terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Powyższe przemawiało za przypisaniem podmiotowi zobowiązanemu jednoznacznej bezczynności, niemniej bez cech rażącego naruszenia prawa. Kryterium rażącego naruszenia wskazuje bowiem na znaczny stopień nasilenia stanu bezprawności, działanie wbrew określonym standardom bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki, odstępstwo od prawnych wymogów bez jakiejkolwiek przyczyny. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Admimistracyjnych). W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej nie był znaczny, a powód przesunięcia terminu odpowiedzi tj. konieczność poszukiwania dokumentów sprzed 3 lat w archiwum zakładowym (abstrahując od tego, że wątpliwe jest twierdzenie organu, iż dla odnalezienia dokumentów w archiwum potrzeba było aż dwóch miesięcy) jest powodem racjonalnym. Z tego też powodu Sąd orzekł stosownie do treści art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w punkcie 2 sentencji wyroku. O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, biorąc pod uwagę wysokość wniesionego przez skarżącego wpisu.