II SPP/Bd 24/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu L. Z. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 kwietnia 2019 r. w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z 19 lutego 2019 r. referendarz sądowy przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) w celu jego wypełnienia i przedłożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Jednocześnie skarżący został pouczony, że uchybienie owemu siedmiodniowemu terminowi będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2019r. Termin do złożenia uzupełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) upłynął bezskutecznie z dniem 8 kwietnia 2019 r. W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał formularza. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2019 r., pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W terminie prawem przewidzianym skarżący wniósł sprzeciw domagając się przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na nieaktualnym druku PPF. Dlatego też, przy piśmie z 12 marca 2019 r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), zgodnie z obowiązującym Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257 ze zm.), w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2019 r. W zakreślonym terminie, a więc do dnia 8 kwietnia 2019 r., brak formalny wniosku nie został uzupełniony, ponieważ skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym formularzu PPF. W sytuacji więc, gdy strona nie przekazuje sądowi prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza wniosku, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 895/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 28/15, LEX nr 1640413). W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.