SA/Bd 2495/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "K" S.A. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę Uchwałą z dnia [...] nr [...] Rada Miejska w K. na podstawie art. 23 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ odrzuciła protest "K." S.A., wniesiony do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w miejscowości K. przeznaczonych m.in. pod zabudowę mieszkaniową, zabudowę mieszkaniowo-usługową oraz zabudowę wypoczynkowo-rekreacyjną. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę wniosła "K." S.A. domagając się stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że pismo z dnia 19 maja 2003r. w którym kwestionowała rozwiązania przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, błędnie zostało potraktowane jako protest, choć w rzeczywistości zawierało zarzuty do tego planu. Wskazano ponadto, że przyjęte w planie ustalenia naruszają interes prawny strony skarżącej, ponieważ tereny nim objęte leżą w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości należącej do zakładów. Stan po realizacji planu niewątpliwie spowoduje konflikty z mieszkańcami i użytkownikami tych terenów, którzy będą starali się usunąć niepożądane sąsiedztwo, a to z kolei ograniczy możliwość korzystania z tej nieruchomości przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1271 ze zm.), a zgodnie treścią art. 97 §1 tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr153, poz.1270). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art. 52 § 3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Strona skarżąca nie wykazała, aby z takim wezwaniem zwróciła się do organu samorządowego, natomiast wniosła skargę bezpośrednio do Sądu, bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 u.p.s.a. Tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do Sądu. Wprawdzie skarżąca spółka w skardze podniosła zarzut błędnego zakwalifikowania wniesionego przez nią środka prawnego jako protestu, podczas gdy jej intencją było złożenie zarzutów, ale ta okoliczność nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Od uchwały odrzucającej protest nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /uprawnienie to przysługuje w przypadku uchwały odrzucającej zarzut/. Nie oznacza to pozbawienia strony, w której ocenie jej pismo błędnie zakwalifikowano jako protest a nie zarzut, możliwości zakwestionowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie przewidzianym w art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny badając dopuszczalność skargi za podstawę bierze rodzaj podjętej uchwały - odrzucającej protest bądź zarzut. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała dotyczy odrzucenia protestu, co z mocy art. 23 i 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powoduje, iż jest ona niedopuszczalna. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.