II SAB/Bd 74/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić na rzecz W. S. ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę [...]([...]) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego . Pismem z dnia [...] lipca 2018r. W. S. (działający z jego upoważnienia zastępca Wójta) złożył do Starosty [...] w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie: 1. Ile pojazdów służbowych posiada Starostwo Powiatowe w [...]? 2. Jaki był koszt utrzymania pojazdów służbowych Starostwa Powiatowego w [...] w latach [...] 3. Jaki był koszt zakupu paliwa benzynowego/oleju napędowego ewentualnie gazu w latach [...] – wraz z podaniem miejsc wyjazdów. 4. Wykaz wszystkich delegacji Zarządu za lata [...] W odpowiedzi Starosta, pismem z [...] lipca 2018r. wskazał, że w dyspozycji Starostwa Powiatowego w [...] znajduje się [...] samochód osobowy. Natomiast w stosunku do pozostałych pytań wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji. Pismem z dnia [...] lipca 2018r. W. S. – dalej skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił Staroście nieudostępnienie informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] lipca 2018r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym nie wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarżący domagał się zobowiązania Starosty do niezwłocznego rozpatrzenia wniosków - w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wydanego orzeczenia w sprawie oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Starosta jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a także że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną. Argumentował również, że żądane informacje mają charakter prosty zakwestionował w tym zakresie stanowisko organu. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko, co do charakteru żądanej przez skarżącego informacji. Ponadto zwrócił uwagę na brak określenia we wnioskach strony skarżącej (wniosek oraz skarga na papierze firmowym Urzędu Gminy w S. ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2002r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm. – dalej zwanej "u.d.i.p."), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. dalej "p.p.s.a."). Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Wyjaśnić należy, iż w przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Zaznaczyć należy, iż do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011r., I OSK 716/11; z 26.05.2011r., I OSK 857/11 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności. Przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność W rozpoznawanej sprawie za bezsporne należy przyjąć, że z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wystąpił W. S.. Z jego upoważnienia wniosek złożony został przez zastępcę Wójta. W ocenie Sądu strona skarżąca – Wójt Gminy jako organ administracji publicznej nie jest uprawniony do żądania udostępnienia mu informacji publicznej w oparciu o przepisy ustawy z dnia września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta służy bowiem realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskania informacji o działaniach władzy i sprawach publicznych, a nie przekazywaniu informacji między organami władzy publicznej, czy też między organami władzy publicznej, a podmiotami, które dysponują majątkiem publicznym. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zakres prawa do informacji określa art. 61 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym: "Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu". Z powołanego przepisu Konstytucji RP wynika więc, że dostęp do informacji publicznej przysługuje "obywatelowi". Prawo dostępu do informacji publicznej określane jest jako publiczne prawo podmiotowe. Z kolei art. 2 ust. 1 u.d.i.p. dostęp taki przyznaje "każdemu". Kwestia ustalenia kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji publicznej była kilkakrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. I tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 stycznia 2014r., wydanym w sprawie o sygn. I OSK 1982/13 (LEX nr 1463438), stwierdził, że: "Używając w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Zwrot "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek lub podmiot prawa prywatnego. Termin "każdy" nie może być inaczej rozumiany, zważywszy na cel i sens ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjętej dla urzeczywistnienia idei transparentności władzy publicznej. Takie rozumienie pojęcia "każdemu" potwierdza stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, zaprezentowane w wyroku z dnia 25 maja 2009 r., o sygn. akt SK 54/08." Podzielając powyższe rozważania należy stwierdzić, że przy dokonywaniu wykładni użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP pojęcia "obywatel" oraz użytego w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdy" należy mieć na względzie przede wszystkim cel przepisów dotyczących dostępu do informacji publicznej. Celem tym jest zapewnienie swego rodzaju "społecznej kontroli" nad organami władzy publicznej, transparentności działania tych organów. Prawo do informacji o działalności władz jest ważnym elementem kontroli opinii publicznej nad działalnością podmiotów, którym powierzono wykonywanie zadań publicznych. Nie chodzi przy tym o zawężenie dostępu do informacji publicznej wyłącznie do osób fizycznych posiadających obywatelstwo polskie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że omawiane uprawnienie przysługuje także obywatelom innych państw, bezpaństwowcom oraz osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej. Niemniej jednak zasadne jest przyznanie takich uprawnień wyłącznie podmiotom prawa prywatnego. Termin "każdy", użyty w art. 2 ust. 1 ustawy, nie może odnosić się do organów administracji publicznej, gdyż celem ustawy jest zapewnienie dostępu do informacji o stanie spraw publicznych, a nie umożliwienie organom administracji pozyskiwania informacji od innych podmiotów publicznych lub podmiotów realizujących zadania publiczne czy też dysponujących majątkiem publicznym. W tej sytuacji uznać należy, iż W. S., działając jako organ administracji publicznej, nie był upoważniony do występowania o udzielenie informacji publicznej w trybie powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie, nie był również uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie. Z tych też przyczyn skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 p.p.s.a. O zwrocie na rzecz skarżącego, z urzędu, uiszczonego wpisu od skargi, orzeczono zgodnie z art. 225 p.p.s.a. (pkt 2 postanowienia).