II SAB/Bd 83/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz ( spr ) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Inne do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2016 roku, 2. stwierdza, że Inne dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Inne na rzecz skarżącego kwotę [...]( [...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. O., wnioskiem z dnia [...] maja 2016r., powołując się na art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 z 2001 roku, poz. 1198, dalej, jako "u.d.i.p."), wystąpił do Parku Krajobrazowego o udostępnienie jednego egzemplarza mapy Parku Krajobrazowego, 1:50 000, wydanej przez Urząd Marszałkowski Województwa i stanowiącej informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy. Następnie, w piśmie dnia 7 czerwca 2016 roku M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Parku Krajobrazowego. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w formie zgodnej ze złożonym wnioskiem w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, albo do wydania w tymże terminie decyzji w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu [...] maja 2016r. złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia jednego egzemplarza mapy obejmującej przedmiotowy Park Krajobrazowy, która to mapa zgodnie z pismem Marszałka Województwa z dnia [...] maja 2016 roku, znajduje się w dyspozycji Parku. Na poparcie stanowiska załączył pismo Marszałka Województwa z dnia [...] maja 2016 roku. Skarżący powołując się na art. 13 ust. 1 oświadczył, że w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku organ nie udostępnił żądanej informacji, nie zawiadomił też wnioskodawcy o zaistnieniu okoliczności z art. 13 ust. 2 ustawy, ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ww. ustawy. W ocenie skarżącego organ pozostaje bezczynny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący dodał również, że organ jest jednostką budżetową samorządu Województwa, stosownie do przepisu art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U.2015.1651), która na podstawie art. 25 § 2 p.p.s.a. posiada zdolność sądową, ponieważ jest samorządową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. W udzielonej odpowiedzi na skargę dyrektor Parku Krajobrazowego wniósł o umorzenie postępowania sądowego, w związku z przesłaniem skarżącemu, w ramach autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., jednego egzemplarza żądanej informacji publicznej, tj. jednego egzemplarza mapy Parku Krajobrazowego 1: 50 000 wydanej przez Urząd Marszałkowski Województwa. W uzasadnieniu stanowiska organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2013r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność organu w zakresie nieprzekazania w terminie żądanej informacji publicznej. Zdaniem organu, w natłoku pracy, pracownicy zapomnieli wysłać skarżącemu przygotowane uprzednio do wysyłki mapy. W związku z otrzymaniem skargi, informacja publiczna została niezwłocznie przekazana skarżącemu w dniu [...] czerwca 2016r. W piśmie procesowym (wpływ do Sądu [...] września 2016r.) skarżący wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, wnosząc jednocześnie o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4, skutkuje, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu, albo do dokonania czynności, stwierdzeniem, że organ dopuścił się bezczynności oraz jednoczesnym stwierdzeniem, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a). Ponadto, jak stanowi art. 149 § 2 ppsa Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przez bezczynność organu administracji rozumieć należy taką sytuację, w której w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Dopuszczalność skargi na bezczynność nie jest warunkowana okolicznościami wskazującymi na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności nie ma znaczenia, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmioty, na których ciąży obowiązek udostępniania informacji publicznej, zobowiązane są do udzielania informacji zgodnie z wnioskiem bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ust. 2 stanowi z kolei, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wskazać należy, że podmiot, który mimo istnienia wskazanego powyżej obowiązku nie podejmuje we wskazanym terminie stosownych czynności (ani nie udostępnia informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia), pozostaje w bezczynności. Podkreślenia wymaga, że dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Parku Krajobrazowego, w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] maja 2016r. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie jednego egzemplarza mapy Parku Krajobrazowego, 1:50 000, wydanej przez Urząd Marszałkowski Województwa. W dalszym toku postępowania skarżący wniósł o jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa w związku z uwzględnieniem skargi przez organ. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, czy wniosek stanowi informację publiczną, to bowiem nie zostało przez organ zakwestionowane. Nie ma również rozbieżności w ustaleniach, czy organ jest organem zobowiązanym z mocy prawa do udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżony organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Zgodnie ze Statutem Parku Krajobrazowego stanowiącym załącznik do uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia [...] września 2011 r. w sprawie nadania statutu Parkowi Krajobrazowemu, Park działa jako jednostka budżetowa Województwa na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych (§ 8 Statutu). Zgodne z § 9 Statutu, Dyrektor Parku – jako kierownik wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej działa na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Zarząd Województwa. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej i wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Nie ulega wątpliwości również, że po wniesieniu skargi organ uczynił zadość złożonemu wnioskowi, udostępniając informację publiczną zgodnie z jego treścią, w związku z czym organ wniósł o umorzenie postępowania, który to wniosek poparty został przez stronę skarżącą i do którego przychyla się również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Nie zwalnia to jednak Sądu z dokonania oceny, czy organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. W niniejszej sprawie organ nie wskazał, aby zachodziły okoliczności określone w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym winien był udzielić informacji bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ niewątpliwie w powyższym terminie nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej, uczynił to dopiero po wniesieniu skargi, w dniu [...] czerwca 2016r., co wynika z odpowiedzi na skargę oraz załączonego do akt sprawy pisma organu z dnia [...] czerwca 2016r. i nie jest kwestionowane przez skarżącego. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Skoro organ po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpoznaniem udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego, postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w zakresie nieudzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego orzeczono w pkt 1 wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu powyższego przepisu, pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne ( por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. akt II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15 – baza orzeczeń nsa.gov.pl). Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Zwrócić uwagę należy, iż przekroczenie ustawowego terminu do załatwienia sprawy nie było znaczące. Zgodnie z art. 200 i 205 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 580 zł Sąd zaliczył wpis od skargi w kwocie 100 zł, określony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. ) oraz wynagrodzenie pełnomocnika wysokości 480 zł, na podstawie § 14 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800).