II SO/Bd 6/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. P. o wymierzenie grzywny [...] postanawia oddalić wniosek o wymierzenie grzywny. Pismem z dnia [...] lipca 2025 r. A. P. (dalej "wnioskodawca") wniósł o wymierzenie grzywny [...] za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni jego skargi na postanowienie [...] z dnia [...] maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny [...] wniósł o jego oddalenie jako bezzasadnego wskazując, że dnia [...] maja 2025 r. do Wojewody wpłynęła skarga z dnia [...] maja 2025 r. na postanowienie z dnia [...] maja 2025 r., nr [...]. Następnie skarga wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy została przekazana do WSA w Bydgoszczy w dniu [...] czerwca 2025 r. Sprawa ta została rozstrzygnięta postanowieniem WSA w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2025 r. o odrzuceniu skargi. Wskazana skarga wnioskodawcy na postanowienie [...] z dnia [...] maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie została zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygnaturą akt II SA/Bd 411/25. Z akt tej sprawy wynika, że skarga na postanowienie wpłynęła do [...] w dnu [...] maja 2025 r. i została przekazana do tutejszego Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu [...] czerwca 2025 r. Sprawa ta została rozstrzygnięta postanowieniem WSA w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2025 r. o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek A. P. o wymierzenie [...] grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") za nieprzekazanie w terminie skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od daty jej otrzymania. W razie niezastosowania się przez organ administracji publicznej do wskazanego obowiązku, sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.). Powołane przepisy przewidują zatem dwie przesłanki, których spełnienie warunkuje wymierzenie przez sąd przedmiotowej grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia przez organ 30-dniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Nie budzi wątpliwości, że przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera normę zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zatem pełnienie funkcji dyscyplinującej, ale także funkcji represyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Ponadto, grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszeniom prawa polegającym na przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia [...] maja 2012 r., I OZ 328/12, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku wymierzenia grzywny, lecz wyposaża sąd w uprawnienie do wymierzenia grzywny. Ustawodawca przewidział bowiem, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Orzeczenie sądu ma więc charakter uznaniowy, a sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy. Rozważając okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie organowi grzywny gdyż przekazanie sądowi skargi i odpowiedzi na skargę nastąpiło w terminie określonym w art. 54 p.p.s.a. Z akt sprawy II SA/Bd 411/25 wynika bowiem, że datowana na [...] maja 2025 r. skarga strony wpłynęła do organu [...] maja 2025 r., zaś jej przekazanie do sądu (wraz z aktami i odpowiedzią na skargę) miało miejsce [...] czerwca 2025 r., tj. w 28 dniu od dnia jej otrzymania przez organ. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne. Z powyższego wynika, że organ nie przekroczył ustawowego terminu do przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych do Sądu. Z podanego powyżej powodu wniosek o wymierzenie grzywny podlega oddaleniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.