II SAB/Bd 61/05

II SAB/Bd 61/05 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. w przedmiocie dojazdu postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia 18 lipca 2005 r. K. R. zawarł skargę na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w B. (właściwie – Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B.). W uzasadnieniu skarżący opisał historię problemów związanych z użytkowaniem wjazdu prowadzącego od ulicy Z. na teren gospodarstwa ogrodniczego Z. S. Skarżący podał, że w lipcu 2001 r. wraz z grupą mieszkańców ulic Z. i Ś. w B. wystąpił o ustawienie znaku zakazu wjazdu i wyjazdu (B-1) na teren gospodarstwa ogrodniczego przez nielegalnie wykonaną bramę od ulicy Z. We wrześniu tegoż roku żądanie to zostało spełnione. Stan taki trwał do lipca 2004 r., kiedy na wniosek Z. S. znak zakazu zdjęto. Wskutek interwencji skarżącego Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. w dniu [...] 2004 r. zawiadomił go, że protest został uwzględniony i znak będzie przywrócony. Skarżącego zapewniono także, iż na ulicy Ś. zostanie ustawiony znak ograniczający ciężar pojazdów, tak aby samochody ciężarowe nie mogły wjeżdżać na teren gospodarstwa ogrodniczego przez tę ulicę, ale wyłącznie od ulicy K., gdzie są dwie szerokie bramy wjazdowe na teren gospodarstwa. Zapewnienie to nie zostało jednak dotrzymane, a wręcz przeciwnie – w wyniku wniosku Z. S. Zarząd wycofał się ze swojego postanowienia z dnia [...] 2004 r. Wskutek takiego postępowania Zarządu Z. S. nie przestrzegał już żadnych zasad i ograniczeń i "rozjeżdżał ciężkimi samochodami gruntowe ulice osiedla". Na skutek dalszych protestów skarżącego Zarząd stwierdził, że końcowy odcinek ulicy Z. został samowolnie podwyższony przez Z. S., został także zasypany hydrant i studzienka kanalizacji deszczowej. Nakazano przywrócenie ulicy do stanu poprzedniego, z zagrożeniem, że w razie odmowy wyrównanie i utwardzenie ulicy zostanie wykonane na koszt sprawcy samowoli. Jednakże pomimo upływu kilku miesięcy sytuacja się nie zmieniła. W rezultacie tej bezczynności skarżący został pozbawiony swobodnego dostępu do swojej posesji przy ul. Z. Wobec tego zwrócił się do Sądu o nakazanie Zarządowi przywrócenie porządku na ulicy Zawodzie. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż K. R. w istocie składał liczne wnioski w rozumieniu art. 241 kpa. Wnoszenie skarg na bezczynność organów administracji jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Przepisy tej ustawy nie mają jednak zastosowania w sprawie skarg i wniosków określonych w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwany do sprecyzowania skargi skarżący stwierdził (w piśmie z dnia 7 października 2005 r.), że bezczynność Zarządu polega na braku uporządkowania ulicy Zawodzie, tzn. na braku likwidacji samowolnego podwyższenia ulicy. W jednym z kolejnych pism (z dnia 15 lutego 2005 r.) skarżący bardziej szczegółowo opisując przebieg swoich interwencji w ZDMiKP wniósł o nakazanie Zarządowi przywrócenia poprzedniego stanu ulicy Z., na koszt Z. S. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006 r. precyzując rodzaj bezczynności, skarżący oświadczył, że Zarząd powinien nakazać Z. S. wykonanie prac na ulicy Z. w celu doprowadzenia powierzchni ulicy do poziomu geodezyjnego sprzed samowolnego podwyższenia, a w przypadku niewykonania tych prac – wszcząć postępowanie egzekucyjne wobec Z. S. Skarżący podniósł też, że aktualne korzystanie z drogi dojazdowej jest dla niego znacznie utrudnione. Pełnomocnik Zarządu wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach wymienionych w punktach 1 – 4 wskazanego przepisu tj. w przypadku kiedy organy administracji zobowiązane są do wydania: – decyzji administracyjnej, – postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, – postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, – innych niż określone wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga K. R. dotyczy właściwego utrzymania drogi publicznej, jaką jest ulica Z. w B. Zarządcą tej drogi, do którego należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest Prezydent Miasta B. (art. 19 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086; z późn. zm.), który swoje obowiązki w tym zakresie wykonuje przy pomocy Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. (por. art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). ZDMiKP wykonując obowiązki zarządcy drogi jest zatem zobowiązany m.in. do utrzymania nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą (art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych) oraz do przeciwdziałania niszczeniu dróg przez ich użytkowników (art. 20 pkt 12 ustawy o drogach publicznych). Należy jednakże zauważyć, że nie każdy rodzaj działania, do którego jest zobowiązany zarządca drogi (wymienionych m.in. w art. 20 ustawy o drogach publicznych), powinien być podjęty w jednej z form, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a.. W formie decyzji jest wydawana np. zgoda zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) oraz wymierzana kara za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych). Takie formy działania nie zostały jednakże przewidziane przez ustawodawcę w celu wykonania przez zarządcę drogi jego obowiązku utrzymania w należytym stanie nawierzchni drogi, czy też dla nakazania osobie trzeciej zaniechania działań powodujących pogorszenie stanu drogi. W tym przypadku sposobem przymuszenia osoby trzeciej do właściwego użytkowania drogi mogłoby być np. pociągnięcie jej do odpowiedzialności za wykroczenie określone w art. 99 § 1 pkt 2 Kodeksu wykroczeń. Jeżeli zatem w zakresie, w jakim skarżący domaga się podjęcia działania przez Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B., Zarząd ten nie może działać w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. - poza właściwością sądu administracyjnego leży orzekanie o bezczynności w tym przedmiocie. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała odrzuceniu.