II SAB/Bd 83/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrz L. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. W dniu 30 maja 2014 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, J. K. złożył do Urzędu Miejskiego w [...] wniosek z prośbą o kserokopię protokołu kontroli Ośrodka Kultury, którą Urząd Miejski w [...] przeprowadził w 2013 r. W wyniku dokonanej analizy treści tego protokołu organ stwierdził, że zawiera informacje podlegające ograniczeniu udostępniania ze względu na ochronę danych osobowych oraz ze względu na ochronę dóbr osobistych w związku z czym podjął zamiar odmowy udostępnienia żądanej informacji, o czym powiadomił wnioskodawcę pismem z dnia 11 czerwca 2014 r., zapewniając jednocześnie stronie możliwość skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a."). J. K. e-mailem z dnia 30 czerwca 2014 r. poinformował, że nie skorzysta z możliwości wypowiedzenia się i jednocześnie zakwestionował zasadność stosowania przepisu art. 10 § 1 k.p.a., a ponadto wskazał, że działanie organu jest celowym przeciąganiem w czasie zwanym bezczynnością w związku z czym wystąpi ze skargą do WSA. Decyzją z dnia [...] Burmistrz [...] odmówił udostępnienia żądanej informacji. W dniu [...] r. zainteresowany wniósł odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...]. W dniu 21 lipca 2014 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza [...], zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, zwanej w skrócie "u.d.i.p.") przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z jego żądaniem zawartym we wniosku z dnia 30 maja 2014 r. Skarżący podniósł w treści skargi, iż organ powiadamiając o zamiarze wydania decyzji odmownej, nie przedstawił żadnych zebranych dowodów i materiałów, zgłoszonych żądań oraz ewentualnych propozycji co do zadośćuczynienia żądaniu, lecz jednocześnie poinformował, że dokonał analizy treści przedmiotowego protokołu i miał na uwadze fakty, które zawarł w odmownej decyzji. Nie znając wówczas tych faktów, zdaniem skarżącego logicznym jest, iż nie mógł on skorzystać z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a jedynie mógł wyrazić sprzeciw wobec zaistniałej sytuacji. Skarżący wskazał również, iż w swoim piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r. jako laik dość niefortunnie sformułował podstawę prawną - art. 10 § 1 k.p.a. w powiązaniu z art. 16 ust.2 u.o.d.i.p., lecz jego zdaniem to stwierdzenie należy odnieść "do tak postawionej sprawy" przez organ. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że zarówno w tej sprawie, jak i w wielu innych, w których organ od kilku miesięcy stosuje podobne postępowanie, należy ocenić je jako celowe działanie opóźniające, zwane bezczynnością. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej oddalenie. Organ uznał za chybiony zarzut naruszenia art. 13 u.d.i.p., podnosząc, że po podjętym zamiarze, o którym poinformował wnioskodawcę, wydał decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej ze względu na wskazane w niej chronione dobra. Za bezzasadny uznał także zarzut naruszenia przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wobec tego, że wydana została decyzja w sprawie. Zdaniem organu w istocie tej sprawy leży również wyrażana przez skarżącego w piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r., negacja zasadności stosowania przed wydaniem decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej - zasad i procedur wynikających z przepisów k.p.a., lecz negacja taka - w świetle art. 16 ust. 2 in principio u.d.i.p. - nie ma podstaw. Gdyby ustawodawca chciał wyłączyć przy wydawaniu takich decyzji ze stosowania zasady ogólne, czy też przepisy art. 35 k.p.a. lub inne, uczyniłby to podobnie, jak tego dokonał w art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ("u.d.i.p."). Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno - technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. Należy wobec powyższego wskazać, że stan bezczynności ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie właściwy organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (por. wyroki NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87 czy z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na gruncie spraw z zakresu informacji publicznej bezczynność zachodzi w szczególności wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest ograniczeniem opisanym w art. 5 ust. 1 i 2.). Innymi słowy ustawa o dostępie do informacji publicznej daje organowi dwie możliwości dokonania działania wykluczającego stan "bezczynności": albo organ udostępnia żądaną informację publiczną albo organ odmawia, w drodze decyzji, udostępnienia tej informacji. W przedmiotowej sprawie jest niekwestionowanym, że w dniu 30 maja 2014 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący złożył wniosek z prośbą o kserokopię protokołu kontroli Ośrodka Kultury, którą Urząd Miejski w [...] przeprowadził w 2013 r., natomiast dnia [...] r., została wydana decyzja znak:[...], odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej. Również skarżący w piśmie z dnia 23 września 2014 r. (k. 18 akt sadowych) przyznał, że została mu doręczona decyzja o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, chociaż jego zdaniem nie spełnia ona wymogów decyzji, o jakiej mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega więc wątpliwości, że wniosek skarżącego w sprawie udzielenia informacji publicznej został załatwiony w drodze decyzji wydanej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z czym nie można stronie przeciwnej skutecznie zarzucić bezczynności w niniejszej sprawie. Należy mieć przy tym na względzie, iż sąd administracyjny orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, a więc nie bada merytorycznej zasadności podjętego działania. Sąd ten ma natomiast obowiązek dokonania oceny, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, czy rzeczywiście podmiot ten pozostaje w bezczynności (por. wyroki NSA: z dnia 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08, z dnia 15 lipca 2010 r., II OSK 2051/09, z dnia 29 września 2010 r., II GSK 827/09, niepubl., dostępne w CBOSA; M. Jagielska, J. Jagielski, R.Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 585). Jeżeli zatem, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, organ administracji zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego wydał, na podstawie art. 16 u.d.i.p., decyzję odmawiającą udostępnienia żądanych informacji, to oznacza, że brak jest podstaw do uznania jego bezczynności. Ze względu na powyższe na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.